Ο εθνικοσοσιαλισμός μέσα από την φωνή του Γκαίμπελς


Ο εθνικοσοσιαλισμός μέσα από την φωνή του Γκαίμπελς

«Ακόμη κι εκείνοι που έχουν καλή θέληση περνούν μπροστά στις θεμελιώδεις αρχές του κινήματος μας χωρίς να τις εννοούν. Πρέπει να είναι κανείς γεννημένος για τον εθνικοσοσιαλισμό. Κάποιοι το αισθάνονται και το αναγνωρίζουν αργά, όμως είναι στο βάθος της καρδιάς τους εθνικοσοσιαλιστές. Κάποιοι ασχολούνται χρόνια με εμάς και δεν βρίσκουν πουθενά την είσοδο για την πραγματική ουσία της αποστολής μας.»

«Πιστεύετε ότι η μεσαία τάξη είναι αυτή που σκέπτεται «εθνικά» και «πα­τριωτικά»; Πόσο αφελής είστε! Ο μεσοαστός είναι «πατριώτης» μόνον εφό­σον η «πατρίδα» εγγυά­ται σ’ αυτόν την ησυχία του, τις δουλειές του και την ασφάλειά του. Όταν ο Εθνικισμός δεν το εξυπηρετεί πια , ο μεσοαστός γίνεται ο μεγαλύτε­ρος κοσμοπολίτης και αντι – Εθνικιστής. Αυτό το βλέπουμε καθαρά στο πάθος με το οποίο η μεσαία τάξη υπερασπίζε­ται τη «δημοκρατία».

Η δημοκρατία δεν είναι τίποτε άλλο από τη διε­θνή εκμετάλλευση του εθνικού πλούτου από το χρηματιστηριακό κεφά­λαιο με τη σιωπηρή ανοχή της «εθνικής» μας μεσαί­ας τάξης. Η μεσαία τάξη είναι αντικομμουνιστική όχι γιατί θεωρεί τον Κομμουνισμό απειλή για το Έθνος και τις Εθνικές παραδόσεις , αλλά γιατί φοβάται ότι οι Κομμουνι­στές θα κλέψουν την περιουσία της, την ησυχία και την ασφάλειά της. Το ίδιο συμβαίνει και με εμάς τους Εθνικοσοσιαλιστές. Οι μεσοαστοί βλέπουν σε εμάς μια δικλείδα ασφα­λείας που θα τους γλιτώ­σει από τον Κομμουνισμό. Δεν ενδιαφέρονται πραγ­ματικά για τις ιδέες μας ή για τη σωτηρία της Φυλής και του Έθνους απλά πιστεύουν ότι εμείς εγ­γυώμαστε την ησυχία και την ασφάλειά τους. Όταν η κομμουνιστική απειλή απομακρύνεται , τότε κι αυτοί απομακρύνονται από εμάς και επιστρέ­φουν στις δουλειές τους όπως και πριν.»

«Μην μας μιλάνε για εθνική κοινότητα και ότι όλοι θέλουμε το ίδιο. Οπωσδήποτε δεν θέλουμε το ίδιο, ούτε ως μέθοδο ούτε ως σκοπό. Νιώθουμε να μας χωρίζει ένας κόσμος από εκείνο το είδος αστικού πατριωτισμού που παντού και πάντα, όποτε έκανε την εμφάνισή του, αποτελούσε μόνο το πρόσχημα μιάς δειλής πίστης στο χρήμα και που γι’ αυτόν τον λόγο έγινε η αιτία και η αρχή της εθνικής μας κατάρρευσης. Όποιος θέλει το ίδιο μ’ εμάς, αυτός να προσχωρήσει στο κίνημα. Υπάρχει ακόμα αρκετός χώρος. Για όποιον δεν το κάνει αυτό, δεν πιστεύουμε ότι θέλει το ίδιο μ’ εμάς, αλλά μόνο ότι υποκρίνεται για να μας κλέψει τους επάξιους καρπούς της σποράς μας. Όμως δεν είμαστε χαζοί. Είναι μάταιο να επιχειρήσει κανείς να μας βγάλει από τον δρόμο μας με την πρόφαση κάποιας φανταστικής ουτοπικής ενότητας. Το να είσαι εθνικιστής έχει ευρεία έννοια. Για εμάς το φρόνημα αυτό έχει πολύ συγκεκριμένο και σαφές περιεχόμενο. Δεν είμαστε πατριώτες των ζήτω. Είμαστε εθνικοσοσιαλιστές.»