Search
Generic filters
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in excerpt
Search in comments
Filter by Custom Post Type

Smiley face
Search
Generic filters
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in excerpt
Search in comments
Filter by Custom Post Type
Smiley face

Η γεωπολιτική άποψη της Ρωσίας με απλές έννοιες

  • 93
  •  
  • 3
  •  
  •  

Η γεωπολιτική άποψη της Ρωσίας με απλές έννοιεςΗ γεωπολιτική άποψη της Ρωσίας με απλές έννοιες
ΠΗΓΗ

Τα περισσότερα από τα τεκταινόμενα στην παγκόσμια σκηνή ελέγχονται από συγκεκριμένες δυνάμεις και σε όλες σχεδόν τις πτυχές αυτών των  τεκταινομένων υπάρχουν δύο επίπεδα που πρέπει να εξεταστούν. Το ένα αφορά την πρόσοψη, δηλαδή αυτό που φαίνεται μπροστά μας και παρουσιάζεται στον λαό, και το άλλο επίπεδο είναι τα πραγματικά γεγονότα και οι διαδικασίες.

Ως παράδειγμα, στην Ρωσία ξεκινώντας από την εποχή του Στάλιν έχει ανατεθεί (όχι αδικαιολόγητα λόγω κομμουνιστικής δικτατορίας) ο ρόλος του «κακού» στην σκηνή του παγκόσμιου θεάτρου, ενώ στην λεγόμενη Δύση ο ρόλος του «καλού». Αυτή όμως η κατανομή κακού-καλού δεν σημαίνει ότι τα αντισυμβαλλόμενα μέρη έχουν απόλυτα κωδικοποιήσει τους ρόλους τους. Έτσι ενώ η Ρωσία δαιμονοποιείται στο διάστημα του μεσοπολέμου, ταυτόχρονα υποστηρίζεται οικονομικά και βιομηχανικά από την Δύση  για να ανταπεξέλθει στον στρατιωτικό της ρόλο κατά της Γερμανίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και έτσι να εξασφαλιστεί η αμοιβαία καταστροφή Ρωσίας-Γερμανίας και να διευκολυνθεί η εμφάνιση και η άνοδος της Νέας Παγκόσμιας Τάξης με προμετωπίδα τις ΗΠΑ. Δηλαδή για να γίνει πιο κατανοητό, στην διεθνή σκηνή μπορεί να υπάρχουν ορατές και πραγματικές αντιπαλότητες και αντιθέσεις, μπορεί όμως να υπάρχουν και σκηνοθετημένες οι οποίες είναι γνωστές μόνο σε μικρό κύκλο ανθρώπων.

Smiley face

Η μετασοβιετική Ρωσία, έχοντας και την πείρα του κομμουνιστικού παρελθόντος της, μπορεί να θεωρηθεί ότι γνωρίζει την πραγματικότητα, τους συγκεκριμένους γεωπολιτικούς της στόχους, τους πραγματικούς αντιπάλους της, αλλά και τους «ηθοποιούς», τουτέστιν τις μυστικές δυνάμεις, της παγκόσμιας σκηνής. Η Ρωσία γνωρίζει ότι η Δύση αν είχε ρεαλιστικές πιθανότητες να επιτύχει τον σκοπό της με στρατιωτικό πόλεμο θα το είχε πράξει εδώ και αρκετό καιρό. Ο λόγος που δεν το επιχειρεί η Δύση είναι απλός: Η Ρωσία είναι μια μεγάλη χώρα με πλούσιους πόρους, ενώ ακόμη και στις χειρότερες εποχές της έχει διατηρήσει ένα υψηλό φρόνημα στο πνευματικό και  ψυχικό δυναμικό του λαού. Η Δύση γνωρίζει ότι η Ρωσία είναι απρόθυμη να δεχθεί οποιεσδήποτε μυστικές δυνάμεις ως παγκόσμια κυβέρνηση, καθώς η Ρωσία αναγνωρίζει πάνω από αυτήν μόνο τον Θεό. Η Ρωσία επιθυμεί την πολυπολική παγκόσμια τάξη, κάτι που η Δύση αντιλαμβάνεται ότι θα έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της δικής της κυριαρχίας.  Εννοείται ότι αυτή η κατάσταση είναι εξαιρετικά δυσάρεστη για την Δύση και τους Σιωνιστές που κινούν τα νήματα από το παρασκήνιο, και έτσι προσπαθούν να παρενοχλήσουν και μερικές φορές να απειλήσουν την Ρωσία. Η γεωπολιτικά αποδεκτή άποψη για την Δύση είναι η ανεπιφύλακτη υποταγή στο δικό της μονοπολικό σύστημα, ακόμη και με την απειλή πολέμου.

Είναι δεδομένο ότι η Ρωσία μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού μπλοκ ήταν αδύναμη στρατιωτικά και πολιτικά, επειδή όμως διέθετε πυρηνικά όπλα και πάνω από όλα έναν ικανότατο πυρήνα στρατιωτικών ηγετών, η Δύση απέφυγε να της επιτεθεί μη θέλοντας να διακινδυνεύσει την αμοιβαία καταστροφή. Αντ’ αυτού επέλεξε την εναλλακτική λύση του Ιράκ (άμεσος στρατιωτικός πόλεμος), δηλαδή το σενάριο περικύκλωσης της Ρωσίας, τροποποιώντας ελαφρά το παλαιό επιτυχημένο σχέδιο Μουτζαχεντίν-Αφγανιστάν, τουτέστιν την ισλαμική τρομοκρατία ως μέσο αποσταθεροποίησης. Είναι γνωστό ότι το σχέδιο «ισλαμική τρομοκρατία» είναι μια προσαρμοσμένη παραλλαγή του σχεδίου Μπρεζίνσκι.

Η «ισλαμική τρομοκρατία» μετά την εισβολή στο Ιράκ μετονομάσθηκε σε «αραβική άνοιξη», ενώ ταυτόχρονα η Δύση με την βοήθεια των σουνιτικών-βαχαμπιστικών μοναρχιών του Αραβικού Κόλπου, της Τουρκίας και του Ισραήλ παρήγαγε και στρατολόγησε τρομοκράτες με σκοπό τον διαμελισμό της Συρίας, την πτώση του σιιτικού καθεστώτος των Αγιατολάχ στο Ιράν και βέβαια την αποφασιστική μάχη ενάντια στην Ρωσία. Ο πυρήνας του σχεδίου «αραβική άνοιξη» ήταν η εκκόλαψη ενός τεράστιου και ανεξέλεγκτου στρατού ισλαμιστών τρομοκρατών που στην τελευταία φάση του σχεδίου (μετά την Συρία και το Ιράν) θα χρησιμοποιείτο εναντίον της Ρωσίας, σε συνδυασμό με υποκινούμενες εξεγέρσεις  στις επαρχίες της Ρωσίας με μουσουλμανικό πληθυσμό. Μια πτυχή αυτού του σχεδίου εφαρμόστηκε στην Ουκρανία («πορτοκαλί επανάσταση»), μόνο που σε αυτό το ουσιαστικά δεύτερο μέτωπο εναντίον της Ρωσίας στην θέση των ισλαμιστών τρομοκρατών χρησιμοποιήθηκαν νατοϊκές μυστικές υπηρεσίες, ΜΚΟ του Σόρος και συμμορίες.

Το σχέδιο «ισλαμική τρομοκρατία», η παραλλαγή αυτού «αραβική άνοιξη», καθώς και η «πορτοκαλί επανάσταση» απέτυχαν. Τις τελευταίες ημέρες η επικαιρότητα ασχολείται με το θέμα του Ρώσου διπλού πράκτορα-προδότη Σκριπάλ και τις μαζικές απελάσεις Ρώσων διπλωματών. Και αυτό το σχέδιο εντάσσεται στην απέλπιδα προσπάθεια της Δύσης και των Σιωνιστών να αποσταθεροποιήσουν την Ρωσία. Όμως γίνεται εμφανές ότι με την πάροδο του χρόνου, ξεκινώντας από την «ισλαμική τρομοκρατία», τα πολεμοφόδια της αχαλίνωτης και αηδιαστικής Δύσης εξαντλούνται σε σημείο να χρησιμοποιούν την απόπειρα δολοφονίας κατά του Σκριπάλ ως πρόσχημα για επιθετικές ενέργειες εναντίον της Ρωσίας. Είναι προφανές ότι το σκάνδαλο Σκριπάλ (γιατί περί σκανδάλου της Δύσης πρόκειται) εξυπηρετεί και έναν άλλο σκοπό, τουτέστιν αυτόν της συγκάλυψης και της απόσπασης της προσοχής από τις διαλυτικές καταστάσεις στην ΕΕ και την άνοδο των εθνικιστικών κινημάτων στην Ευρώπη.

Η Ρωσία ως ήρεμη δύναμη και έχοντας την απόλυτη στρατιωτική επάρκεια να αντιμετωπίσει τον οποιονδήποτε αντίπαλο είναι αφοσιωμένη στον στόχο της πού είναι μια πολυπολική παγκόσμια τάξη και μια ενωμένη Ευρώπη από τον Ατλαντικό έως τον Ειρηνικό, χωρίς Σιωνιστές αφεντικά και νατοϊκούς χωροφύλακες.


  • 93
  •  
  • 3
  •  
  •  

engrafite-gia-enimerosis-stin-epifania-ergasias-sas2