Ο Friedrich Nietzsche για τους Εβραίους.


Ο Friedrich Nietzsche για τους Εβραίους.2Ο Friedrich Nietzsche για τους Εβραίους.
ΠΗΓΗ

Ο Friedrich Nietzsche για τους Εβραίους.

Οι Εβραίοι είναι ο πιο παράξενος λαός της παγκόσμιας ιστορίας, επειδή, στο ερώτημα να υπάρχουν ή να μην υπάρχουν προτίμησαν, με πολύ ανησυχητική επίγνωση, να υπάρχουν με κάθε τίμημα. Το τίμημα αυτό ήταν η ριζική παραποίηση όλης της φύσης, όλης της φυσικότητας, όλης της πραγματικότητας, όλου του εσωτερικού αλλά και του εξωτερικού κόσμου.

(…) Οι Εβραίοι είναι ο πιο ολέθριος λαός της παγκόσμιας ιστορίας καθώς  κατά τη μετεπίδρασή τους παραποίησαν τόσο πολύ την ανθρωπότητα ώστε σήμερα ακόμη και ο χριστιανός μπορεί να νοιώθει αντιεβραίος, δίχως να αντιλαμβάνεται ότι είναι ο ίδιος η έσχατη εβραϊκή συνέπεια.

Ο Friedrich Nietzsche για τους Εβραίους.Ο Friedrich Nietzsche περί καλού και κακού.

Τι είναι καλό; – Καθετί που ανυψώνει στον άνθρωπο το αίσθημα της δύναμης, τη θέληση για δύναμη, την ίδια τη δύναμη.
Τι είναι κακό; – Καθετί που ξεπηδά από την αδυναμία.
Τι είναι ευτυχία; – Το αίσθημα ότι μεγαλώνει η δύναμη – ότι μια αντίσταση υπερνικιέται.
Όχι αυτάρκεια, αλλά περισσότερη δύναμη. Όχι ειρήνη γενικά, αλλά πόλεμο. Όχι αρετή , αλλά παλικαριά. Αρετή απαλλαγμένη από μοραλίνη.
Οι αδύναμοι και οι αποτυχημένοι πρέπει να αφανιστούν: πρώτη πρόταση της δικής μας αγάπης για τον άνθρωπο. Και πρέπει να τους βοηθήσουμε σε αυτό το πράγμα.
Τι είναι πιο βλαβερό από οποιοδήποτε ελάττωμα; – Το ενεργό συμπάσχειν με όλους τους αποτυχημένους και τους αδύναμους.

Ο Friedrich Nietzsche για τους «καλούς» και «άγιους» ανθρώπους.

Η έννοια του «Θεού» επινοήθηκε ως έννοια αντίθετη προς τη ζωή (…)

Η έννοια του «επέκεινα», του «αληθινού κόσμου», επινοήθηκε για να υποτιμήσει τον μόνο κόσμο που υπάρχει (…)

Η έννοια της «ψυχής», του «πνεύματος» και τελικά της «αθάνατης ψυχής» επινοήθηκαν για να περιφρονήσουν το Σώμα, για να το κάνουν άρρωστο – «άγιο» (…)

Η έννοια της «αμαρτίας» επινοήθηκε μαζί με το όργανο βασανιστηρίων που της ταιριάζει, την «ελεύθερη θέληση», προκειμένου να δημιουργήσει σύγχυση στα ένστικτα, να κάνει δεύτερη φύση τη δυσπιστία απέναντι στα ένστικτα! (…)

Τέλος – κι αυτό είναι το φοβερότερο – η έννοια του «καλού» ανθρώπου σημαίνει ότι τάσσεται κανείς με ό,τι είναι αδύναμο, άρρωστο, αποτυχημένο, με ό,τι υποφέρει από μόνο του – με ό,τι πρέπει να ΕΚΛΕΙΨΕΙ !

Ο Friedrich Nietzsche για τους Εβραίους.3Ο Friedrich Nietzsche για τον ιερέα.

Όλα τα πράγματα της ζωής είναι έτσι κανονισμένα, ώστε να είναι ο ιερέας παντού απαραίτητος. Σε όλα τα φυσικά συμβάντα της ζωής, στη γέννηση, στο γάμο, στην αρρώστια, στον θάνατο, για να μη μιλήσουμε για τη «θυσία» (για την ώρα του φαγητού), εμφανίζεται το άγιο παράσιτο για να τα αποφυσικοποίησει – στη γλώσσα του: για να τα «αγιάσει»…

(…) Ο ιερέας υποτιμά, βεβηλώνει τη φύση: αυτό είναι το τίμημα της ύπαρξής του. Η ανυπακοή στο Θεό, δηλαδή στον ιερέα, στο «νόμο», παίρνει τώρα το όνομα «αμαρτία». Τα μέσα για «να συμφιλιωθεί κανείς πάλι με τον Θεό» είναι, φυσικά, μέσα που εγγυώνται ακόμα περισσότερο
την υποταγή στον ιερέα: μόνο ο ιερέας «λυτρώνει».

(…) Ο ιερέας δηλαδή ζει από τις αμαρτίες, του είναι απαραίτητο να «αμαρτάνουν» οι άνθρωποι… Ύψιστη πρόταση: «Ο Θεός συγχωρεί εκείνους που μετανοούν» – δηλαδή: εκείνους που υποτάσσονται στον ιερέα.

(Από το έργο του «Το Λυκόφως των Ειδώλων»)