Search
Generic filters
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in excerpt
Search in comments
Filter by Custom Post Type

Smiley face

Search
Generic filters
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in excerpt
Search in comments
Filter by Custom Post Type

Smiley face

Η Συρία και το Σχέδιο Βαλκανοποίησης της Μέσης Ανατολής

  •  
  •  

Η Συρία και το Σχέδιο Βαλκανοποίησης της Μέσης ΑνατολήςΗ Συρία και το Σχέδιο Βαλκανοποίησης της Μέσης Ανατολής
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟ GLOBAL RESEARCH
Πριν από μια δεκαετία δημοσίευσα ένα βιβλίο, το Ισραήλ και τη σύγκρουση πολιτισμών, που εξέταζε την επιθυμία του Ισραήλ να βαλκανοποιήσει τη Μέση Ανατολή, χρησιμοποιώντας μεθόδους που είχε εφαρμόσει εδώ και πολλές δεκαετίες στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Ο στόχος ήταν να απελευθερωθεί η αναρχία-αποσταθεροποίηση σε μεγάλο μέρος της περιοχής, αποσταθεροποιώντας τα βασικά εχθρικά κράτη: Ιράν, Ιράκ, Συρία και Λίβανο.

Το βιβλίο παρατήρησε περαιτέρω πώς η στρατηγική του Ισραήλ είχε επηρεάσει τη νεοσυντηρητική ατζέντα στην Ουάσινγκτον που βρέθηκε υπό τη διοίκηση του Τζορτζ Μπους. Η εκστρατεία αποσταθεροποίησης των νεοσυντηρητών ξεκίνησε στο Ιράκ, με συνέπειες που είναι πολύ εμφανείς σήμερα.

Το βιβλίο μου δημοσιεύθηκε όταν οι προσπάθειες του Ισραήλ και των νεοσυντηρητών να προωθήσουν την εκστρατεία βαλκανοποίησης στο Ιράν, τη Συρία και το Λίβανο ήταν εμφανείς μιας και ήδη είχαν δημιουργηθεί ομάδες όπως το ISIS, που αποσκοπούσαν στο απόλυτο χάος στις συγκεκρημένες αυτές χώρες. Αλλά προέβλεπα – σωστά – ότι το Ισραήλ και οι νεοσυντηρητικοί θα συνεχίσουν να πιέζουν για περισσότερη αποσταθεροποίηση, στοχεύοντας στη συνέχεια στη Συρία, με καταστροφικές συνέπειες.

Smiley face

Σήμερα, το όραμα του Ισραήλ για την περιοχή μοιράζονται άλλοι βασικοί παράγοντες, όπως η Σαουδική Αραβία, οι χώρες του Κόλπου και η Τουρκία. Η σημερινή αρένα για αποσταθεροποίηση, όπως πρόβλεψα, είναι η Συρία. Αλλά αν είναι επιτυχής, η διαδικασία της Βαλκανιοποίησης αναμφισβήτητα θα προχωρήσει και θα εντατικοποιηθεί εναντίον του Λιβάνου και του Ιράν.

Αξίζει να θυμηθούμε ότι πριν από την αποσύνθεσή των Κρατών αυτών τα περισσότερα ήταν πολύ κοσμικά και με πολιτιστική κληρονομιά σε μια περιοχή οπου τα γειτονικά κράτη Ισραήλ και Σαουδ.Αραβία ήταν κυριαρχούμενα από μεσαιωνικές θρησκευτικές ιδεολογίες, είτε ο ουαχαβισμός της Σαουδικής Αραβίας είτε ο Ορθόδοξος Ιουδαϊσμός του Ισραήλ.

Η Συρία και το Σχέδιο Βαλκανοποίησης της Μέσης Ανατολής2Ο Bashar Assad της Συρίας, ο Σαντάμ Χουσεΐν του Ιράκ και ο Μουαμάρ Καντάφι της Λιβύης  ήταν ή είναι αδίστακτοι και βάναυτοι με τον τρόπο που είναι όλοι οι «δικτάτορες», ενάντια στους αντιπάλους που απειλούν την ίδια τους την χώρα. Τα κράτη τους είχαν  υψηλά επίπεδα εκπαίδευσης και γραμματισμού, πρόνοιας και χαμηλά επίπεδα σεκταρισμού. Αυτά δεν ήταν ασήμαντα επιτεύγματα, επιτεύγματα που εκτίμησαν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού τους, ακόμα περισσότερο όταν καταστράφηκαν από εξωτερική παρέμβαση των ιμπεριαλιστών της Δύσης.

Οι ηγεμόνες των κρατών αυτών, οι οποίες περιλαμβάνουν διαφορετικές σεχταριστικές ομάδες, είχαν συμφέρον να διατηρήσουν την εσωτερική σταθερότητα .Έκαναν επίσης ισχυρές συμμαχίες με παρόμοια καθεστώτα για να περιορίσουν τις κινήσεις του Ισραήλ και των ΗΠΑ να κυριαρχήσουν στην περιοχή. Η βαλκανοποίηση υπήρξε ένας ισχυρός τρόπος απομόνωσης και αποδυνάμωσης τους, οπότε η διαδικασία μπορεί να επεκταθεί σε άλλες χώρες πλέον γειτονικές τους!

Αυτό που έχουμε δει να ξεδιπλώνεται τα τελευταία 15 χρόνια είναι μέρος μιας μακράς διαδικασίας – που συχνά περιγράφεται στη Δύση ως «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» – που δεν έχει ως σκοπό να «απελευθερώσει» ή «να εκδημοκρατίσει» τα κράτη της Μέσης Ανατολής. Εάν συνέβαινε αυτό, η Σαουδική Αραβία θα ήταν το πρώτο κράτος στο οποίο θα στόχευαν για «παρέμβαση».

Αντίθετα, ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» αποτελεί μέρος των προσπαθειών για την κατάργηση των χωρών που απορρίπτουν την ηγεμονία των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην περιοχή, έτσι ώστε να διατηρηθεί ο έλεγχος των πόρων της περιοχής σε μια εποχή μειωμένης πρόσβασης σε φθηνό πετρέλαιο.

Αν και είναι δελεαστικό να δοθεί προτεραιότητα στα ανθρώπινα δικαιώματα ως κριτήριο για τις πλευρές που προτιμούμε, μέχρι στιγμής δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι συγκρούσεις που εκτυλίσσονται στη Μέση Ανατολή δεν αφορούν τα ανθρώπινα δικαιωμάτα.

Οι πράκτορες που προσπαθούν να ανατρέψουν το Assad στη Συρία δεν είναι πλέον ομάδες της κοινωνίας των πολιτών και ακτιβιστές της δημοκρατίας όπως μας τους παρουσιάζουν.

Ένας συνασπισμός των ΗΠΑ, της Σαουδικής Αραβίας, των χωρών του Κόλπου, της Τουρκίας και του Ισραήλ . χρησιμοποίησαν ομάδες σουνιτικών τζιχαντιστών, όπως η Αλ Κάιντα και το ISIS, για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους, τα οποία εξαρτώνται από τη διάσπαση του κράτους της Συρίας και την αντικατάστασή του από μια αναρχία που θα κυριαρχήσει, ενώ θα αχρηστεύουν τους εχθρούς τους στην περιοχή.

Η Σαουδική Αραβία και τα κράτη του Κόλπου θέλουν να αποδυναμωθεί το Ιράν και οι σύμμαχοί του Σιίτες. Η Τουρκία θέλει ένα πιο ελεύθερο χέρι εναντίον κουρδικών αντιφρονούντων στη Συρία και αλλού. Και το Ισραήλ θέλει να προωθήσει τις δυνάμεις του σεκταρισμού στην Μέση Ανατολή για να υπονομεύσει τον πανραβικό εθνικισμό, διασφαλίζοντας έτσι ότι η περιφερειακή του ηγεμονία θα συνεχίσει να εξαπλώνεται χωρίς αμφισβήτηση.

Οι πράκτορες που προσπαθούν να σταθεροποιήσουν τη Συρία είναι το ίδιο το δημοκρατικό «καθεστώς» της χώρας, η Ρωσία, το Ιράν και η Χεζμπολάχ. Στόχος τους είναι να χρησιμοποιήσουν όποια δύναμη είναι απαραίτητη για να αποκρούσουν τους παράγοντες της αναρχίας και να αποκαταστήσουν την κυριαρχία του καθεστώτος.

Οι παράγοντες της σταθερότητας θέλουν να ανοικοδομήσουν τη Συρία και να την ενισχύσουν ως μέρος ενός ευρύτερου μπλοκ . Στην πράξη, η πολιτική τους θα επιτύγχανε – ακόμα και αν δεν έχει άμεσο στόχο – μια περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων, παρόμοια με την αντίθεση μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας στον Ψυχρό Πόλεμο. Δεν είναι ιδανικό, αλλά είναι πολύ προτιμότερο από την εναλλακτική πολιτική που ακολουθούν οι παράγοντες της αναρχίας. Επιθυμούν να καταστραφούν τα βασικά κράτη στη Μέση Ανατολή, όπως συνέβη ήδη στο Ιράκ και τη Λιβύη και έχει επιτευχθεί εν μέρει στη Συρία.

Γνωρίζουμε τις συνέπειες αυτής της πολιτικής: μαζική αιματοκεντρική αιματοχυσία, τεράστια εσωτερική μετακίνηση πληθυσμού και δημιουργία κυμάτων προσφύγων που κατευθύνονται προς τη σχετική σταθερότητα της Ευρώπης, την κατάσχεση και τη διασπορά στρατιωτικών οπλοστασίων που εντείνουν ακόμη περισσότερο τις μάχες και την ενέμπνευση περισσότερων ιδεολογίών όπως αυτή της ISIS.

Εάν πέσει η Συρία, δεν θα γίνει Ελβετία. Και αν πέσει, δεν θα είναι το τέλος του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας». Στη συνέχεια, αυτοί οι πράκτορες της αναρχίας θα προχωρήσουν στον Λίβανο και το Ιράν, εξαπλώνοντας ακόμα περισσότερο τον θάνατο και την καταστροφή.

Smiley face
Smiley face
  •  
  •  

engrafite-gia-enimerosis-stin-epifania-ergasias-sas2