Χίτλερ: Η δημοκρατία αποτελεί το πεδίο καλλιέργειας της πανούκλας του Μαρξισμού και είναι πρόδρομος της.


Χίτλερ: Η δημοκρατία αποτελεί το πεδίο καλλιέργειας της πανούκλας του Μαρξισμού και είναι πρόδρομος της.Χίτλερ: Η δημοκρατία αποτελεί το πεδίο καλλιέργειας της πανούκλας του Μαρξισμού και είναι πρόδρομος της.

Αποσπάσματα από το Mein Kampf

Σ’ ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη η δημοκρατία θεωρείται ο πρόδρομος του μαρξισμού, που δεν μπορεί να γίνει πραγματικότητα χωρίς αυτήν. Η δημοκρατία αποτελεί το πεδίο καλλιέργειας για την επιδημία αυτής της πανούκλας και βρίσκει τη σωστή του έκφραση με το έκτρωμα του κοινοβουλευτισμού.

Ό,τι θείο υπάρχει μέσα στη δημοκρατία πνίγεται δυστυχώς από το βούρκο του κοινοβουλευτισμού…

…Ένα πράγμα δεν έχουμε το δικαίωμα να ξεχνάμε: η πλειοψηφία δεν μπορεί ποτέ να αντικαταστήσει το άτομο. Αντιπροσωπεύεται πάντα όχι μονάχα από ηλίθιους, αλλά ακόμη κι από δειλούς. Κι είναι αλήθεια πως εκατό τρελά μυαλά δεν αξίζουν ένα σωστό και εκατό δειλοί δεν θα πάρουν ποτέ έστω μια ηρωική απόφαση…

Αυτοί οι κύριοι χειρίζονται και λαμβάνουν αποφάσεις, με μια ελαφρότητα συχνά απίστευτη, προβλήματα που και τα πιο μεγάλα μυαλά θάχαν πολύ να συλλογιστούν πάνω σ’ αυτά. Κι όμως τους βλέπεις να παίρνουν τα πιο σοβαρά ζητήματα, αυτά που κρίνουν την τύχη ενός κράτους, σαν μια παρτίδα χαρτοπαίγνιου κι όχι σαν το μέλλον της φυλής…

Φτάνει να δεις μια και μόνη φορά, αυτούς τους λωποδύτες της πολιτικής να εκλιπαρούν με αγωνία κάθε φορά που θα πάρουν μια απόφαση, την έγκριση της πλειοψηφίας, για ν’ αποκτήσουν έτσι τους αναγκαίους «συν-ένοχους» και να μπορέσουν μετά σε κάθε περίπτωση, να πλύνουν τα χέρια τους από κάθε ευθύνη· ένας δίκαιος άνθρωπος, ένας τίμιος δεν θα αισθανθεί παρά αηδία κι απέχθεια μπροστά σε τέτοιες παρόμοιες μεθόδους πολιτικής πρακτικής.

Αυτός που αρνείται να πάρει πάνω του τις προσωπικές ευθύνες για τις πράξεις του και που ζητεί πάντα να καλύπτεται, δεν είναι παρά ένας άθλιος δειλός…

…Η δυσκολία στο να επανορθώσεις με όλα τα μέσα ακόμα και με τα πιο σκληρά, μια εγκληματική κοινωνική κατάσταση, ολέθρια για ένα έθνος, δεν προέρχεται παρά μόνο αν διστάσεις ως προς τις αιτίες. Και διστάζουν εκείνοι που ποτέ δεν ένιωσαν το συναίσθημα της σωτηρίας, που δεν ένιωσαν βαθιά εντός τους ότι μπορεί να είναι κι οι ίδιοι υπεύθυνοι για τη διαφθορά της τάξης τους. Αυτός ο δισταγμός παραλύει κάθε σταθερή απόφαση για δράση· δεν ξέρουν τίποτ’ άλλο παρά να επιφέρουν χλιαρές μεταρρυθμίσεις και μόνο όσες είναι απαραίτητες για την προσωρινή διατήρηση της ομαλότητας. Αλλά τα πράγματα κι η εποχή δε θάχουν πάντα αυτό το φαντασμαγορικό χρώμα.

Θάρθει μια μέρα που η συνείδηση της ευθύνης με την ανάγκη της εσωτερικής γαλήνης, θα διασκορπίσει αλύπητα και θα ξεριζώσει την παράσιτη βλάστηση και την ήρα από το σιτάρι…

Για τη μεταβολή ενός λαού σε έθνος προϋποτίθεται η δημιουργία κατάλληλων υγιεινών συνθηκών διαμονής απαραίτητων για την εκπαίδευση του ατόμου. Μόνο όποιος μάθει, στο σπίτι ή στο σχολείο να εκτιμά το μεγαλείο της χώρας του στον φιλολογικό, στον οικονομικό και προπάντων στον πολιτικό τομέα, μόνον αυτός θα μπορέσει να αισθανθεί – και θα την αισθανθεί – την περηφάνια ότι ανήκει σ’ αυτή τη χώρα. Αγωνιζόμαστε γι αυτό που αγαπάμε· αγαπάμε ότι εκτιμούμε· και για να εκτιμήσουμε κάτι πρέπει τουλάχιστον να το ξέρουμε…

Όταν οι ανάξιοι υπεύθυνοι, αισθάνονται αποξενωμένοι από την εθνική συνείδηση και παρεμποδίζουν την φυσική και ηθική υγεία μιας τάξης, με την αδιαφορία ή την αδηφαγία τους, είναι το ίδιο σαν να στρέφονται κατά του έθνους…
Όταν η κυβέρνηση οδηγεί έναν λαό στην καταστροφή απ’ όλους τους δρόμους, η επανάσταση αποτελεί όχι πια δικαίωμα των πολιτών αλλά καθήκον…
Όποιος δεν είναι έτοιμος να πολεμήσει για την ύπαρξή του, ή δεν είναι ικανός να το κάνει, είναι κιόλας προδιαγεγραμμένος ο χαμός του απ’ την αιώνια και δίκαια Θεία Πρόνοια…
Αν ο αγώνας για την επικράτηση μιας φιλοσοφικής θεωρίας δεν κατευθύνεται από ήρωες έτοιμους να θυσιαστούν, σε λίγο δεν θα βρίσκεται ούτε κι οπαδός που να τολμά να αντιμετωπίσει το θάνατο. Όποιος αγωνίζεται να σώσει μόνο τη δική του υπόσταση δεν διαθέτει παρά λίγο μόνο δυναμικό για τους άλλους…

Ένα κίνημα που ξεκινάει για ν’ ανέβει ψηλά, πρέπει πάντα να φροντίζει ώστε να μη χάσει ποτέ την επαφή με το λαό. Πρέπει να εξετάζει κάθε ζήτημα που θ’ ανακύψει κάτω απ’ αυτή την άποψη και να προσανατολίζει πάντα προς τα εκεί τις αποφάσεις του. Πρέπει κατόπιν ν’ αποφύγει κάθε τι που μπορεί ν’ απομακρύνει ή ν’ αδυνατίσει αυτούς τους δεσμούς του και τις δυνατότητές του πάνω στις μάζες, όχι για λόγους «δημαγωγικούς», αλλά κατανοώντας βαθιά πως καμιά μεγάλη ιδέα, όσο ιερή και υψηλή αν φαίνεται, δεν μπορεί να γίνει πράξη χωρίς την δύναμη των λαϊκών μαζών…

Αδόλφος Χίτλερ