Ιωάννης Συκουτρής: Ο Αγώνας Ιδεών και ο Ηρωικός Άνθρωπος.


Ιωάννης Συκουτρής: Ο Αγώνας Ιδεών και ο Ηρωικός Άνθρωπος.Ιωάννης Συκουτρής: Ο Αγώνας Ιδεών και ο Ηρωικός Άνθρωπος.
ΠΗΓΗ

Ο Ιωάννης Συκουτρής για την τραγικότητα του Ηρωικού Ανθρώπου.

Και εδώ ακριβώς κείται η τραγικότης του ηρωικού ανθρώπου. Ριζωμένος είναι βαθύτατα εις το παρελθόν, του οποίου είναι το εκλεκτότερον κάρπισμα, μέσα του συμπυκνώνει εις μοναδικόν βαθμόν εντάσεως το παρόν- και όμως αρνείται το παρόν και το μάχετ’ εν ονόματι του μέλλοντος, το οποίον ζη ο ίδιος προληπτικώς μόνον ως πραγματικότητα μέσα του. Και το μάχεται με τα όπλα και την ρώμην της ψυχής του, που είναι του παρόντος όπλα και ρώμη, το οποίον κατ’ αυτόν τον τρόπον χρησιμοποιεί ταυτοχρόνως και καταπολεμεί. Έτσι τοποθετεί ο ίδιος τον εαυτόν του, εκλέγων ούτως ειπείν το επικινδυνότερον σημείον, μέσα εις την ορμήν και την οργήν παντοδαπών συγκρούσεων.

Συγκρούσεων προς τους συγχρόνους του, οι οποίοι τον μισούν, διότι μισούν το μέλλον εις το πρόσωπόν του. Συγκρούσεων προς τον ίδιον τον εαυτόν του, μιας πάλης μεταξύ της πραγματικότητός του, που ανήκει εις το παρόν, και των δυνατοτήτων του, που ανήκουν εις το μέλλον, που είναι το μέλλον, που θα τας πολεμήση και πάλιν εν ονόματι άλλων δυνατοτήτων από την στιγμήν που θα γίνουν πραγματικότης.
(Από το κείμενό του “Η ηρωική αντίληψις της ζωής”.)

Ιωάννης Συκουτρής: Ο Αγώνας Ιδεών και ο Ηρωικός Άνθρωπος.2Ο Αγώνας Ιδεών και ο Ηρωικός Άνθρωπος.

Πουθενά δεν φαίνεται περισσότερο η υπερηφάνεια του ηρωικού ανθρώπου, παρά εις τον τρόπον που διεξάγει τους λεγομένους αγώνας ιδεών. Δεν αποβλέπει ποτέ εις το να νικήσει. Τι θα ειπή να νικήση; Να δεχθούν τας απόψεις του; Συμφορά! Ο ίδιος ξέρει τι του εστοίχισεν ώς που να καταλήξει εις αυτάς. Τι τόλμη εχρειάσθη, τι εσωτερικήν ωρίμανσιν προυποθέτει. Έτσι ανησυχεί μάλλον παρά ποθεί εκείνον που θα τας δεχθή κατ’επιταγήν ή ως προϊόν μιας συντόμου συζητήσεως.

Δια να αποκτήσει μήπως οπαδούς; Είναι αληθές, ότι πολλοί αισθάνονται την ανάνγκην να κάνουν προπαγάνδαν δια τας ιδέας των, σαν να φοβούνται, ότι δεν είναι ορθαί, αν δεν τας ανεγνώριζαν και άλλοι, κατα το δυνατόν πολυαριθμότεροι. Αλλά εκείνος γνωρίζει, ότι σημασίαν δεν έχει το περιεχόμενον των ιδεών ενός ανθρώπου, αλλά η ψυχική δύναμις με την οποία τας κατέκτησε και τας κατέχει. όχι το τι πιστέυεις αλλά το πώς πιστεύεις ό,τι πιστεύεις.

Έτσι, και όταν υπερασπίζει τας απόψεις του, δεν το κάνει δια να τας επιβάλη, αλλά δια να μείνη αυτός ο οποίος είναι!

Ιωάννης Συκουτρής

(Από την εργασία του ¨Ο ηρωικός τρόπος ζωής¨ εκδ. Ελεύθερη Σκέψις)

Ιωάννης Συκουτρής: Ο Αγώνας Ιδεών και ο Ηρωικός Άνθρωπος.22Ιωάννης Συκουτρής: Ο Αγώνας Ιδεών και ο Ηρωικός Άνθρωπος.3Ο Ιωάννης Συκουτρής για την αριστοκρατικότητα του Ηρωικού Ανθρώπου.

Μα ο ηρωικός άνθρωπος αγνοεί την ζηλοτυπίαν. Και είναι φυσικόν, αφού διατηρεί ζωντανά και καθαρά τα χαρίσματα του γνησίου αριστοκράτου: την μοναξιά του, το αίσθημα της ανεπιμειξίας, το θάρρος και την ικανότητα προς την περιφρόνησιν, τας μακροχρονίους αφοσιώσεις, την αρχοντικήν μεγαλοδωρίαν. Προ παντός το αίσθημα της προσωπικής τιμής, ενώπιον της οποίας όλα τ’ άλλα, πλούτος και μόρφωσις, εξουσία και υγεία, είν’ ένα μηδέν.

Ο Ιωάννης Συκουτρής για τον ρόλο του Ηρωικού Ανθρώπου.

“Αισθάνεται πως είναι διαλεγμένος από την Μοίραν ως αγωνιστής και ως μάρτυς- περισσότερον ως μάρτυς, αφού την επιτυχίαν δεν την μετρεί με αποτελέσματ’ άμεσα, με αριθμούς και μεγέθη, δεν την μετρεί καν διόλου.

Είναι το αλεξικέραυνον, που θα συγκεντρώση επάνω του (θα προσελκύση μάλλον εθελουσίως) όλας τας καταιγίδας και όλα τ’ αστροπελέκια, δια να προστατευθούν τα κατοικητήρια των ειρηνικών ανθρώπων. Αλλά θα το κάνη όχι από πνεύμ’ αλτρουϊσμού και εθελοθυσίας υπέρ των άλλων.

Εις την ετοιμότηταν του κινδύνου τον σύρει με ακαταμάχητον έλξιν η αισθητική, θα έλεγα, γοητεία του κινδύνου, η συναίσθησις ότ’ είναι προνόμιον των εκλεκτών (όχι καθήκον ή πράξις φιλανθρωπίας) να συντρίβωνται υπέρ των άλλων, υπό των άλλων- το πολυτιμότερον προνόμιον!

Ο ηρωικός άνθρωπος δεν είναι το άνθος, δεν είν’ ο καρπός- αυτά αντιπροσωπεύουν το παρόν και του παρόντος την ανεπιφύλακτον χαράν. Είναι ο σπόρος που θα ταφή και θα σαπίση, δια ν’ αναφανή το άνθισμα και το κάρπισμα. Είν’ εκείνος που θάπτεται δια να εορτασθή η ανάστασις, και ανάστασις χωρίς ταφήν δεν υπάρχει.”