Smiley face
Smiley face

Η βόμβα στο κορδελιό ήταν των «καλών» συμμάχων μας όχι των «κακών» ναζί

  •  
  •  

Η βόμβα στο κορδελιό ήταν των "καλών" συμμάχων μας όχι των "κακών" ναζίΗ βόμβα στο κορδελιό ήταν των «καλών» συμμάχων μας όχι των «κακών» ναζί
Απομάκρυνση της βόμβας στο Κορδελιό Θεσσαλονίκης. Για να μιλούν για βόμβα του Β’ΠΠ γενικά κι αόριστα …κι όχι για άλλη μία Χιτλερική «θηριωδία»…
ΠΗΓΗ
Απομάκρυνση της βόμβας στο Κορδελιό Θεσσαλονίκης. Για να μιλούν για βόμβα του Β’ΠΠ γενικά κι αόριστα …κι όχι για άλλη μία Χιτλερική θηριωδία… είναι γιατί τη βόμβα έριξαν οι «φίλοι»μας και δεν πρέπει να συνειδητοποιήσουμε την καταστροφή που υπέστη η Ελλάδα και τους θανάτους που προκάλεσαν οι «σύμμαχοι»-νταβατζήδες για να μην χάσουν το «κοπάδι» και το «λιβάδι».

Η βόμβα στο Κορδελιό Θεσσαλονίκης …ήταν από τις «καλές» τις «ευεργετικές» όπως αυτές με τις οποίες οι Άγγλοι ισοπέδωσαν τον Πειραιά.

Σαν Σήμερα το 1944: Ο βομβαρδισμός του Πειραιά από τους “συμμάχους” με 6000 Έλληνες νεκρούς

Οι απάνθρωποι Γερμανοί καλούσαν τους Έλληνες να προστατευτούν από τις φιλανθρωπικές βόμβες των Άγγλων…οι οποίοι φυσικά δεν προειδοποιούσαν κανέναν για να μην το μάθουν και οι Γερμανοί. Περιουσίες κατεστραμμένες και νεκροί … καταγράφονται ως παράπλευρες απώλειες. Κανένας δεν τους μνημόνευσε και δεν τους αποζημίωσε ποτέ …γιατί έτσι συμβαίνει σε κάθε «εθνοαπελευθερωτική» επίθεση των Συμμάχων μας.
Οι σφοδροί βομβαρδισμοί των συμμάχων

Την περίοδο της γερμανικής Κατοχής ο τόπος υπέστη βομβαρδισμούς, όπως τη νύχτα της 5ης Δεκεμβρίου 1943. Στους οικισμούς τού (Νέου) Χαρμάνκιοϊ και του Ν. Κορδελιού οι ζημίες ήταν πολλές (ονομαστική κατάσταση με 170 πληγείσες οικογένειες, περίπου 570 άτομα, 21.12.1943, Αρχείο Δήμου Κορδελιού-Ευόσμου). Αντίθετα, στον Ν. Κουκλουτζά η βόμβα κατέστρεψε την οικία του Αναστασίου Λαλέ, τραυματίζοντας σοβαρά τη σύζυγό του. Όλη η περιουσία του καταστράφηκε, σώθηκαν όμως ο ίδιος και ο γιός του. Όπως ήταν αναμενόμενο, η Κοινότητα υπήρξε αρωγός στον βομβόπληκτο συμπολίτη της, όχι μόνο για τη στέγασή του αλλά και για τη συντήρηση της οικογένειάς του (βλ. αρχείο Δήμου Κορδελιού-Ευόσμου, επιστολές 6 και 12.12.1943).

Συχνότατες όμως ήταν, με βάση τις πηγές, οι αεροπορικές συμμαχικές επιδρομές με αμερικάνικα βαρέα βομβαρδιστικά τύπου B-24, με στόχους τις σιδηροδρομικές γραμμές, τον Σταθμό και την περίφημη Στρατιωτική Στάση (σημερινό Μουσείο Σιδηροδρόμων Θεσσαλονίκης στην περιοχή του Ελευθερίου-Διαλογής), είτε κατά τη διάρκεια της μέρας είτε τις νυχτερινές ώρες, τον Σεπτέμβριο του 1944.

Πληροφορούμαστε λοιπόν από αναμνήσεις του Γιώργου (Γιωργούλη) Γερασίμου (Εν Κάτω Χαρμάνκιοϊ. Στα χρόνια της παράγκας και της Κατοχής, Θεσσαλονίκη 2008) κατοίκου του Ελευθερίου (έτος γέννησης 1931), ότι νυχτερινός βομβαρδισμός είχε γίνει στις 14 Σεπτεμβρίου 1944. Συγκλονιστική μάλιστα είναι η περιγραφή του, όταν αναφέρεται σε νέο βομβαρδισμό στις 17 Σεπτεμβρίου 1944.

«Ο πόλεμος τραβούσε προς το τέλος του. Είχαμε δει πολλά, είχαμε τραβήξει πολλά…Όμως εκείνη η μέρα που θα μείνει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη μας, ήταν η 17 Σεπτεμβρίου του 1944. Ήταν η χειρότερη μέρα για μας και όχι μόνον. Δεν ξέρω γιατί, οι σύμμαχοί μας, Αμερικάνοι κι Ευρωπαίοι, τη διάλεξαν για να μας σταυρώσουν! Και πραγματικά ήταν η πιο οδυνηρή και άγρια μέρα της Κατοχής.

Όπως κάθε μέρα, ξαμοληθήκαμε στο Σταθμό, δηλαδή στη Στρατιωτική Στάση για το συσσίτιο, για τα υπόλοιπα δηλαδή από τα γερμανικά μαγειρεία, αν βέβαια περίσσευε κάτι, κι αν όχι τα αποφάγια από τις καραβάνες των Γερμανών στρατιωτών…
…Η ώρα ήταν 12 παρά, όταν, δεν μπορώ να εξηγήσω για ποιο λόγο, θέλησα να φύγω. Ίσως επειδή τρεις μέρες νωρίτερα, στις 14 του Σεπτέμβρη του 1944, είχε προηγηθεί νυχτερινός βομβαρδισμός και, βλέποντας τη γύρω μου καταστροφή, φοβήθηκα. Λέω στον Παναγιώτη (Τσορλιανό) και τη Σοφία (Γούναρη), λίγο μικρότερούς μου, την απόφασή μου. Εκείνοι μού απάντησαν αρνητικά, ότι δηλαδή έπρεπε οπωσδήποτε να πάρουν φαγητό. Έτσι έφυγα μόνος μου. Μετά όμως τη δική μου αποχώρηση, κι οι φίλοι μου μπήκαν σε ανησυχία και ξεκίνησαν κι εκείνοι για τα σπίτια τους. Σε λίγο μάλιστα με πρόφτασαν.
Περνώντας τη Μοναστηρίου και φτάνοντας στο μικρό ρέμα που κατέβαινε από το Κορδελιό, ακούω τη σειρήνα του συναγερμού. Στο μεταξύ άρχισε ν’ ακούγεται ο βόμβος των αεροπλάνων. Σύντομα, τεράστια αμερικανικά βομβαρδιστικά, ιπτάμενα φρούρια έκαναν την εμφάνισή τους.

Διαταγή απαγόρευσης της κυκλοφορίας στους οικισμούς τής Κοινότητας Ν. Κορδελιού, κατόπιν εντολής τού Διοικητή τής γερμανικής αντιαεροπορικής μονάδας, 12.5.1944 (Αρχείο εγγράφων Δήμου Κορδελιού-Ευόσμου)

Η βόμβα στο κορδελιό ήταν των "καλών" συμμάχων μας όχι των "κακών" ναζίΠάνω από 80 αεροπλάνα σε δύο κύματα, επί 20 περίπου λεπτά, που φάνηκαν αιώνας, σκορπούσαν γύρω το θάνατο και την καταστροφή

Αμέσως έπεσα στο χαντάκι και φωνάζω στους φίλους μου, που στο μεταξύ με είχαν πλησιάσει, να πέσουν κι εκείνοι μαζί μου στο ρέμα. Η Σοφία με άκουσε, όχι όμως κι ο Παναγιώτης. Προφανώς θέλησε να πάει σπίτι του για σιγουριά. Του ξαναφώναξα, αλλά μάταια. Το πιο πιθανό, να μη με άκουσε από το βόμβο των αεροπλάνων και τον ορυμαγδό των αντιαεροπορικών και των βομβών που έπεφταν ολόγυρά μας. Σε ακτίνα 150 μέτρων από το σημείο που λουφάξαμε εγώ και η Σοφία και ο Στέφανος Στεφανίδης, έπεσαν τουλάχιστον 30 βόμβες, από 300 έως 800 κιλά καθεμιά τους. Πάνω από 80 αεροπλάνα σε δύο κύματα, επί 20 περίπου λεπτά, που φάνηκαν αιώνας, σκορπούσαν γύρω το θάνατο και την καταστροφή.
Όταν τέλειωσε η κόλαση αυτή, σηκώθηκα κλαίγοντας και προσπάθησα να συνειδητοποιήσω τι συνέβαινε

Όταν τέλειωσε η κόλαση αυτή, σηκώθηκα κλαίγοντας και προσπάθησα να συνειδητοποιήσω τι συνέβαινε. Αντιλήφθηκα ότι είχα αίματα στο κεφάλι, από σβόλους που έπεσαν σκάζοντας οι βόμβες. Τα τραύματα ήταν ευτυχώς ελαφρά. Έβρεξα το πρόσωπό μου με κάτι βρομόνερα που ήταν στο χαντάκι. Τότε άκουσα τη Σοφία που έκλαιγε κι εκείνη. Είχε χτυπηθεί στο στήθος και αιμορραγούσε, ήταν όμως ζωντανή.
Κοίταξα γύρω μου έξω από το χαντάκι που βρισκόμουν και, όσο επέτρεπαν οι σκόνες και οι καπνοί, είδα 7 ανθρώπους σκοτωμένους: ήταν 5 Γερμανοί στρατιώτες και 2 πολίτες, άγνωστοί μου. Αμέσως θυμήθηκα το φίλο μου τον Παναγιώτη. Πίσω από μεγάλους σβόλους χωμάτων, μπορεί να ’ταν πάνω από 50 οκάδες ο καθένας, μαυρισμένο και ξεροκαμένο, τον είδα πεσμένο στο δεξί πλευρό του, ακίνητο τελείως. Έσκυψα και τον κοίταξα καλά για να βεβαιωθώ. Ήταν εκείνος…είχε χτυπηθεί στην αριστερή πλευρά.
Είχαν σκοτώσει τον φίλο μου τον Παναγιώτη. Ήταν συνάμα το πρώτο παιδί που έβλεπα νεκρό, σκοτωμένο από βόμβες

Είχαν σκοτώσει τον φίλο μου τον Παναγιώτη. Ήταν συνάμα το πρώτο παιδί που έβλεπα νεκρό, σκοτωμένο από βόμβες. Είχε πληρώσει με τη ζωή του τη βαρβαρότητα του φασισμού και των γερακιών του πολέμου. Παρέδωσε την ψυχή του στο Θεό και ήταν μόνο 10 χρονών ο Παναγιώτης Τσορλιανός!»

Κάτοικοι του (Κάτω/Νέου) Χαρμάνκιοϊ, θύματα του βομβαρδισμού τής 17ης Σεπτεμβρίου 1944 (Αναμνήσεις Γεωργούλη Γερασίμου):
Αλέκος Κεσίσογλου (27 ετών), Δημήτριος Καραχάλιος (28 ετών), Νικόλαος Καραβοκύρης (60 ετών), Παναγιώτης Τσορλιανός (10 ετών), σύζυγος Γεωργίου Μπάνη (30 ετών), Βασίλης Ασλανίδης (75 ετών), Όλγα Βασιλειάδου (40 ετών), Ανθή Ζαζοπούλου, Δημήτριος Κουρλίτης, ζεύγος ηλικιωμένων αρμενικής καταγωγής κ.ά.

Πληροφορίες έχουμε επίσης για βομβαρδισμό στις 24 Σεπτεμβρίου 1944 (βλ. μαθητική εργασία του 1ου Γυμνασίου Ελευθερίου-Κορδελιού, 1999).

Smiley face
Smiley face
  •  
  •