Julius Evola: “Μόνο η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία πέτυχε αλληλεγγύη επιχειρηματιών και εργατών”


Julius Evola: "Μόνο η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία πέτυχε αλληλεγγύη επιχειρηματιών και εργατών"Julius Evola: “Μόνο η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία πέτυχε αλληλεγγύη επιχειρηματιών και εργατών”

《…》Εχουμε τονίσει ότι, το πρώτο βήµα για την οµαλοποίηση της οικονομίας είναι το ξεπέρασµα του ταξισµού, που ειναι η κυριότερη αιτία της διάλυσης Και Της κρίσης του καιρού µας. Για αυτον τον σκοπό δεν χρειάζεται να επινοήσουµε νέες ιδέες αρκεί να δανεισθούµε από την παραδοσιακη κληρονομιά την συνεταιριστική αρχή, η οποία προσφέρει την κυρίαρχη ιδέα που είναι επαρκής σαν το καλύτερο σημείο αναφοράς, αρκεί να είναι κατάλληλα προσαρμοσμένη .

Το Θεµελιώδες πνεύμα της συνεταιριστικής οργάνωσης ήταν αυτό μίας κοινότητας εργασίας και παραγωγικής αλληλεγγύης, βασισμένο στις αρχές της επάρκειας, της ικανότητας και της φυσικής ιεραρχίας, με το όλο σύστηµα να χαρακτηρίζεται από έναν τρόπο ζωής ενεργούς αποπροσωποποίησης, ανιδιοτέλειας και αξιοπρέπειας. Αυτό ήταν πολύ αναγνωρίσιµο στις µεσαιωνικές επαγγελµατικές ενώσεις των τεχνιτών, στις συντεχνίες και στις αδελφότητες των µαστόρων.

Julius Evola: "Μόνο η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία πέτυχε αλληλεγγύη επιχειρηματιών και εργατών"2Πηγαίνοντας ακόµα πιο πίσω στο παρελθόν, έχουµε το παράδειγµα των αρχαίων ρωμαϊκών επαγγελματικών ενώσεων. Αυτές, σύµφωνα µε µία χαρακτηριστική έκφραση, ήταν σχεδιασμένες ad exemplum rei publicae, δηλαδή κατ, εικόνα του κράτους. Στο επίπεδό τους, οι συνεταιριστικοί προσδιορισµοί (π.χ. milites ή milites caligati) αντανακλούσαν επίσης για τα µέλη τους, σε αντίθεση με τους magistri, την στρατιωτική οργάνωση.

Όσον αφορά την συντεχνιακή παράδοση που αναπτύχθηκε στον ρωµαιο-γερμανικό µεσαίωνα, γνωρίζουμε ότι τα μέλη μίας συντεχνίας απολάµβαναν την κατάσταση του ελεύθερου ανθρώπου και ήταν επίσης πολύ υπερήφανοι που ανήκαν σε αυτόν τον συνεταιρισµό ένοιωθαν αγάπη για την δουλειά τους,η οποία δεν αντιμετωπιζότανε σαν µία απλή πηγή κέρδους, αλλά αντίθετα σαν µία τέχνη και σαν έκφραση μίας φυσικής κλίσης.

Julius Evola: "Μόνο η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία πέτυχε αλληλεγγύη επιχειρηματιών και εργατών"2Η δέσμευση των εργατών συνδυαζότανε µε την ικανότητα, το ενδιαφέρον και την γνώση του δασκάλου της τέχνης, με την προσπάθεια τους να ισχυροποιήσουν και να ανυψώσουν την ποιότητα της συντεχνιακής τους ομάδας καθώς και µε την προστασία και υποστήριξη του κώδικα τιµής της ένωσης τους. Τα προβλήµατα του κεφαλαίου και της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής σχεδόν ποτέ δεν ήταν ένα ζήτηµα, λόγω της φυσικής σύγκλισης των διαφορετικών στοιχείων της παραγωγικής διαδικασίας που ελάμβανε υπόψη την υλοποίηση του κοινού καλού.

Σε τελική ανάλυση, αυτοί ήταν οργανισμοί που «κατείχαν» τα µέσα παραγωγής κανένας δεν σκεφτότανε να μονοπωλήσει αυτά τα µέσα για εκµετάλλευση, καθώς δεν ήταν συνδεδεμένα µε οικονομικά ξένη εργασία.

Julius Evola: "Μόνο η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία πέτυχε αλληλεγγύη επιχειρηματιών και εργατών"5Η τοκογλυφία της «ρευστότητας», το αντίστοιχο αυτού που σήµερα είναι η Tραπεζική και χρηµατιστική χρήση του κεφαλαίου, θεωρούνταν σαν µία εβραϊκή ασχολία, μακράν από το να επηρεάζει ολόκληρο το σύστηµα.

Ο καθένας που έχει µία μέση αντίληψη είναι ικανός να καταλάβει ότι όλο αυτό ανταποκρινότανε σε µία κατάσταση οµαλότητας, και ότι το πρόβλημα σήµερα βρίσκεται στην αναζήτηση μορφών και συνθηκών, που είναι ικανές να αποδώσουν τις βασικές ιδέες του συνεταιριστικού κόσµου στην σύγχρονη εποχή, στην οποία έχουν όλα αντιστραφεί από την «βιομηχανική επανάσταση» (παράλληλα με την επανάσταση της Τρίτης Τάξης και τον εξιουδα΄ι’σμό της οικονοµίας). Για αυτόν τον σκοπό, το κύριο πρόβληµα είναι να ξεπεράσουμε τον ταξισμό.
《…》
Julius Evola: "Μόνο η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία πέτυχε αλληλεγγύη επιχειρηματιών και εργατών"07Η γερµανική εθνική σοσιαλιστική εργατικη νομοθεσία πλησίασε περισσότερα αυτόν τον στόχο,επειδή κατάλαβε ότι αυτό που είχε σηµασία κυρίως ήταν να επιτευχθεί η
Οργανική αλληλεγγύη των επιχειρηματιών και των εργατών μέσα στις επιχειρήσεις, προωθώντας µία µείωση µεγέθους η οποία αντανακλούσε ως ένα ορισµένο βαθµό το πνεύµα του παραδοσιακού συνεταιρισµου.

Στο γερμανικό σύστημα αυτοί που διοικούσαν την επιχείρηση είχαν τον ρόλο και την ευθύνη των «ηγετών» (Betriebfyhrer) και οι εργάτες τον ρόλο των ακολούθων τους (Gefolgschaft), μέσα σε µία αλληλεγγύη την οποία εγγυόταν και προστάτευαν µε διάφορα µέτρα, δίνοντας µεγάλη έµφαση στο ήθος.

Julius Evola: "Μόνο η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία πέτυχε αλληλεγγύη επιχειρηματιών και εργατών"077Και τα στελέχη των επιχειρήσεων και οι εργάτες καλούνταν να σταθούν πάνω από το στενό ατομικό συµφέρον (μεγιστοποίηση των κερδών και των υπεραξιών στην περίπτωση της διοίκησης, και των υψηλότερων δυνατών µισθών στην περίπτωση των εργατών, αδιαφορώντας για την οικονοµική κατάσταση της εταιρείας, την οικονοµία της χώρας και την γενική κατάσταση), και βάζοντας έτσι ένα όριο στο απλό οικονομικό συµφέρον (ένα «δικαστήριο τιμής» αποφάσιζε σε περιπτώσεις σύγκρουσης). Έτσι, ακόµα και κατά την διάρκεια της ραγδαίας οικονοµικής ανάκαµψης που ακολούθησε τον δεύτερο παγκόσµιο πόλεµο, μπορούμε να δούµε ότι οι Γερµανοί εργάτες εργάσθηκαν µε το ίδιο πνεύμα θυσίας σαν στρατιώτες.
…》

Julius Evola: "Μόνο η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία πέτυχε αλληλεγγύη επιχειρηματιών και εργατών"009

‘Ενα από τα κύρια εμπόδια για την αναβίωση του συνεταιριστικού πνεύματος και του ξεπεράσματος του προλεταριακού πνεύματος, σίγουρα έγκειται στην αλλαγή που η βιοµηχανική επανάσταση έφερε στις συνθήκες εργασίας. Στις ποικιλίες αυτού που στην ουσία είναι µηχανική εργασία, είναι πολύ δύσκολο να διασφαλίσεις τον χαρακτήρα της «τέχνης» και της «κλίσης», καθώς και να αναδείξεις στα αποτελέσματα της παραγωγής κάποιο χαρακτηριστικό της προσωπικότητας αυτών που δούλεψαν για να τα κατασκευάσουν. Από εδώ προκύπτει ο κίνδυνος για τον σύγχρονο εργάτη να τείνει να θεωρεί την δουλειά του σαν απλή αναγκαιότητα και το αποτέλεσµα σαν ένα προϊόν για πούλημα με αντάλλαγμα την υψηλότερη δυνατή αµοιβή. Αυτό που λείπει είναι οι προσωπικές σχέσεις που υπήρχαν µεταξύ εργατών και ιδιοκτητών στους αρχαίους συνεταιρισµούς καθώς και σε πολλές εταιρίες κατά την διάρκεια της πρώιµης καπιταλιστικής εποχής.

Julius Evola: "Μόνο η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία πέτυχε αλληλεγγύη επιχειρηματιών και εργατών"005Το μόνο που θα µπορούσε να ξεπεράσει αυτή την δυσκολία είναι η εμφάνιση ενός νέου τύπου, που να χαρακτηρίζεται από ένα ορισµένο είδος αποπροσωποποίησης. Αυτό δεν είναι διαφορετικό από εκείνο που µπορεί να χαρακτηρίζει τον νέο τύπο πολεμιστή στο οποίο αναφέρθηκα προηγουµένως. Αυτό που χρειάζεται είναι η επανεμφάνιση µέσα στον κόσμο της τεχνολογίας και της οικονοµίας, νέων μορφών ανωνυµίας και ανιδιοτέλειας που χαρακτήριζαν την παλιά συνεταιριστική οργάνωση.

Υπ,αυτήν την άποψη θα είναι καθοριστικό το να έχεις μία στάση που να µην διαφέρει από αυτή που επιδεικνύουν εκείνοι που γνωρίζουν πώς να υπομένουν ακόμα και µέσα σε έναν πόλεμο φθοράς. Από πολλές απόψεις, η δοκιµασία που λαμβάνει χώρα εν µέσω µηχανών και βιοµηχανικών συγκροτημάτων µπορεί να καταλήξει να είναι πιο δύσκολη για τον μέσο άνθρωπο από τις εµπειρίες του πολέμου. Ενώ στον πόλεμο η φυσική εξόντωση είναι μία σταθερή πιθανότητα, ωστόσο ένα πλήθος από ηθικούς και συναισθηµατικούς παράγοντες εφοδιάζουν τον άνθρωπο με µία υποστήριξη, η οποία ως επί το πλείστον λείπει στο ανιαρό, μονότονο μέτωπο της σύγχρονης εργασίας.

-Οικονομία και πολιτική- επαγγελματικές ενώσεις- ενότητα εργασίας.

-Άνθρωποι ανάμεσα στα ερείπια ,Ιούλιος εβολα.