Επιλεκτική η συμπόνια Αμερικής και Σαουδικής Αραβίας για τους αποκεφαλιστές αντάρτες του Χαλεπίου

  •  
  •  
  •  
  •  

Επιλεκτική η συμπόνια Αμερικής και Σαουδικής Αραβίας για τους αποκεφαλιστές αντάρτες του ΧαλεπίουΕπιλεκτική η συμπόνια Αμερικής και Σαουδικής Αραβίας για τους αποκεφαλιστές αντάρτες του Χαλεπίου

ΠΗΓΗ
Η Συριακή πόλη του Χαλεπίου συνεχίζει να γιορτάζει την απελευθέρωσή της από τους τρομοκράτες τζιχαντιστές του ισλαμικού κράτους (Army of Conquest – JaF, δηλαδή κυρίως την Αλ-Νούσρα) αλλά και από τους λιποτάκτες αντάρτες του Free Syrian Army και του Levant Front που ξεκίνησαν την ένοπλη διαμάχη με το νόμιμο καθεστώς του Προέδρου Μπασάρ Αλ Άσαντ στις 19 Ιουλίου 2012.

Αντιθέτως τα δυτικά μέσα ενημέρωσης περιγράφουν ότι διαδραματίζονται τρομακτικές σκηνές στις συνοικίες του Χαλεπίου από τον προελαύνοντα Συριακό Στρατό, όπως για παράδειγμα εκτελέσεις αμάχων. Όμως η πραγματική κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική και τα συστημικά μέσα μαζικής επικοινωνίας (Main Stream Media – MSM) που ελέγχονται κυρίως από την Αμερική και την Σαουδική Αραβία έχουν επιδοθεί σε μια πληθώρα εκπομπών ψευδών, αναληθών και παραπλανητικών ειδήσεων κατά του Άσαντ και του Συριακού Στρατού.

Χαρακτηριστικά η εκστρατεία αμαύρωσης του Συριακού Στρατού που απελευθερώνει το Χαλέπι από τους στασιαστές αντάρτες πηγάζει από ανύπαρκτες πηγές, από ανώνυμους λογαριασμούς στο twitter και από μελοδραματικώς σκηνοθετημένα βίντεο στο YouTube. Στην πραγματικότητα υπάρχει σε εξέλιξη σχέδιο απομάκρυνσης αντιφρονούντων αμάχων, τραυματιών αλλά ακόμη και ανταρτών έτσι ώστε να μπορέσει να περιέλθει πάλι το Χαλέπι στην κυριότητα των Σύρων.
Για παράδειγμα περίπου 4000 αντάρτες μαζί με τις οικογένειες τους θα απομακρυνθούν από το Χαλέπι προς την κατεχόμενη από την Αλ-Νούσρα περιοχή της πόλης Idlib. Σε αντάλλαγμα θα υπάρξει εκκένωση ενός φιλοκυβερνητικού θύλακα που βρίσκεται περικυκλωμένος από το ισλαμικό κράτος στις περιοχές Foua και Kefraya κοντά στην Idlib. Βέβαια το σημείο που χρειάζεται περισσότερη προσοχή είναι η γενικότερη πολιτική της Αμερικής στο θέμα της Συρίας.

Πρώτον εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζών Κέρρυ (John Kerry) πασχίζει συνεχώς να διαδραματίζει ένα κομβικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις με την Ρωσία, ενώ σε ένα περίπου μήνα θα έχει αντικατασταθεί από τον Ρεξ Τίλλερσον (Rex Tillerson), όπως προσφάτως ανακοινώθηκε από τον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ. Δηλαδή θεωρητικά θα υπάρξει μια ριζική αλλαγή φιλοσοφίας για τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, μιας και ο Κέρρυ είναι ένας δημοκρατικός νεοφιλελεύθερος πολιτικός καριέρας ενώ ο Τίλλερσον είναι επιχειρηματίας και αυτή τη στιγμή πρόεδρος (Chief Executine Officer – CEO) του γίγαντα της ExxonMobil.

Και κατά δεύτερον αξίζει να αναλυθούν οι πρόσφατες δηλώσεις της Σαμάνθα Πάουερ (Samantha Power), επιτετραμμένης των ΗΠΑ στην ολομέλεια των Ηνωμένων Εθνών, σχετικά με την νίκη του Συριακού Στρατού και του Άσσαντ στο Χαλέπι με την βοήθεια της Ρωσίας και του Ιράν. Για την ακρίβεια η Πάουερ εξομοίωσε την προέλαση του Συριακού Στρατού στο Χαλέπι με την επίθεση του Σαντάμ Χουσεΐν στην πόλη Χαλάμπια (Halabja) του Κουρδιστάν που συμπεριελάμβανε την χρήση χημικών όπλων και την γενοκτονία της φυλής Τούτσι (Tutsi) στην Ρουάντα, γεγονότα που είναι παντελώς άσχετα με την πραγματική κατάσταση στην Συρία. Βέβαια η Πάουερ απέφυγε να χρησιμοποιήσει ως παραδείγματα για τα έωλα επιχειρήματα της κατά της κυβέρνησης του Άσαντ, της Ρωσίας και του Ιράν, την καταστροφική επιρροή της Αμερικής χαρακτηριστικά στην Κορέα, στο Βιετνάμ, στο Ιράκ και στην Λιβύη.
Συμπερασματικά καταλαβαίνουμε μια μεγάλη προσπάθεια χρησιμοποίησης ενδεικτικών τακτικών ψυχολογικού πολέμου από την Αμερική για την εξισορρόπηση της ήττας των ανταρτών και του ισλαμικού κράτους στο Χαλέπι.
Άραγε όμως να είναι και μια βεβιασμένη ύστατη προσπάθεια ενός αμερικανικού νεοφιλελεύθερου κατεστημένου που βασίζεται στο στυγνό κέρδος χωρίς κανένα ηθικό φραγμό προς τη διεθνή κοινότητα μιας και στο τιμόνι της μεγαλύτερης υπερδύναμης του πλανήτη θα ανέλθει σε λίγο ο Ντόναλντ Τραμπ; Ενός αμερικανοσιωνιστικού νεοφιλελεύθερου κατεστημένου που βιάζεται να δράσει και να παγιώσει καταστάσεις, όπως και στην πρόσφατη περίπτωση της Κύπρου, πριν έρθει στην εξουσία ο Ντόναλντ Τραμπ;

  •  
  •  
  •  
  •