Smiley face
Smiley face

Η ΒΟΜΒΑ ΣΤΟ ΚΟΡΔΕΛΙΟ ΚΙ ΕΝΑ ΑΓΝΩΣΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΩΝ «ΣΥΜΜΑΧΩΝ» ΜΕ ΘΥΜΑΤΑ 500 ΑΘΩΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!

  •  
  •  

Η ΒΟΜΒΑ ΣΤΟ ΚΟΡΔΕΛΙΟ ΚΙ ΕΝΑ ΑΓΝΩΣΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΩΝ «ΣΥΜΜΑΧΩΝ» ΜΕ ΘΥΜΑΤΑ 500 ΑΘΩΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!Η ΒΟΜΒΑ ΣΤΟ ΚΟΡΔΕΛΙΟ ΚΙ ΕΝΑ ΑΓΝΩΣΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΩΝ «ΣΥΜΜΑΧΩΝ» ΜΕ ΘΥΜΑΤΑ 500 ΑΘΩΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!
Η βόμβα του Κορδελιού σκέτο, η βόμβα του Β’ΠΠ σκέτο …που έπεσε …και που αποφεύγουν να πουν ΠΟΙΟΣ την έριξε … ήταν απομεινάρι ενός βομβαρδισμού των «συμμάχων» που σκότωσε μόνον… 500 Έλληνες!
Κι επειδή την ιστορία την υπαγορεύουν οι τοκογλύφοι … αυτό το «ασήμαντο» συμβάν σβήστηκε από παντού…γιατί αλλιώς κάποιοι θα έπρεπε να πληρώσουν το «λαθάκι» τους.
Αντίθετα προβοκάτσιες βολικές για την ανατροπή κυβερνήσεων (δολοφονία Λαμπράκη, Αλέξη Γρηγορόπουλου κλπ) μετατράπηκαν από τους πράκτορες των τοκογλύφων σε εθνικό πένθος διεθνούς εμβελείας.

ΠΗΓΗ
Αυτές τις μέρες, μια από τις ειδήσεις που είναι στην επικαιρότητα, είναι αυτή για την βόμβα που βρέθηκε κατά τη διάρκεια εργασιών σε οικόπεδο της περιοχής Κορδελιού Θεσσαλονίκης – για την εξουδετέρωση της οποίας υπολογίζεται πως θα αναγκαστούν να εκκενώσουν την ευρύτερη περιοχή περίπου 50.000 κάτοικοι!
Αλλά, πως βρέθηκε η βόμβα αυτή στην συγκεκριμένη περιοχή, από την εποχή του πολέμου; Ποιοι την έριξαν και γιατί;
Αν και όλοι θα βάζουν στο μυαλό τους ότι την βόμβα την έριξαν γερμανικά βομβαρδιστικά, η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική! Οι… καλοί μας «σύμμαχοι» την έριξαν, που βομβάρδισαν την Θεσσαλονίκη ανήμερα του Αγίου Νικολάου, το 1943! Πρόκειται για ένα έγκλημα πολέμου με θύματα 500 αθώους Έλληνες, που είναι παντελώς άγνωστο στο ευρύ κοινό, παρά το γεγονός πως υπάρχουν μαρτυρίες. Σας παραθέτουμε κάποιες εξ’ αυτών:

«…Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 1943. Ο καιρός είναι καλός. Έφαγα μπιζέλια νερόβραστα. Χθες το βράδυ ενώ η ωχρά σελήνη εφώτιζε τα πάντα και ήταν πραγματικώς μαγευτική η βραδιά αντήχησαν αι τρομεραί σειρήναι. Εγώ δεν εσηκώθηκα ποσώς. Σχεδόν μαζί με τας σειρήνας ήρχισαν να πίπτουν βροχηδόν αντιαεροπορικά παντός διαμετρήματος, ως και πολυβόλα, διότι τα αεροπλάνα ήταν πολύ χαμηλά. Αλλά μετ’ ολίγον έλαμψε ο τόπος και τρομεροί κρότοι σαν εκρήξεις βομβών ηκούοντο επί ένα τέταρτον. Εμείς και όλος ο κόσμος βέβαια ετρομοκρατήθημεν. Τα παράθυρα έτριζον απειλητικώς, αι θύραι ήνοιγον μόναι των και ολόκληρον το οικοδόμημα εσείετο εκ θεμελίων […].

Περί ώραν 11-12 ηκούσθησαν και πάλιν αι σειρήναι, τίποτα όμως περισσότερο. Την πρωίαν έμαθα ότι βομβάρδισαν την Νεάπολη, Συκιές, Βάρνα. ‘Απαντες συνοικισμοί. Περί τους πεντακοσίους ανέρχονται οι νεκροί. Το απόγευμα επεσκέφθην την πληγείσαν περιοχήν της Βάρνας. Οι φονιάδες γκρέμισαν τις παράγκες και σκότωσαν τον κόσμο στα κρεβάτια τους. Σχεδόν τα θύματα τα είχαν μαζέψει. Εγώ είδα δύο νεκρούς σκεπασμένους με ένα σεντόνι. Τα ερείπια μαρτυρούν περί της αναισχύντου ατιμίας που διεπράχθη από τους «φίλους» μας!» (Γ. Ιωάννου «Η πρωτεύουσα των προσφύγων» – «Κατοχικό ημερολόγιο») .

«Αυτό το πανδαιμόνιο θα κράτησε κάνα εικοσάλεπτο, όταν ένα αεροπλάνο, σφυρίζοντας πάνω από τα κεφάλια μας, έριξε μια υπέρλαμπρη φωτοβολίδα που έκανε τη νύχτα μέρα, κι αμέσως, ως δια μαγείας, σταμάτησε ο βομβαρδισμός κι απομακρύνθηκαν τα συμμαχικά αεροπλάνα αφήνοντας πίσω τους κόλαση. Το πρωί ξυπνήσαμε νωρίς από τα κλάματα, το θρήνο μιας ολόκληρης γειτονιάς. «Ευτυχώς που οι Πόντιοι έλειπαν», είπε ο πατέρας και αναφερόταν στους γείτονές μας, όπου το καταφύγιο στην αυλή και η βόμβα που έσκασε σύρριζα στο σπίτι τους και μας γέμισε λάσπη και σουβάδες.

«Είχαν γάμο κι ύστερα τραπέζι σε ταβέρνα στις Συκιές», τον πληροφόρησε η μάνα, αλλά σε λίγο ακούστηκαν σπαραχτικές φωνές από τα απέναντι σπίτια των Ποντίων, γιατί μια οβίδα έσκασε πάνω στη συγκεκριμένη ταβέρνα όπου γλεντούσαν κι έπεσε η πλάκα, η οροφή, και σκότωσε πολλούς, τους περισσότερους από τους θαμώνες, μαζί με τη νύφη και το γαμπρό. Ανάμεσα στα θύματα ήταν κι η Σεβαστή με την αδελφή της Ανθούλα, δυο ψηλές και γεμάτες κοπέλες, που όταν ήμουν μικρός, αλλά και αργότερα, με έπαιρναν συχνά αγκαλιά στα αφράτα τους μπράτσα. Είχε σωθεί μόνο ο αδελφός τους ο Αντρέας, που μαζί με άλλους προσπαθούσαν όλη νύχτα, με κασμάδες και φτυάρια, να ξεθάψουν τους πλακωμένους.

Όταν έφεραν τα κορίτσια στο σπίτι πάνω σ’ ένα κάρο, ο Αντρέας δεν ξεκολλούσε από πάνω τους, έκλαιγε, χτυπιόταν και καταριόταν τους Εγγλέζους, αυτός που μισούσε τους Γερμανούς και ξέραμε ότι ήταν οργανωμένος και τους πολεμούσε. Οι γονείς τους γέρασαν ξαφνικά μεμιάς, δυο χούφταλα που μαράθηκαν πάνω σε δυο σκαμνιά, δίπλα στα φέρετρα που εν τω μεταξύ κάποιοι είχαν φέρει, και έκρυβαν το πρόσωπό τους με τα χέρια κι άλλοτε τραβούσαν τα μαλλιά τους. Οι δικοί μου όλοι είχαν αμέσως τρέξει στο σπίτι της Σεβαστής και της Ανθούλας για να συμπαρασταθούν στους επιζήσαντες. Έτσι βρήκα εγώ την ευκαιρία να βγω έξω για να δω τι είχε γίνει, τη συμφορά με τα δικά μου μάτια. Θυμάμαι ότι ήταν ένα πρωινό με ήλιο, έναν ήλιο που δάγκωνε, αφού το κρύο ήταν τσουχτερό και υπήρχαν λίγα χιόνια στις παρυφές του δρόμου. Τράβηξα προς τις Συκιές για να βρω την ταβέρνα που έγινε ομαδικός τάφος.

Στην άκρη του δρόμου υπήρχαν κάποια πτώματα, οι νεκροί που δεν τους είχαν ακόμη αναγνωρίσει ή μαζέψει οι δικοί τους. Μα πιο πολλά, ανατριχιάζω ακόμα και τώρα που το γράφω, ήταν τα σκόρπια μέλη, χέρια και πόδια, αφού οι συγγενείς τους σήκωσαν τα πτώματα, αλλά ήταν νύχτα ή χρόνος χαμένος για να ψάξουν για τα μέλη που έλειπαν. Τη μνήμη μου καίει ακόμα ένα ποδαράκι που φορούσε ένα καινούργιο παιδικό παπούτσι. Παρότι ήμουν συνηθισμένος από νεκρούς, όπως άλλωστε κι όλα τα παιδιά της Κατοχής, που είχαμε δει αρκετούς σκοτωμένους ή πεθαμένους από πείνα, αυτή η μαζική δολοφονία – τι τραγικό, από λάθος!» (Περικλή Σφυρίδη «Ψυχή μπλε και κόκκινη» σελ. 93-94 «Βιβλιοπωλείον της Εστίας ) .

(ΥΓ): Με αφορμή την ανακάλυψη και την εξουδετέρωση της βόμβας, θ’ αρχίσει να τιμάται –έστω και με 74 χρόνια καθυστέρηση- η μνήμη των παντελώς αθώων θυμάτων της βρετανικής θηριωδίας ή μήπως δεν… συμφέρει –για λόγους… πολιτικής ορθότητας- και θα μείνει στη λήθη;

Smiley face
Smiley face
  •  
  •