Smiley face
Smiley face

Ιστορική αναδρομή στην διαμάχη Παλαιστίνης – Ισραήλ

  •  
  •  
Ιστορική αναδρομή στην διαμάχη Παλαιστίνης - ΙσραήλΙστορική αναδρομή στην διαμάχη Παλαιστίνης – Ισραήλ

Ιστορική αναδρομή στην διαμάχη Παλαιστίνης – Ισραήλ

Ήταν πριν από 10 περίπου χρόνια (συγκεκριμένα τον Ιούλιο του 2006) όταν οι ισραηλινοί εξαπολύσαν μια ακόμη επίθεση προς την περιοχή του Λιβάνου. Με αφορμή αυτήν την επέτειο είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία, όχι μόνο να προσπαθήσουμε να κάνουμε μια παρουσίαση της καταπίεσης που υφίστανται οι Παλαιστίνιοι από το κράτος Ισραήλ, αλλά και να επιχειρήσουμε να διαλύσουμε κάποιους “πασιφιστικούς” μύθους γύρω από το γενικό “κακό” του πολέμου και το απόλυτο “καλό” της ειρήνης.

Πριν συνεχίσουμε, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι κάποιοι υποκριτές και “ρόμπες” δημοσιογράφοι, οι οποίοι έχουν κάνει τον “αντιφασισμό”, τον “αντιρατσισμό” και τον αντιεθνικισμό προέκταση του εαυτού τους και έχουν άποψη ακόμη και για τα πλέον απίθανα πράγματα, για το ζήτημα Παλαιστίνης-Ισραήλ δεν έχουν διατυπώσει έστω και την παραμικρή θέση επί του θέματος. Δυστυχώς, γι’ αυτούς, το γεγονός ότι τηρούν σιγή ιχθύος, συμπεριφέρονται ως ένα οικόσιτο πτηνό χαμηλών πτήσεων και κρύβουν το κεφάλι τους στην άμμο ως στρουθοκάμηλοι δεν τους γλυτώνει από τον εξευτελισμό. Αντιθέτως, δείχνει την επιλεκτική τους ευαισθησία, όπως και άλλα ευνόητα πράγματα

Γυρνώντας στο θέμα που μας απασχολεί, καταρχάς πρέπει να κάνουμε μια διαπίστωση. Μια από τις αγαπημένες μεθόδους εξαπάτησης, την οποία χρησιμοποιούν τόσο οι συστημικοί πολιτικοί όσο και οι πολιτικολογούντες δημοσιογράφοι, είναι να απομονώνουν τα γεγονότα από το “περιβάλλον” τους, από τα “πριν” και τα “μετά”, να εστιάζουν σε μια πλευρά τους μόνο και οικοδομώντας πάνω στην μονομέρεια να οδηγούν τον οπαδό, τον αναγνώστη και τον ακροατή τους στο συμπέρασμα που αυτοί θέλουν. Αυτή την μέθοδο την είδαμε και στα γεγονότα που συνέβησαν στον Λίβανο πριν από 10 χρόνια, εξακολουθούμε όμως να την βλέπουμε μέχρι και σήμερα.

Για τους εξαπατητές της κοινής γνώμης ο πόλεμος παρουσιάζεται ως “το απόλυτο κακό”, το οποίο πρέπει πάση θυσία να σταματήσει. Και επειδή ο πόλεμος είναι “το απόλυτο κακό”, όλες οι δυνάμεις που συμμετέχουν σ’ αυτόν εξισώνονται. Το δίκαιο ή το άδικο της κάθε πλευράς παραμερίζεται, θεωρείται δευτερεύον στοιχείο. Κυρίαρχο στοιχείο είναι το κακό και η φρικαλεότητα του πολέμου, το αίμα των αθώων που χύνεται, οι καταστροφές που προκαλούνται. Εννοείται, ότι αυτή η προσέγγιση είναι εντελώς ανιστόρητη και υποκριτική. Οι ίδιοι, οι οποίοι καταριούνται γενικά κι αόριστα τώρα τον πόλεμο, είναι που σε άλλες περιπτώσεις εξυμνούν πολέμους που σχετίζονται με την κρατική υπόσταση άλλων Εθνών.

Δεν υπάρχει Έθνος σ’ ολόκληρο τον κόσμο που να μην επαινεί και να μην γιορτάζει τουλάχιστον έναν πόλεμο. Μια πολεμική σύρραξη, είτε ανεξαρτησίας είτε απόκρουσης ξένης εισβολής. Σ’ αυτούς τους πολέμους, άραγε, δεν χύθηκε αίμα, δεν έγιναν φρικαλεότητες, δεν προκλήθηκαν καταστροφές; Ορισμένες φορές, μάλιστα, ο πόλεμος της ανεξαρτησίας που γιορτάζουν ήταν πολύ πιο αιματηρός πόλεμος από την δική τους μεριά. Το κλασικότερο, ίσως παράδειγμα είναι η μεγάλη ετήσια γιορτή των ΗΠΑ για τον πόλεμο της ανεξαρτησίας που έκαναν. Έναν πόλεμο των Αμερικανών ενάντια στην βρετανική αποικιοκρατία. Προφανώς, οι Αμερικανοί είχαν ιστορικό δικαίωμα να διεξάγουν έναν πόλεμο ανεξαρτησίας, ενώ οι Παλαιστίνιοι είναι ιστορικά καταδικασμένοι να ζουν σκλαβωμένοι υπό την μπότα του Ισραήλ, ενός κράτους, το οποίο δεν ξεπήδησε από κανέναν πόλεμο ανεξαρτησίας, αλλά φυτεύτηκε στην καρδιά της Παλαιστίνης μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Από την άλλη, η ειρήνη παρουσιάζεται ως το “απόλυτο καλό”. Για την ειρήνη πρέπει να καταβληθεί κάθε τίμημα. Όποιος δεν συμφωνεί μ’ αυτή την αντίληψη, πρέπει να τσακιστεί, πρέπει να υποχρεωθεί να συμφωνήσει, ανεξάρτητα από το αν στον πόλεμο υπερασπίζεται μια δίκαιη υπόθεση. Εδώ έχουμε διαβαθμίσεις στην προσέγγιση. Για παράδειγμα, ο Μπους, ο Μπλερ και η πλειοψηφία των ευρωπαίων ηγετών συμφώνησαν τότε ότι καλώς δεν δέχεται ειρήνη το Ισραήλ, γιατί ασκεί νόμιμο δικαίωμα κρατικής άμυνας.

Μια άλλη μερίδα, μειοψηφική, αναγνώριζε μεν το “δίκαιο του Ισραήλ”, θεωρούσε όμως, ότι θα πρέπει να υπάρξει άμεση κατάπαυση του πυρός και διεθνής παρέμβαση, γιατί το μείζον ήταν να σταματήσει ο πόλεμος. Τέλος, υπήρξε ένας τρίτος πόλος -αν μπορούμε να τον ονομάσουμε έτσι- που δεν αφορούσε ηγεσίας κρατών, αλλά κινήματα αντιπολεμικά. Ένας πόλος ετερόκλητος και συνωθούμενος στον κοινό παρονομαστή του πασιφισμού. Ένας πόλος, ο οποίος ξεκινούσε από “την φρίκη του πολέμου” για να προτείνει ειρήνη χωρίς όρους και με κάθε τίμημα. Πέρα από τις όποιες προθέσεις τους, στην ουσία δρούσαν εκ των πραγμάτων ως εφεδρεία του ισραηλινού στρατοπέδου.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση ο πασιφισμός που απορρέει από την διάθεση και τις ενέργειες των ειρηνιστών αυτών δεν πρόκειται απλώς για μια αναποτελεσματική πολιτική, αλλά είναι κάτι χειρότερο: Αποτελεί στην πραγματικότητα μια πολιτική στήριξης του σιωνισμού και των επεκτατικών του σχεδίων σε βάρος των Παλαιστινίων.

α όσα συνέβησαν πριν από 10 περίπου χρόνια, με την ισραηλινή επίθεση προς την περιοχή του Λιβάνου, αλλά και τα όσα από τότε ανά τακτά χρονικά διαστήματα συμβαίνουν, δεν έχουν να κάνουν ούτε με την φάση προετοιμασίας ενός πολέμου, ούτε με ένα νέο πόλεμο. Στην πραγματικότητα, έχουμε να κάνουμε με ένα νέο επεισόδιο ενός πολέμου, ο οποίος διανύει την έβδομη δεκαετία του. «Πέτρα του σκανδάλου» αποτελεί η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, το οποίο από το ξεκίνημά του έχει καταδικάσει τους Παλαιστινίους στον εθνικό εξανδραποδισμό εφαρμόζοντας μια πολιτική γενοκτονίας σε βάρος τους. Αν το Ισραήλ παρέμενε στα σύνορα του 1948, αν αναγνώριζε στον Παλαιστινιακό Λαό το αναφαίρετο δικαίωμα να ιδρύσει το δικό του ανεξάρτητο κράτος, αν επέτρεπε την επιστροφή των προσφύγων (υπολογίζονται σε ένα εκατομμύριο ανθρώπους), αν ακολουθούσε πολιτική καλής γειτονίας στην περιοχή, αν δεν λειτουργούσε ως «χωροφύλακας» των ΗΠΑ στην περιοχή (μια πιο προχωρημένη άποψη υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ είναι που λειτουργούν ως «μαντρόσκυλο» του Ισραήλ…), δεν θα φτάναμε σε μια πολεμική κατάσταση η οποία ισχύει μέχρι τις ημέρες μας. Και οι Παλαιστίνιοι θα δέχονταν την πραγματικότητα του κράτους του Ισραήλ, επτά δεκαετίες μετά την ίδρυσή του.

Όμως, είναι η πολιτική αυτού του κράτους που δεν τους επιτρέπει να αποδεχτούν την ύπαρξή του. Υπήρχαν στιγμές στην ιστορία, κατά τις οποίες οι Παλαιστίνιοι δέχτηκαν μια ταπεινωτική γι’ αυτούς ειρήνη. Ήταν η «ειρήνη των γενναίων» με τις συμφωνίες του Όσλο, που δημιουργούσαν «κάτι σαν» Παλαιστινιακό κράτος. Ακόμα και αυτές οι συμφωνίες, όμως, δεν τηρήθηκαν από τους σιωνιστές που βρίσκονται στην εξουσία του Ισραήλ. Αχόρταγοι και επιθετικοί, συνέχισαν να εποικίζουν τα καλύτερα σημεία της Παλαιστινιακής γης, να κλέβουν το νερό, να γκρεμίζουν τα σπίτια και να ξεριζώνουν τα δέντρα, να εξευτελίζουν τους Παλαιστινίους εργαζομένους στα check points. Κατά την διάρκεια της ειρήνης αυτής, οι σιωνιστές ήσαν που συνέχισαν τον μονομερή πόλεμό τους εναντίον των Παλαιστινίων. Η βεβήλωση του τεμένους του Αλ-Άκσα στην Ιερουσαλήμ (την Αλ-Κουντς των Αράβων) ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και προκάλεσε την έκρηξη της δεύτερης Ιντιφάντα. Της άοπλης εξέγερσης της Παλαιστινιακής νεολαίας ενάντια στον πάνοπλο κατακτητή.

Ποτάμι έρευσε και πάλι το παλαιστινιακό αίμα και έκτοτε δεν σταμάτησε να ρέει. Το τίμημα της ειρήνης ήταν βαρύτερο απ’ αυτό του πολέμου. Γι’ αυτό και η Ιντιφάντα αναπόφευκτα άρχισε να εμπλουτίζεται με μορφές βίας. Επιθέσεις αυτοκτονίας στην καρδιά του Ισραήλ, οργάνωση ενόπλων ομάδων στα κατεχόμενα, κατασκευή αυτοσχέδιων εκτοξευτήρων ρουκετών. Ήταν ο πόλεμος της ανεξαρτησίας ως απάντηση στον μονομερή πόλεμο της κατοχής, που είχε βαφτιστεί ειρήνη.

Αναμφίβολα, την πλήρωσαν, δυστυχώς, και αθώοι πολίτες του Ισραήλ. Στην ουσία, όμως, πλήρωσαν την αλαζονεία και την υπεροψία των σιωνιστών ηγετών τους, οι οποίοι εμμέσως ώθησαν τους Παλαιστινίους σε τέτοιου είδους ενέργειες. Στο μεταξύ, στην Παλαιστίνη έγιναν πολιτικές αναταράξεις. Οι οργανώσεις που ανδρώθηκαν στην διάρκεια της Ιντιφάντα, με πρώτη την Χαμάς, έγιναν πολιτικά κυρίαρχες, κερδίζοντας τις εκλογές. Και στον Λίβανο, ο οποίος από πολλές απόψεις αποτελεί προέκταση της Παλαιστίνης, ανδρώθηκε η Χετζμπολάχ, η οργάνωση η οποία με τον αγώνα και το αίμα των μαχητών της αποτέλεσε μεγάλο πονοκέφαλο για τους σιωνιστές του Ισραήλ.

Το Ισραήλ όχι μόνο δεν αποδέχτηκε την νέα πολιτική πραγματικότητα, αλλά αντιθέτως ενέτεινε τον μονομερή του πόλεμο εναντίον των Παλαιστινίων. Δολοφόνησαν αδίστακτα ηγετικά στελέχη και μαχητές των οργανώσεων της Αντίστασης (ποιος ξεχνά την εν ψυχρώ δολοφονία του παραπληγικού σεΐχη Αχμέντ Γιασίν, πνευματικού ηγέτη της Χαμάς, την ώρα που πήγαινε για να προσευχηθεί;), το ίδιο έπραξαν με γυναίκες και παιδιά, έχτισαν το τείχος του αίσχους, συνέχιζαν να γεμίζουν τις φυλακές ακόμη και με γυναικόπαιδα. Σ’ αυτή την πραγματικότητα, μια πραγματικότητα μονομερούς πολέμου, απάντησαν τον Ιούλιο του 2006 οι οργανώσεις της Παλαιστινιακής Αντίστασης με την τότε στρατιωτική επιχείρηση, από την οποία αποκόμισαν ως αιχμάλωτο έναν ισραηλινό στρατιώτη. Και όταν οι σιωνιστές έζωσαν την Γάζα, συνεχίζοντας με τεράστια ένταση το δολοφονικό έργο, το οποίο ουδέποτε είχαν σταματήσει, ανταπάντησε τότε η Χετζμπολάχ.

Όταν, λοιπόν, κάποιοι μιλάνε γενικά και αόριστα για «ειρήνη», χωρίς να διευκρινίζουν τι ακριβώς συμβαίνει, ουσιαστικά ενισχύουν τον ρόλο της σιωνιστικής πολιτικής, ανεξαρτήτως από το αν το κάνουν καλοπροαίρετα ή όχι. Ειρήνη χωρίς την ίδρυση Παλαιστινιακού Κράτους με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ (με διάλυση, φυσικά, όλων των εβραϊκών εποικισμών), χωρίς επιστροφή των Παλαιστινίων προσφύγων στις εστίες τους θα είναι μια άδικη, υποτελής και ψεύτικη ειρήνη. Οι Παλαιστίνιοι φωνάζουν εδώ και χρόνια ότι δεν υπάρχει πραγματική ειρήνη χωρίς αληθινή δικαιοσύνη. Όταν ξεσπά ένας πόλεμος, δεν μπορούν να έχουν και οι δύο πλευρές δίκαιο. Στην περίπτωση της διένεξης του Ισραήλ με την Παλαιστίνη το δίκαιο επιβάλλει να στηριχτεί εκείνη η πλευρά, που διεξάγει τον αγώνα για την απελευθέρωση της Πατρίδας της, δηλαδή η πλευρά των Παλαιστινίων.

Η προσέγγιση του ζητήματος της κατοχής της Παλαιστινιακής γης από το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ κρύβει, συν τοις άλλοις, την υποκρισία που διέπει το πολιτικό και δημοσιογραφικό κατεστημένο. Κάθε φορά που το Ισραήλ κάνει επίδειξη πυγμής εναντίον των αμάχων και οι Παλαιστινιακές οργανώσεις αντίστασης αναγκάζονται να απαντήσουν, έχουμε έναν καταιγισμό δηλώσεων και άρθρων, τα οποία θλίβονται και πονούν όταν βλέπουν τους νεκρούς αμάχους, τις ρημαγμένες πόλεις και χωριά, τα καραβάνια των προσφύγων, ζητώντας άμεση κατάπαυση του πυρός. Μάλιστα, είναι έτοιμοι να καταδικάσουν όποιον “δεν εργάζεται για την ειρήνη”, βάζοντας στον ίδιο κοινό παρονομαστή τόσο το κράτος του Ισραήλ όσο και την Παλαιστινιακή Αντίσταση.

Ιδιαίτερα στις αναφορές των ραδιοτηλεοπτικών δελτίων και των εφημερίδων ακούμε, βλέπουμε και διαβάζουμε περίπου τα εξής: “Δεν έχουν καμιά σχέση με την Χετζμπολάχ”. Αυτοί “που δεν έχουν σχέση” είναι οι άμαχοι του Νοτίου Λιβάνου και της Βηρυτού, οι οποίοι είχαν δεχθεί τα από αέρος πλήγματα τςη ισραηλινής αεροπορίας. Με αυτόν τον τρόπο οι άνθρωποι στον Λίβανο χωρίζονταν (και συνεχίζουν να χωρίζονται) σε δύο κατηγορίες: στους “αθώους”, οι οποίοι κακώς βομβαρδίζονται και στους “κακούς”, που έχουν σχέση με την Χετζμπολάχ και επομένως καλώς βομβαρδίζονται, αφού το Ισραήλ ασκεί το “δικαίωμα στην νόμιμη άμυνα”. Αυτός, βεβαίως, είναι ένας τεχνητός διαχωρισμός των δυτικών ΜΜΕ, που έχει σαν σκοπό να καταδείξει την Χετζμπολάχ ως τον εκπρόσωπο του “απόλυτου κακού”, σε χειρότερη, μάλιστα, μοίρα από τους σιωνιστές εγκληματίες. Μόνο που αυτόν τον διαχωρισμό ουδέποτε τον ακούσαμε από τα στόματα των αμάχων που πλήττονται από τους βομβαρδισμούς. Υπάρχουν, μάλιστα, και χαρακτηριστικά παραδείγματα από τον Ιούλιο 2006.

Όπως τα λόγια εκείνου του ηλικιωμένου Άραβα, ο οποίος μόλις είχε χάσει τους δυο γιους του από τους πυραύλους της Χετζμπολάχ. Έστησαν τις κάμερες μπροστά του, περιμένοντας να αρχίσει να καταριέται τους ομοθρήσκους του. Κι αυτός είπε ότι ο ηγέτης της Χετζμπολάχ (Χασάν Νασράλα) έχει κάθε δικαίωμα να υπερασπίζεται την Πατρίδα του! Έθεσε, δηλαδή, την αλήθεια και το δίκαιο της αντίστασης πάνω από τον προσωπικό του πόνο! Ή, όπως τα λόγια εκείνου του αγοριού στον Νότιο Λίβανο, το οποίο μόλις είχε χάσει την μισή του οικογένεια από τους ισραηλινούς πυραύλους.

Ρώτησαν το αγόρι πόσο λυπημένο αισθάνεται κι αυτό, με ωριμότητα που τσακίζει, απάντησε “Λυπάμαι για τα αδέρφια μου, αλλά σκέφτομαι και τους Μάρτυρες”! Δεν υπήρχαν, επομένως, διαδηλώσεις κατά της Χετζμπολάχ, ούτε ακούστηκαν κατάρες εναντίον της από αυτούς που έχασαν δικούς τους ανθρώπους. Οι μόνες κατάρες που ακούγονταν ήταν κατά του Ισραήλ. Αυτό συμβαίνει επειδή η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που πλήττονται έχει σχέση με την Χετζμπολάχ. Είναι συμπαθούντες προς αυτήν, είναι ψηφοφόροι της, είναι άνθρωποι, οι οποίοι μόνο στην Χετζμπολάχ αναγνωρίζουν τον πολιτικό τους εκπρόσωπο. Την τιμούν με την εμπιστοσύνη τους θεωρώντας και δικό τους τον αγώνα που αυτή δίνει. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι η “ειρήνη”, που κατά καιρούς τους προσφέρουν οι ισραηλινοί, δεν διαφέρει σε τίποτα από την σκλαβιά. Χιλιάδες οι φυλακισμένοι στις ισραηλινές φυλακές. Εκατοντάδες οι δολοφονημένοι από τα σιωνιστικά πυρά (παιδιά στην πλειοψηφία τους). Δεκάδες τα γκρεμισμένα σπίτια, εκατοντάδες στρέμματα οι κατεστραμμένες καλλιέργειες. Επί πολλά χρόνια αυτό συμβαίνει. Αλλά η φιλοσιωνιστική προπαγάνδα φροντίζει να συσκοτίζει τα πραγματικά γεγονότα δημιουργώντας ψευδείς εντυπώσεις. Γυρνώντας πάλι στα γεγονότα
του Ιουλίου του 2006, βλέπουμε ότι η σύλληψη ισραηλινών στρατιωτών από την Χετζμπολάχ θεωρείται σκανδαλώδης και εξοργιστική, ενώ η παράνομη στρατιωτική κατοχή της Δυτικής Όχθης από τις δυνάμεις του Ισραήλ θεωρείται γεγονός “λυπηρό, αλλά ρεαλιστικά αναπόφευκτο”! Πρόκειται για την τυπική αντίδραση της Δύσης (πολιτικοί, ΜΜΕ), η οποία χρησιμοποιεί δύο μέτρα και δύο σταθμά όταν αντιμετωπίζει το θέμα των Παλαιστινίων και της καταπίεσής τους από το κράτος του Ισραήλ. Τα επιχειρήματα που αναπτύσσονται, οι κατηγορίες που εκτοξεύονται, οι συμψηφισμοί που γίνονται ανάμεσα στις δύο πλευρές, όλα τους έχουν ως κοινό στόχο να αποπροσανατολίζουν την προσοχή των παρατηρητών απ’ όλο τον κόσμο, προκαλώντας σύγχυση στη αποσαφήνιση των πραγματικών γεγονότων. Δηλαδή, την μακροχρόνια στρατιωτική, οικονομική και γεωγραφική κατοχή της Παλαιστίνης από το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ.

Συνοψίζοντας, λοιπόν, τα συμπεράσματά μας απ’ αυτήν την ανασκόπηση, με αφορμή την ισραηλινή επίθεση τον Ιούλιο του 2006, έχουμε να πούμε ότι το άδικο βρίσκεται από την μεριά των ισραηλινών σιωνιστών και των υψηλών προστατών τους, ενώ το δίκαιο από την μεριά των Παλαιστινίων, οι οποίοι παλεύουν για το αναφαίρετο δικαίωμα στην δημιουργία δικού τους κράτους, με επιστρεφόμενα όλα όσα τους άρπαξαν οι σιωνιστές. Η ειρήνη έχει ουσιαστικό-θετικό περιεχόμενο μόνο όταν συνδέεται με την Ανεξαρτησία και την Ελευθερία. Ειδάλλως, δεν είναι τίποτα άλλο από τον “φερετζέ” που καλύπτει το άσχημο και αποτρόπαιο πρόσωπο της σκλαβιάς και της υποδούλωσης.ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ!

Γιώργος Μάστορας

http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/istorikh-anadromh-sthn-diamachh-palaistinhs-israhl-1#ixzz4JrOdEQMA

Smiley face
Smiley face
  •  
  •