Search
Generic filters
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in excerpt
Search in comments
Filter by Custom Post Type

Smiley face

Search
Generic filters
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in excerpt
Search in comments
Filter by Custom Post Type

Smiley face

Οι «αντιεξουσιαστές» είναι κομμουνιστές

  •  
  •  

Οι «αντιεξουσιαστές» είναι κομμουνιστέςΟι «αντιεξουσιαστές» είναι κομμουνιστές
ΠΗΓΗ

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ
Καθώς σε λίγες ημέρες οδεύουμε στην συμπλήρωση μιας ακόμη επετείου από την αποτρόπαια μαζική σφαγή αναρίθμητων Ελλήνων (γυναικόπαιδα, ενήλικες άνδρες και ηλικιωμένοι) στον Μελιγαλά από τις αιμοσταγείς ορδές των Ελασιτών του Βελουχιώτη και του Μπελογιάννη, είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να επαναληφθεί η διαπίστωση δύο συγκεκριμένων συμβάντων: α) ότι συγκεκριμένο (μικρό δυστυχώς) μέρος του λεγόμενου «αντιεξουσιαστικού χώρου» θεωρεί τους «αγωνιστές» του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ ως αδίστακτους δολοφόνους ανυπεράσπιστων ανθρώπων β) ότι, από την άλλη μεριά, το μεγαλύτερο μέρος των «αντιεξουσιαστών», «αναρχικών», «αυτόνομων», κ.τ.λ., παρά την όποια ονοματολογία του, χρησιμοποιεί ξεκάθαρα συνθηματολογία και (κυρίως) πρακτικές, οι οποίες συνάδουν με κομμουνιστικές μεθόδους της σταλινικής περιόδου.

Πριν από μερικά χρόνια μια συγκεκριμένη συλλογικότητα «αναρχικών» δημοσίευσε ένα κείμενο με τίτλο «Μία αιματηρή πορεία του Ε.Λ.Α.Σ. (Πύργος, Καλαμάτα, Μελιγαλάς…), από το οποίο προέρχονται και τα αποσπάσματα που ακολουθούν:

Smiley face

«Δεν ταιριάζει στους αναρχικούς η υιοθέτηση του “θριαμβευτικού” συνθήματος ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ, αλλά και κάθε παρόμοιας λογικής που θριαμβολογεί για δολοφονίες, βιασμούς, σφαγές ανυπεράσπιστων ανθρώπων και δολοφονίες αιχμαλώτων. Αναφερόμαστε, εν προκειμένω, σε μία από τις πλέον σκοτεινές στιγμές της κατοχικής περιόδου που αρχίζει τυπικά στις 18 Ιουνίου του 1943, όπου με τον νόμο 260/1943 συστήνονται τα τάγματα ασφαλείας με σκοπό να βοηθήσουν τα γερμανικά στρατεύματα για την τήρηση της τάξης αλλά απέναντι στον ΕΛΑΣ. Ένα μήνα μετά η Ιταλία οδεύει προς την συνθηκολόγηση. Η βοήθεια που προσέφεραν τα τάγματα της κυβέρνησης Ράλλη, ήταν πράγματι μεγάλη λόγω και της τοπικής γνώσης και των προσώπων. Ο ισχυρισμός των υποστηρικτών των ταγμάτων ασφαλείας είναι πως με την συγκρότησή τους προετοιμαζόταν το έδαφος για την παράδοση της εξουσίας στη νόμιμη εθνική κυβέρνηση, μετά την αναμενόμενη κατάρρευση του Άξονα. Σαφώς και αυτός ο ισχυρισμός δεν είναι ψέμα, αν ληφθεί υπ’ όψιν πως η κυριαρχία του ΕΛΑΣ ήταν δεδομένη, αλλά και από το ότι μετά την αποχώρηση των γερμανών από τις μεγάλες πόλεις της Πελοποννήσου (Πύργο, Καλαμάτα, κ.λ.π.) τα τάγματα ασφαλείας στις περισσότερες περιπτώσεις αρνήθηκαν να παραδοθούν στον ΕΛΑΣ, αν και είχαν περικυκλωθεί, υποστηρίζοντας πως θα παραδοθούν με τον οπλισμό τους στην νόμιμη κυβέρνηση». […]

«Ο αριθμός των κατοίκων του Μελιγαλά έφθανε τις 3.000. Μετά, όμως, από την προσέλευση όσων έφυγαν από την Καλαμάτα και τις γύρω περιοχές, οι εκτιμήσεις ανεβάζουν σε τριπλάσιο τον αριθμό όσων βρίσκονταν εκεί κατά τη διάρκεια της εφόδου των ΕΛΑΣιτών. Είναι ένας, πράγματι μεγάλος αριθμός, ο οποίος δικαιολογεί τις διάφορες μαρτυρίες, που δημιουργούν σύγχυση σε σχέση με τον πραγματικό αριθμό των θυμάτων της σφαγής, που επακολούθησε μετά την εισβολή του ΕΛΑΣ στον Μελιγαλά, δίνοντας την ευκαιρία στους αριθμολάγνους συνηγόρους υπεράσπισης των σφαγών να «ανακαλύπτουν» αντιφάσεις και να «παίζουν» με τους αριθμούς προσπαθώντας να επικαλύψουν την ουσία, που είναι αυτή η απερίγραπτη σφαγή». […]

«Το τί επακολούθησε στη συνέχεια έχει περιγραφεί και επιβεβαιωθεί από πολλές πλευρές (ΕΑΜίτικες και μη) και συνεπώς είναι δύσκολο να αμφισβητηθεί. Τραυματίες που βρίσκονταν στο νοσοκομείο καθώς και όλο το ιατρικό προσωπικό κατακρεουργούνται. Όσοι γλύτωσαν (γυναικόπαιδα και ταγματασφαλίτες) από το πρώτο κύμα εγκληματικής μανίας φυλακίστηκαν σε διάφορους χώρους. Γίνονται καταστροφές και λεηλασίες. Ταγματασφαλίτες και άμαχοι διατάσσονται με χωνιά να αφήσουν τα σπίτια τους ανοικτά και να συγκεντρωθούν σε δύο σημεία, στο Μπεζεστένι (την πανηγυρίστρα του Μελιγαλά) και στο κέντρο της πόλης. Ντόπιοι αντάρτες του ΕΛΑΣ και πολιτοφύλακες του ΕΑΜ, πήραν αιχμάλωτους κατά ομάδες και τους μετέφεραν στα γύρω χωριά: Μερόπη, Σολάκιο, Ανθούσα, Νεοχώρι, Οιχαλία, Σκάλα, αλλά και μακρύτερα μέχρι τη Μεσσήνη, όπου και δολοφονήθηκαν μπροστά στους συγκεντρωμένους χωριανούς τους.

Ανάμεσα στους σκοτωμένους υπάρχουν δεκάδες πολυμελείς οικογένειες. Η οικογένεια Αλιφέρη από τα Τσουκαλέϊκα με 7 θύματα, Γρουσουζάκου από το Πεταλίδι με 7 θύματα, Κουτσίκου από τη Μικρομάνη με 8 θύματα, Μυλωνά από το Νεοχώρι με 9 θύματα μεταξύ 20 και 70 ετών, Σγουμπόπουλου από τη Μερόπη με 5 θύματα από 24 έως 85 ετών. Σε 300 ανέρχονται οι σφαγιασθέντες κάτοικοι του Μελιγαλά. Αρκετές είναι οι οικογένειες και στον Μελιγαλά που έχασαν πάνω από ένα μέλος τους. Το Κοπανάκι είχε το λιγότερο 75 θύματα, το Διαβολίτσι 50, και τα μικρά χωριά Νεοχώρι και Μερόπη, 55 και 15 αντίστοιχα. Τουλάχιστον 60 χωριά και κωμοπόλεις της Άνω Μεσσηνίας είχαν πάνω από 10 θύματα. Δέκα οκτώ άτομα που είχαν διαφύγει από τη κατειλημμένη Καλαμάτα, οδηγούνται πίσω και αφήνονται να λυντσαριστούν, στις 17 Σεπτεμβρίου. Τα πτώματα τους κρεμάστηκαν στην κεντρική πλατεία της πόλης.

Οι σφαγές διήρκεσαν τέσσερα εικοσιτετράωρα. Οι περιγραφές είναι ανατριχιαστικές. Οι σκοτωμένοι δεν ρίχτηκαν μόνο στην γνωστή “πηγάδα” αλλά και σε άλλα πηγάδια που υπήρχαν στην περιοχή. Αυτοί που κατακρεουργήθηκαν δεν ήταν μόνο ταγματασφαλίτες αλλά και άμαχοι, τις εκτελέσεις δεν τις έκαναν αδέσποτα στοιχεία της περιοχής, αλλά αντάρτες με την έγκριση του Βελουχιώτη, οι φόνοι δεν ήταν τυχαίες αυτοδικίες, αλλά οργανωμένες εκτελέσεις. Η σφαγή ήταν προμελετημένη όπως επιβεβαιώνουν στελέχη του ΕΑΜ Μεσσηνίας».

Τόσο η συνέχεια της περιγραφής των ΕΑΜικών σφαγών όσο και το γεγονός ότι οι σταλινικές μέθοδοι των κομμουνιστών κυριαρχούν σήμερα στον εγχώριο «αντιεξουσιαστικό» χώρο θα απασχολήσουν και την επόμενη αναφορά μας.

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Η αποκάλυψη των κομμουνιστικών εγκλημάτων του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και η καταγγελία τους από μια μερίδα του «αντιεξουσιαστικού χώρου» θα μας απασχολήσει και σ’ αυτήν την αναφορά, με προέκταση την επιβεβαίωση της διαπίστωσης ότι σήμερα οι εγχώριοι «αντιεξουσιαστές», στην συντριπτική τους πλειοψηφία, όχι μόνο χρησιμοποιούν κομμουνιστικά συνθήματα, αλλά φέρονται και ως γνήσιοι σταλινικοί.

Συνεχίζοντας η συγκεκριμένη «αναρχική» συλλογικότητα την αναφορά της για την κομμουνιστική θηριωδία στον Μελιγαλά και αλλού, γράφει και τα εξής: «Οι αποτυχημένες προσπάθειες των κομμουνιστών να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα θα προκαλούσαν γέλια σε άλλες περιπτώσεις. Ας δούμε, λοιπόν, τι γράφει ένας απ’ αυτούς: “Αιχμάλωτοι στη φονική αυτή μάχη δεν ήταν δυνατόν να υπάρξουν. Οι ταγματασφαλίτες πετσοκόφτηκαν μαχόμενοι ως την τελευταία στιγμή από θέση σε θέση. Τα σώματά τους ρίχτηκαν με ανάθεμα για το αδικοχυμένο αίμα από τους βασανισμένους κατοίκους της περιοχής στην περιλάλητη πηγάδα”. Στην συνέχεια, ο ίδιος, κατεβάζει και τον αριθμό των σκοτωμένων ΕΛΑΣιτών σε 60 (στρογγυλά! Ούτε ένας παραπάνω, ούτε ένας παρακάτω, σύμφωνα με τις «μετρήσεις» του ανακοινωθέντος του ΕΛΑΣ που ανεβάζει τους νεκρούς του σε 60 και τους ταγματασφαλίτες σε 800). “Κι ας είχε ο ΕΛΑΣ στη μάχη αυτή τις πιο πολλές απώλειες: 60 νεκρούς και 150 τραυματίες”.

Είναι φανερό πως στους 800 συμπεριλαμβάνονται και κάποιοι από τους σφαγιασθέντες μετά την κατάληψη του Μελιγαλά. Η έλλειψη συμφωνίας ανάμεσα στους κομμουνιστές για τον τρόπο με τον οποίο αλώθηκε ο Μελιγαλάς είναι χαρακτηριστική: “Όταν όμως από το ύψωμα ακούγεται μια ριπή των ανταρτών προς τα μέσα, στο Μελιγαλά, αμέσως αρχίζουν να χτυπούν οι καμπάνες των εκκλησιών και ν’ ανεμίζουν στον αέρα κάτασπρα σεντόνια. Ο Μελιγαλάς έπεσε…”. Όπου, πάει περίπατο το “μαχόμενοι από θέση σε θέση”. Αν, μάλιστα, ισχύει και το ότι απελευθερώθηκαν 200 ΕΑΜίτες που κρατούνταν αιχμάλωτοι (ενώ θα μπορούσαν να έχουν σφαγιασθεί από τους ταγματασφαλίτες), τότε η αγριότητα των ΕΛΑΣιτών, που συναγωνίστηκε και ξεπέρασε κατά πολύ αυτή των αντιπάλων τους, βρίσκεται σε ακόμα πιο απομακρυσμένο σημείο από αυτό της αντεκδίκησης ή των αντιποίνων». […] «Ας σημειωθεί το γεγονός πως από τις 30 Αυγούστου έως τις 27 Σεπτεμβρίου 1944 ο ΕΛΑΣ δεν πραγματοποίησε, στο Μωρηά, καμία επίθεση εναντίον των γερμανικών στρατευμάτων, που βρισκόντουσαν εκείνο το διάστημα σε κατάσταση απαγκίστρωσης. Είναι προφανές ότι αυτή δεν ήταν μια πρωτοβουλία του Γενικού Στρατηγείου. Υπήρχαν εντολές άνωθεν που ακολουθούσαν συμφωνίες, οι οποίες είχαν γίνει “κάτω από το τραπέζι” για την ασφαλή αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων, τουλάχιστον για μια ορισμένη περίοδο και σε σχέση με ορισμένες “επίμαχες” περιοχές. Εξετάζοντας από την ουσιαστική τους σκοπιά τα γεγονότα στο Μελιγαλά δεν θα σταθούμε στην αριθμητική προσέγγιση των θυμάτων για να εκτιμηθεί το μέγεθος της κτηνωδίας. Και πολύ λιγότεροι να ήταν οι σφαγιασθέντες πάλι η ουσία παραμένει ίδια. Σημασία έχει, πέρα από οποιαδήποτε προσθαφαίρεση νεκρών και σκοπιμότητες που κρύβονται ή προωθούνται, το ότι δολοφονήθηκαν με τον πλέον βάρβαρο τρόπο (κλαδευτήρια, μαχαίρια κ.λπ.) άνδρες γυναίκες και παιδιά αντιπάλων, οι οποίοι είχαν επίσης αιχμαλωτισθεί. Η κτηνωδία εθριάμβευσε!».

Αυτήν, ακριβώς, την «θριαμβεύουσα κτηνωδία» φροντίζουν σήμερα οι γιαλαντζί «αντιεξουσιαστές» να την επαινούν, τόσο με την συνθηματολογία υπέρ των δολοφόνων του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ όσο και με την πρακτική που ακολουθούν. Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα που ακολουθεί και το οποίο επαληθεύει τα όσα προαναφέρθηκαν. Προέρχεται από το εκδοτικό εισαγωγικό σημείωμα στο αποκαλυπτικό βιβλίο του Άγι Στίνα «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ- ΟΠΛΑ»: «Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μια διολίσθηση του αναρχικού (με ή χωρίς εισαγωγικά) χώρου σε ιδέες και πρακτικές ασυμβίβαστες με την ηθική και την πρακτική του αναρχισμού (άτυπες ηγεσίες, σταλινικές μέθοδοι κατασυκοφάντησης, απειλές και άσκηση βίας κατά συντρόφων, πολιτικάντικοι ανταγωνισμοί, καθώς και μια ύπουλη προσπάθεια ιδεολογικής υπονόμευσης του αναρχισμού από κάποιους…)». […] «Έτσι διαπιστώνουμε μια αύξουσα μπολσεβικοποίηση (για να μην πω σταλινοποίηση) του χώρου -κάτι καινοφανές στα διεθνή χρονικά του κινήματος- ένα φαινόμενο που κατά την γνώμη μου οφείλεται στην βαθμιαία εισβολή πρώην αριστεριστών ή κουκουέδων στον χώρο που έφεραν μαζί τους όλη την πανούκλα των ιεραρχικών οργανώσεών τους. Ο ομιχλώδης εργατισμός, οι πολιτοφύλακες που ζέχνουν εξουσία από μίλια μακριά, ο εναγκαλισμός με την αριστερά, η υμνολογία των πλέον αποτρόπαιων στιγμών που έζησαν άνθρωποι (σφαγές στον Μελιγαλά, Δεκεμβριανά, Δημοκρατικός Στρατός), η υμνολογία σφαγέων (όπως του Άρη Βελουχιώτη, του Νίκου Μπελογιάννη, του Νίκου Ζαχαριάδη κ.α.), συνιστούν το ιδεολογικό και πολιτικό πλαίσιο που περιλαμβάνει επίσης, σε τέτοιο βαθμό αντιφασισμό και ταξική λαγνεία, ώστε να χρησιμοποιούνται από τους σύγχρονους αναρχιστές, ΕΑΜικά συνθήματα». […]

«Όντας ένα από τα λιγοστά άτομα που δημιούργησαν τον χώρο στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ένιωσα φοβερή θλίψη και απογοήτευση, όταν πηγαίνοντας σε μια αντιφασιστική διαδήλωση μαζί με κάποιους συντρόφους, είδαμε δεκάδες νέους με μαυροκόκκινες σημαίες να κραυγάζουν “ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ” (και απ’ ό,τι ξέρω δεν ήταν η μοναδική φορά…). Το ίδιο νιώθω όποτε ακούω συντρόφους να επικαλούνται τον Δημοκρατικό Στρατό και τους δολοφόνους της ΟΠΛΑ».

Διαβάζοντας όλα αυτά μπορεί να αντιληφθεί ο οποιοσδήποτε ότι οι παρακρατικές ομάδες των Εξαρχείων, του Αγίου Παντελεήμονα και άλλων περιοχών έχουν σαφέστατα κομμουνιστικό χαρακτήρα με «αντιεξουσιαστική» μάσκα.

Smiley face
Smiley face
  •  
  •  

engrafite-gia-enimerosis-stin-epifania-ergasias-sas2

Grothia.gr - Menu