Η ισορροπία δυνάμεων στην Μέση Ανατολή μετατοπίζεται εις βάρος της Σαουδικής Αραβίας

  •  
  •  
  •  
  •  

Η ισορροπία δυνάμεων στην Μέση Ανατολή μετατοπίζεται εις βάρος της Σαουδικής ΑραβίαςΗ ισορροπία δυνάμεων στην Μέση Ανατολή μετατοπίζεται εις βάρος της Σαουδικής Αραβίας
Γ. Λιναρδής
Προ ημερών σε ανάρτηση μας με παρόμοιο τίτλο (Η Ισορροπία δυνάμεων στην Μέση Ανατολή μετατοπίζεται εις βάρος του Ισραήλ) είχαμε τονίσει ότι «η μέχρι πρότινος ευνοϊκή για το Τελ Αβίβ γεωπολιτική συγκυρία και η απορρέουσα εξ αυτής περιφερειακή εξουσία μετατοπίζεται προς μια κατεύθυνση στρατηγικού οφέλους των αντιπάλων του ιουδαϊκού κράτους στην Μέση Ανατολή». Η γεωπολιτική μετατόπιση εις βάρος του Ισραήλ συμπαρασύρει και την σύμμαχο του Ισραήλ και των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή και χορηγό των ισλαμοσυμμοριτών Σαουδική Αραβία. Τα σχέδια των Σαουδαράβων όπως και αυτά των Ισραηλινών για μια αναδιάταξη συνόρων και στρατηγική υπεροχή στην περιοχή απέτυχαν παταγωδώς. Και γινόμαστε ακολούθως πιο σαφείς αναφερόμενοι στις εξελίξεις στο Ιράκ, στην Συρία και στην Υεμένη.

Ο Σαντάμ Χουσεΐν του Ιράκ αν και Σουνίτης ουδόλως ήταν σύμμαχος με τα σουνιτικά-βαχαμπιστικά αραβικά εμιράτα του Κόλπου και λειτουργούσε έως την πτώση του ως αποτελεσματικό οχυρό στην εξάπλωση των Σιιτών στην Αραβική Χερσόνησο. Υπενθυμίζουμε ότι η μεγαλύτερη σε πληθυσμό σιιτική χώρα παγκοσμίως είναι το Ιράν. Πολλές χώρες του Αραβικού Κόλπου έχουν μεγάλες μειονότητες αράβων Σιιτών οι οποίοι ζουν περιθωριοποιημένοι πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά, ιδίως στην Σαουδική Αραβία και στο Μπαχρέιν. Η δημιουργία και η άνοδος του Ισλαμικού Κράτους αποτελούσε εκτός των άλλων μέρος του σχεδίου των Σαουδαράβων για να διασφαλίσουν την ανάσχεση της σιιτικής εξάπλωσης στην Μέση Ανατολή-Αραβική Χερσόνησο. Έτσι η επερχόμενη καθολική ήττα των μισθοφόρων της Σαουδικής Αραβίας στο Ιράκ και η σουνιτική επικράτηση στην Βαγδάτη δημιουργεί εκ των πραγμάτων τεράστιο πρόβλημα στους χορηγούς των τζιχαντιστών, τα αραβικά εμιράτα.

Η Συρία αποτελεί ακόμη ένα παράδειγμα, ίσως μεγαλύτερο από αυτό του Ιράκ, της αποτυχίας των σαουδαραβικών σχεδιασμών. Η Συρία του Άσαντ ως βασικός άξονας αντίστασης στον επεκτατισμό της βαχαμπιστικής-σουνιτικής ιδεολογίας, μια ιδεολογία στην οποία πιστεύουν ακράδαντα και μέχρι θανάτου οι ισλαμοσυμμορίτες του ISIS, ανέτρεψε τα σχέδια του Ριάντ νικώντας κατά κράτος τους ισλαμοσυμμορίτες. Ο Άσαντ, ο μεγαλύτερος εχθρός των Σαουδαράβων και των Ισραηλινών στην περιοχή, παρ’ όλες τις αρχικές προβλέψεις της Ουάσιγκτον, της Άγκυρας, του Τελ Αβίβ και του Ριάντ παρέμεινε σταθερός και αλώβητος στην εξουσία.

Στην Υεμένη η εισβολή των σαουδαραβικών δυνάμεων για να εμποδιστούν οι σιίτες-ζαϊντί Χούτι που πρόσκεινται στο Ιράν να καταλάβουν την εξουσία δεν εξελίσσεται θετικά για το Ριάντ και η Υεμένη τείνει να γίνει ένα απέραντο νεκροταφείο για τους Σαουδάραβες και για τους μισθοφόρους τους την Αλ Κάιντα, μια εν εξελίξει ολέθρια στρατιωτική επιχείρηση. Μετά από τρία χρόνια πολέμου οι Χούτι (Χούθι) δεν έχουν εκτοπιστεί και η φιλικά προσκείμενη στο Ριάντ κυβέρνηση δεν έχει αποκατασταθεί και δεν μπορεί να ασκήσει την εξουσία στην χώρα.

Ο σεχταρισμός που υποκίνησε η Σαουδική Αραβία στην Μέση Ανατολή-Αραβική Χερσόνησο με αποτέλεσμα τον θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και ανυπολόγιστες καταστροφές δεν έφερε κανένα απολύτως ευνοϊκό αποτέλεσμα για τα σχέδια αυτής της βασιλικής δικτατορίας του Κόλπου και η απόρροια είναι η ανάδειξη του Ιράν σε αδιαμφισβήτητη περιφερειακή δύναμη. Το Ιράν με την στρατιωτική και πολιτική βοήθεια που παρείχε όλα αυτά τα χρόνια στην Δαμασκό και στην Βαγδάτη ενίσχυσε το ρόλο του στην περιοχή και οι εξελίξεις, οικονομικές και στρατηγικές, που προδιαγράφονται θα έχουν παγκόσμιες επιπτώσεις και εννοείται ότι θα αλλάξουν το τοπίο στην Μέση Ανατολή-Αραβική Χερσόνησο. Δημιουργούνται νέα γεωπολιτικά δεδομένα που αναθεωρούν εκ θεμελίων την ικανότητα της Σαουδικής Αραβίας και του Ισραήλ, καθώς και του βαθέως σιωνιστικού κράτους της Ουάσιγκτον να δρουν ανενόχλητα στην περιοχή.

Είναι προφανής η δημιουργία ενός στρατηγικού άξονα Ρωσίας-Κίνας-Ιράν που συμπεριλαμβάνει την Συρία και πιθανώς το Ιράκ και την Αίγυπτο. Τα ιρανικά στρατηγικά συμφέροντα συγκλίνουν περαιτέρω και τάχιστα με αυτά της Ρωσίας και της Κίνας και είναι βέβαιο ότι το καθεστώς των Αγιατολάχ θα χρησιμοποιήσει τις αμυντικές του συμφωνίες με την Ρωσία και την Κίνα ως οικονομική και στρατηγική σφήνα με στόχο την μετατόπιση της ισορροπίας δυνάμεων υπέρ της Τεχεράνης.

  •  
  •  
  •  
  •