Search
Generic filters
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in excerpt
Search in comments
Filter by Custom Post Type
Smiley face

Ο λαμπρός αντιμασονικός Μεσαίωνας και ο σκοταδιστικός μασονικός Διαφωτισμός!

Ο λαμπρός αντιμασονικός μεσαίωνας και ο σκοταδιστικός μασονικός διαφωτισμός!

GROTHIA.GR: Μια φορά κι έναν καιρό … για πάρα πολλούς αιώνες απαγορευόταν αυστηρά η τοκογλυφία στους Χριστιανούς.

Γι’ αυτό ήταν «σκοτεινός» ο Μεσαίωνας που προστάτευε τους ανθρώπους από την κατάρα των τόκων και των τοκογλύφων και έπρεπε να έρθει ο «Διαφωτισμός» όπως τον σχεδίασαν οι Πεφωτισμένοι υπό την ηγεσία του εβραίου Weishaupt.
Ο Μαρτίνος Λούθηρος ήταν από τους μεγαλύτερους διώκτες της τοκογλυφίας στην εποχή του.

Η Εβραϊκή Θρησκεία πάλι… την επιτρέπει όταν Εβραίοι δανείζουν σε Μη Εβραίους αλλά την απαγορεύει αυστηρά όταν Εβραίος δανείζει σε Εβραίο.

Στο Ισλάμ, όπου ισχύει η Σαρία… επίσης απαγορεύεται η χρέωση τόκων στα δάνεια. Islamic Banking λέγεται η πρακτική.
Στις μέρες μας όμως όχι μόνο επιτρέπεται η τοκογλυφία … αλλά 255 εκλεγμένοι βουλευτές από τους «πανέξυπνους» Έλληνες …ψήφισαν για Πρωθυπουργό της Ελλάδας … έναν Τραπεζίτη … εκπρόσωπο των ξένων τοκογλύφων.

Κι έτσι έζησαν αυτοί καλύτερα κι εμείς πολύ χειρότερα.Ο λαμπρός αντιμασονικός μεσαίωνας και ο σκοταδιστικός μασονικός διαφωτισμός!3

Ο λαμπρός αντιμασονικός μεσαίωνας και ο σκοταδιστικός μασονικός διαφωτισμός!2Ο λαμπρός αντιμασονικός μεσαίωνας και ο σκοταδιστικός μασονικός διαφωτισμός!

ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ

Μεσαίωνας ονομάζεται η χρονική περίοδος της Ευρωπαϊκής ιστορίας, από τον 5ο μέχρι το 15ο αιώνα μ.Χ, άρα μιλαμε για 1000 ετη!!!!

Κατα τον Μεσαίωνα που προσπαθούν να μας πείσουν πως για 1000 έτη η ανθρωπότητα απείχε απο ανακαλύψεις και πρόοδο, χτίστηκε η Βυζάντινλη αυτοκρατορία και ανακαλύφθηκε η αμερικη!

Από τον 13ο αιώνα η Καθολική Εκκλησία με την Ιερά Εξέταση ήταν ιδιαίτερα απασχολημένη με τη δίωξη αιρετικών στοιχείων και δρούσαν κατά κύριο λόγο γενικά εναντίον αιρετικών στοιχείων και δευτερεύοντος κατά της μαγείας. Κατά τους πρώτους αιώνες της Μεσαιωνικής περιόδου, οι διώξεις μαγισσών (ΜΑΣΟΝΩΝ-ΑΛΧΗΜΙΣΤΩΝ) εντάθηκαν μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις και για συγκεκριμένες χρονικές περιόδους.

ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΣΤΟ ROGERIOS:

Μύθοι και στερεότυπα για τον Μεσαίωνα

Οι δουλοπάροικοι του Μεσαίωνα δεν είναι σκλάβοι!

Μολονότι και για τους δουλοπάροικους τα μεσαιωνικά κείμενα χρησιμοποιούν τον όρο servus, δηλαδή αυτόν ακριβώς που για τους Ρωμαίους σήμαινε τον δούλο, το νομικό καθεστώς και η θέση των δουλοπάροικων του Μεσαίωνα απέχει παρασάγγες από εκείνη των δούλων της Αρχαιότητας. Εάν πρέπει οπωσδήποτε να βρούμε αντιστοιχία με θεσμούς της ρωμαϊκής ειδικά εποχής, θα διαπιστώσουμε ότι η σχέση κυρίου και δουλοπάροικου κατά τον Μεσαίωνα βρίσκεται πολύ πιο κοντά στη σχέση κυρίου και πελάτη στα χρόνια της Ρώμης. Ο βασικός περιορισμός έγκειται στο ότι ο δουλοπάροικος δεν μπορεί να εγκαταλείψει χωρίς άδεια τη γη που καλλιεργεί. Ο περιορισμός αυτός δεν είναι τόσο παράλογος για κοινωνίες κατεξοχήν αγροτικές με μεγάλη ανάγκη για εργατικά χέρια.

Η διαφορά ως προς τον τρόπο κατανομής και άσκησης της εξουσίας

Με κάποια δόση ελευθερίας, θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η κατανομή της εξουσίας στον Μεσαίωνα (βασιλιάς-φεουδάρχες) είναι κάθετη, ενώ στην εποχή μας (κρατικές οντότητες-οικονομικά συμφέροντα) οριζόντια. Στον Μεσαίωνα υπάρχει κατά τόπον κατάτμηση ομοειδούς εξουσίας. Η εξουσία που ασκεί ο βασιλιάς δεν διαφοροποιείται ποιοτικά από αυτήν που ασκούν οι φεουδάρχες, παρά μόνον ως προς τα όρια της κατά τόπον δικαιοδοσίας. Κατά τα λοιπά, τόσο στην περίπτωση του βασιλιά όσο και αυτή των φεουδαρχών πρόκειται για την κλασσική μορφή εξουσίας που συναντούμε, σε πιο εξελιγμένη μορφή, και στα σύγχρονα κράτη (εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική, στρατιωτική και αστυνομική, επιβολής φόρων κ.ο.κ.). Το μόνο που διακρίνει την κεντρική εξουσία από τις κατά τόπους, είναι η θέση του βασιλιά ως επικυρίαρχου των φεουδαρχών, η οποία ισοδυναμεί με μια μάλλον χαλαρή εποπτεία. Σήμερα, αντιθέτως, οι οικονομικοί παράγοντες δεν ασκούν εξουσία με τον ίδο τρόπο που το πράττουν τα κράτη: καθορίζουν τις συνθήκες των αγορών, ασκούν οικονομικές και άλλες πιέσεις στην εκτελεστική εξουσία, χειραγωγούν την κοινή γνώμη μέσω φίλα προσκείμενων ΜΜΕ κ.ο.κ. Επιπλέον, το ίδιο οικονομικό κέντρο εξουσίας δεν δρα στην επικράτεια ενός μόνον κρατικού μορφώματος, αλλά περισσοτέρων, ενδεχομένως και σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο ένας πόλος διαφοροποιείται από τον άλλο ως προς την άσκηση εξουσίας και τοπικά και ποιοτικά, στοιχείο που δεν υπάρχει στη φεουδαρχία του Μεσαίωνα.

Ο λαμπρός αντιμασονικός μεσαίωνας και ο σκοταδιστικός μασονικός διαφωτισμός!000ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΑ

Η επικράτηση της φεουδαρχίας δεν είναι ούτε καθολική, ούτε διαχρονική. Παρότι για τον σύγχρονο άνθρωπο η φεουδαρχία παρουσιάζεται ως το σήμα κατατεθέν του Μεσαίωνα, στην πραγματικότητα δεν αφορά ούτε ολόκληρη την ιστορική περίοδο, ούτε φυσικά όλες τις περιοχές της Ευρώπης (έστω της Δυτικής). Στην ολοκληρωμένη μορφή του, το φεουδαλικό σύστημα επικρατεί κατά τη διάρκεια μιας περιόδου περίπου τριών αιώνων (από το δεύτερο μισό του 11ου έως τα μέσα του 14ου αι.) και απαντά κυρίως στη Βόρεια Γαλλία (όπου και το αρχέτυπο του συστήματος), σε σημαντικό βαθμό στην Αγγλία των Νορμανδών και λιγότερο σε αγροτικές περιοχές της Γερμανίας και της υπόλοιπης Ευρώπης. Σημαντικό μέρος της Ευρώπης δεν γνωρίζει ουσιαστικά ποτέ τη φεουδαρχία. Οι εμπορικές «δημοκρατίες» της Ιταλίας διοικούνται συλλογικά από μια αριστοκρατία εμπόρων και επιχειρηματιών: ήδη από το δεύτερο μισό του δέκατου αιώνα, το Αμάλφι εμφανίζει τα χαρακτηριστικά αυτά και προαναγγέλει τη δράση των πιο ολοκληρωμένων και σαφώς μακροβιότερων περιπτώσεων της Βενετίας, της Γένοβας ή της Πίζας. Η πλειονότητα των ιταλικών πόλεων, τουλάχιστον βορείως της παπικής επικράτειας, λειτουργεί με τον τρόπο αυτό (που είναι σαφέστατα περισσότερο συγκρίσιμος με τον καπιταλισμό των νεότερων χρόνων απ’ ό,τι η φεουδαρχία). Τα ίδια ισχύουν για τις πολυάριθμες ελεύθερες πόλεις της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, από την κοιλάδα του Ρήνου και το Στρασβούργο, έως τη Λυβέκη και τις πόλεις της Χανσεατικής Ένωσης, στη Βόρεια ή στη Βαλτική Θάλασσα, αλλά και για εκείνες των Κάτω Χωρών ή της ανατολικής Γαλλίας που αποτελούν κέντρα έντονης εμπορικής δραστηριότητας.

Η εμπορική και επιχειρηματική δραστηριότητα στα χρόνια του Μεσαίωνα
Πολλοί, και μεταξύ τους ακόμη κι οικονομολόγοι και ιστορικοί άλλων περιόδων, έχουν στο μυαλό τους μια πολύ γραφική εικόνα για τον έμπορο του Μεσαίωνα. Τον φαντάζονται να διασχίζει κάποια χερσαία εμπορική οδό που οδηγεί από την Ιταλία σε κάποια πόλη του Βορρά ταλαιπωρημένο και κατάκοπο, οδηγώντας υποζύγια φορτωμένα με εμπορεύματα και σακιά με τορνέζια, υπέρπυρα ή κάποιο άλλο νόμισμα της εποχής, προκειμένου να πραγματοποιήσει τις συναλλαγές του. Κάποιοι, μάλιστα, είναι έτοιμοι να μας διαβεβαιώσουν ότι οι συναλλαγές αυτές γίνονται με αντιπραγματισμό κι ότι υφάσματα ανταλλάσσονται με κοτόπουλο! Μόνο που η αλήθεια είναι διαφορετική.

Ο Ιταλός έμπορος του παραδείγματός μας δεν έχει μαζί του στην πραγματικότητα παρά λίγα μετρητά. Για τις συναλλαγές του θα χρησιμοποιήσει αξιόγραφα (κυρίως συναλλαγματικές, αλλά και επιταγές και γραμμάτια) ή μπορεί να προτιμήσει τη μεταφορά χρηματικού ποσού από την τράπεζά του! Στη έδρα του τηρεί λογιστικά βιβλία (διπλά μάλιστα) και πιθανώς διατηρεί με την τράπεζά του αλληλόχρεο λογαριασμό. Τα εμπορεύματά του συνήθως τα ασφαλίζει έναντι παντός κινδύνου. Οι διαφορές δεν είναι και πολλές από τον επιχειρηματία της εποχής μας.
Ο ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ ΩΣ ΕΠΟΧΗ ΑΚΡΑΙΑΣ ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΛΑ!

Ο Μεσαίωνας υπήρξε και βίαιος. Το να χαρακτηρίζει, όμως, η εποχή μας το Μεσαίωνα ως κατεξοχήν εποχή βαρβαρότητας αποτελεί τραγική ειρωνεία. Δεν είναι μακρινός, νομίζω, ο 20ός αιώνας των δύο παγκοσμίων πολέμων, των πυρηνικών και των άλλων όπλων μαζικής καταστροφής, των στρατοπέδων του Γκουλάγκ κλπ.

Ο λαμπρός αντιμασονικός μεσαίωνας και ο σκοταδιστικός μασονικός διαφωτισμός!111Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΜΕΣΑΙΩΝΑ

Μια δραστηριότητα που αφορά λίγους

Στην πραγματικότητα, ο πόλεμος κατά τον Μεσαίωνα αφορά ένα περιορισμένο μέρος του πληθυσμού το οποίο ασχολείται λόγω θέσεως ή εξ επαγγέλματος με τα στρατιωτικά: άρχοντες, ιππότες και επαγγελματίες/ μισθοφόρους πολεμιστές. Δεν υπάρχει καθολική υποχρέωση στρατιωτικής υπηρεσίας που να βαρύνει το σύνολο του ανδρικού πληθυσμού, όπως στις πόλεις-κράτη της Αρχαιότητας και στα εθνικά κράτη των Νεότερων Χρόνων. Η πολεμική δραστηριότητα είναι περιορισμένη χρονικά (εκστρατείες γίνονται μόνο την άνοιξη και το καλοκαίρι και πάλι όχι σε περιόδους γεωργικών εργασιών), η αριθμητική δύναμη των στρατιωτικών σωμάτων είναι συνήθως μικρή και τα όπλα δεν είναι τόσο φονικά. Προτιμότερο είναι να αιχμαλωτισθεί ο αντίπαλος, γιατί αυτό θα αποφέρει και λύτρα, παρά να φονευθεί. Ακόμη κι ο Εκατονταετής Πόλεμος μεταξύ του γαλλικού και του αγγλικού βασιλικού οίκου, μολονότι διήρκεσε τυπικά περισσότερο από εκατό χρόνια (1337-1453), αποτελείται από διάσπαρτες στον χρόνο ολιγόμηνες εκστρατείες που πλήττουν συγκεκριμένα μόνο τμήματα της γαλλικής επικράτειας.

Η Ιερά Εξέταση
Το 1231, ο πάπας Γρηγόριος Θ΄ ιδρύει την Ιερά Εξέταση με αποστολή τη δίωξη και εξάλειψη των αιρέσεων. Η Ιερά Εξέταση θα στελεχωθεί πρωτίστως από μέλη του Τάγματος των Δομινικανών και, στη συνέχεια, των Φραγκισκανών. Βασικός στόχος της την εποχή εκείνη είναι το δόγμα των Καθαρών. Οι Καθαροί είναι δυϊστές, πιστεύουν στην ύπαρξη δύο αντιπάλων αρχών, αυτής του Καλού, του Θεού, και του Κακού, το οποίο είναι δημιουργός και κύριος του υλικού κόσμου. Για ορισμένους, είναι μια μετεξέλιξη της μεγάλης παράδοσης του Δυϊσμού που ξεκινά με τον ζωροαστρισμό, για να συνεχιστεί με τους Γνωστικούς, τους Μανιχαίους, τους Παυλικιανούς και τους Βογομίλους. Για άλλους, πάλι (κι αυτή είναι σήμερα η κρατούσα άποψη), είναι χριστιανοί αντιφρονούντες που κηρύσσουν την επιστροφή στην αγνότητα των πρωτοχριστιανικών χρόνων.

Η αλήθεια ίσως να βρίσκεται κάπου στη μέση. Σε κάθε περίπτωση, οι Καθαροί έχουν τη δική τους εκκλησιαστική οργάνωση κι ιεραρχία και είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς στη Λομβαρδία και τη ΝΔ Γαλλία, όπου χαίρουν της συμπάθειας και πολλών τοπικών αρχόντων. Με άλλα λόγια, αποτελούν θανάσιμο κίνδυνο για την Καθολική Εκκλησία, η οποία έχει μόλις διεξαγάγει εναντίον τους μια πολεμική εκστρατεία, τη Σταυροφορία κατά των Καθαρών (1208-1229), που έχει στεφθεί από σχετική μόνον επιτυχία.

Δεν πρόκειται, φυσικά, να υποστηρίξω ότι η Ιερά Εξέταση ήταν κάτι το συμπαθητικό. Αποτέλεσε σαφώς μηχανισμό δίωξης και καταστολής. Η ύπαρξη, όμως, ενός τέτοιου μηχανισμού δεν αποτελεί ιδιαιτερότητα του Μεσαίωνα: διαχρονικά, οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, οι φορείς εξουσίας καταφεύγουν σε αντίστοιχες πρακτικές. Η Ιερά Εξέταση δεν αποτελεί μέσο άσκησης τυφλής βίας, αντιθέτως υπακούει σε συγκεκριμένους κανόνες που ρυθμίζουν τη δράση της όσον αφορά τη δίωξη, την ανάκριση και την ποινική δίκη των κατηγορουμένων ως αιρετικών. Ο ιεροεξεταστής δεν έχει ως σκοπό να κατασκευάσει ενόχους, ούτε να καταδικάσει χωρίς να δώσει στον κατηγορούμενο την ευκαιρία να συμμορφωθεί προς τους κανόνες της Εκκλησίας. Ένα παράδειγμα ίσως είναι διαφωτιστικό.
Ο ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ ΚΑΤΕΞΟΧΗΝ ΕΠΟΧΗ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ;

Καταπιεσμένες από αυταρχικούς και βίαιους συζύγους, καταπιεσμένες από τους φεουδάρχες, καταπιεσμένες από την Εκκλησία που τις θεωρεί σύμβολα της αμαρτίας και του κακού, όταν δεν τις στέλνει στην πυρά για να τις κάψει σαν μάγισσες, οι γυναίκες του Μεσαίωνα φαίνεται να ζούσαν σε συνθήκες απόλυτης δυστυχίας. Ή, τουλάχιστον, αυτό μας λέει το σχετικό στερεότυπο. Πόσο, όμως, ανταποκρίνεται στην αλήθεια; Ας εξετάσουμε πρώτα τρεις ευρύτατα διαδεδομένους μύθους σχετικά με τη θέση της Γυναίκας στα χρόνια του Μεσαίωνα, πριν δούμε ποια ήταν στην πραγματικότητα.

Οι Νεότεροι Χρόνοι επιχείρησαν να αμαυρώσουν τη φήμη του Μεσαίωνα με δύο εντελώς παράλογες κατηγορίες και με μια αληθοφανή συκοφαντία.

Παντελώς αστήρικτες κατηγορίες

Ο λαμπρός αντιμασονικός μεσαίωνας και ο σκοταδιστικός μασονικός διαφωτισμός!00Οι ζώνες αγνότητας
Ο μύθος: Το στερεότυπο μας είναι πολύ γνώριμο. Πριν ξεκινήσει για κάποια σταυροφορία, ο άρχοντας θέλει να βεβαιωθεί ότι η σύζυγός του θα παραμείνει πιστή καθ’ όλη τη διάρκεια της απουσίας του. Για τον λόγο αυτό, της φορά μια ζώνη αγνότητας, την οποία κλειδώνει και φεύγοντας παίρνει μαζί του το κλειδί. Ο μύθος δεν μας πληροφορεί για το τι θα συμβεί έτσι και χαθεί αυτό το πολύτιμο κλειδί, ενώ ας πούμε ο ήρωάς μας καλπάζει σε κάποιο οροπέδιο της Ανατολίας, αν πέσει σε τρικυμία το γενοβέζικο καράβι που τον μεταφέρει στους Άγιους Τόπους ή ενώ πολεμά τους μουσουλμάνους στην Παλαιστίνη. Ούτε αν, όπως είναι πολύ πιθανό από στατιστική άποψη, δεν επιστρέψει ποτέ στην πατρίδα του.

Η αλήθεια: μια εφεύρεση των Νεότερων Χρόνων. Η ιστορική πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Η πρώτη περιγραφή αντικειμένου που μοιάζει κάπως με αυτό που αποκαλούμε ζώνη αγνότητας ανάγεται στις αρχές του 15ου αιώνα και περιλαμβάνεται στο σύγγραμμα «Bellifortis» του Γερμανού στρατιωτικού μηχανικού Κορράδου Κάυζερ του Άιχστεττ, ο οποίος σημειώνει ότι, όπως είχε ακούσει, κάποιοι ηλικιωμένοι πλούσιοι Φλωρεντινοί το χρησιμοποιούσαν για να εξασφαλίσουν ότι οι κατά πολύ νεότερες γυναίκες τους δεν θα τους απαιτούσαν. Η διαβολική αυτή εφεύρεση φαίνεται να χρησιμοποιήθηκε, σπάνια είναι η αλήθεια, κατά τον 16ο και 17ο αιώνα σε γυναίκες… εν μέσω της υπέρλαμπρης Αναγέννησης. Η χρήση της διαδίδεται κατά τον 18ο αιώνα για ένα διαφορετικό σκοπό από αυτόν του μύθου: μέχρι και πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο χρησιμοποιούταν σε αγόρια και κορίτσια για να αποτρέψει την αυτοϊκανοποίηση. Στ’ αλήθεια πονηροί οι Νεότεροι Χρόνοι: καταλόγισαν στον δύσμοιρο Μεσαίωνα μια δικιά τους διεστραμμένη εφεύρεση!

Και να ήταν μόνον οι ζώνες αγνότητας…

Το διαβόητο ius primae noctis

Ο, ιδιαίτερα δημοφιλής, μύθος μάς λέει ότι την πρώτη νύχτα του γάμου ενός ζεύγους δουλοπάροικων δεν κοιμόταν με τη νύφη ο γαμπρός, αλλά ο άρχοντάς τους!

Ούτε αυτός ο μύθος περιέχει έστω κι έναν κόκκο αλήθειας. Η πρώτη μνεία στο υποτιθέμενο αυτό δικαίωμα του φεουδάρχη γίνεται στα μέσα του 16ου αιώνα από τον Γάλλο νομομαθή Ιωάννη Παπόν. Αργότερα ο μύθος του διαβόητου ius primae noctis θα διαδοθεί από μορφές του Διαφωτισμού, όπως ο Βολταίρος («Σπουδή περί των Ηθών», 1756), και ιστορικούς του 19ου αιώνα, όπως ο Ζυλ Μισλέ. Στην πραγματικότητα, ο μύθος οφείλεται σε μια παροιμιώδη γκάφα του Παπόν: μελετώντας μεσαιωνικά έγγραφα της περιοχής του, είδε να αναφέρεται κάποιο «droit de cuissage». Μόνο που το συγκεκριμένο δικαίωμα δεν είχε καμία σχέση με προνόμια ερωτικού χαρακτήρα. Αφορούσε απλώς το προνόμιο κάποιου να ψήνει ψωμί για ολόκληρη την κοινότητα του χωριού!

Μολονότι δεν στηρίζεται σε κανένα απολύτως στοιχείο από τις πηγές, ο μύθος του ius primae noctis εξακολουθεί να γνωρίζει επιτυχία ακόμη και στην εποχή μας. Η ειρωνεία έγκειται στο ότι, όπως αποδεικνύουν κοινωνιολογικές κι ιστορικές μελέτες, στη Γαλλία των χρόνων της βιομηχανικής επανάστασης αναγνωριζόταν ότι ο εργοστασιάρχης κι ο επιστάτης είχαν εθιμικά ένα αντίστοιχο δικαίωμα πάνω στις εργατριές τους!

Ο λαμπρός αντιμασονικός μεσαίωνας και ο σκοταδιστικός μασονικός διαφωτισμός!777Έκαιγαν πράγματι μάγισσες τον Μεσαίωνα;
Δεν πρέπει να υπάρχει μυθιστόρημα, τηλεοπτική σειρά ή κινηματογραφική ταινία με θέμα τον Μεσαίωνα που να μην περιέχει μία τουλάχιστον σκηνή στην οποία κάποια μάγισσα θα καίγεται στην πυρά! Στα πολύ επιτυχημένα μυθιστορήματα του Ουαλού συγγραφέα Κεν Φόλλεττ, τα οποία έχουν μεταφερθεί και στην τηλεόραση, ειδικότερα δε στον «Κόσμο Χωρίς Τέλος», έχει κανείς την εντύπωση ότι κάθε είκοσι σελίδες κάποια γυναίκα κατηγορείται για μαγεία, δικάζεται κι ενίοτε καταδικάζεται σε θάνατο και μάλιστα με πολλούς και διάφορους τρόπους εκτέλεσης. Ακόμη κι ο Ουμπέρτο Έκο, που τον Μεσαίωνα τον γνωρίζει όσο λίγοι, υποκύπτει στον πειρασμό, βάζοντας στο «Όνομα του Ρόδου» την νεαρή χωρική που γνωρίζει ο Άντσο να καταδικάζεται ως μάγισσα. Και στην Ελλάδα, ιστορικός και μέλος του Κοινοβουλίου που δεχόταν επικρίσεις, επειδή είχε επιχειρήσει να αποδομήσει κάποιον από τους μύθους που περιέχει η επίσημη εθνική αφήγηση της Ιστορίας, έβρισκε καταφύγιο στον μύθο περί μαγισσών, δηλώνοντας ότι «στην ελληνική πολιτική σκηνή υπάρχει ένα κυνήγι μαγισσών. Αν θέλουν μάγισσες ας τις αναζητήσουν στον Μεσαίωνα».

Η αδιαφορία του Μεσαίωνα: Δεν θα ήταν δυνατό να υποστηριχθεί ότι οι πρακτικές μαγείας και μαγγανείας ήταν άγνωστες στις μεσαιωνικές κοινωνίες. Απαντούν σε όλες τις εποχές και σε όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες, ενώ κάποιες από αυτές ενσωματώνονται, επίσημα ή ανεπίσημα, σε θρησκείες. Όποιος όμως προσπαθήσει να μελετήσει τον Μεσαίωνα αναζητώντας ψυχώσεις και κυνήγια μαγισσών θα έχει την εντύπωση ότι διασχίζει μια έρημο και θα απογοητευθεί.

Μερικές παράγραφοι σε ένα σύγγραμμα εκκλησιαστικού δικαίου των αρχών του 9ου αιώνα, όπου ο τότε επίσκοπος Ραιτίας προτείνει την επιβολή ατιμωτικών ποινών (χωρίς να μνημονεύει ρητώς τη θανατική ποινή) σε όσους ασχολούνται με τη μαγεία και μαγγανεία. Στοργικές συμβουλές για την καθοδήγηση των παραπλανημένων αυτών ψυχών από τον ηγούμενο Ρηγίνο της Πρυμ περίπου έναν αιώνα αργότερα. Κανένα ίχνος διωγμών, δικών και καταδικών! Είναι προφανές ότι η μαγεία ως κοινωνικό φαινόμενο δεν απασχόλησε ιδιαίτερα την κοινωνία του Μεσαίωνα.

Η διαπίστωση αυτή επιβεβαιώνεται ακόμη και σε εποχές κατά τις οποίες η Καθολική Εκκλησία εξαπολύει απηνείς διωγμούς κατά των αιρέσεων, έχοντας ήδη προβεί στη σύσταση της Ιεράς Εξέτασης. Στο κλασικό του σύγγραμμα «Practica officii Inquisitionis heretice pravitatis» (Τουλούζη, περ. 1323-1324), γνωστό και ως «Εγχειρίδιο του Ιεροεξεταστή», ο Βερνάρδος Γκι δεν αφιερώνει ούτε δύο σελίδες στη μαγεία, ενώ οι αναφορές στο δυϊστικό δόγμα των Καθαρών καταλαμβάνουν το μισό περίπου βιβλίο και η εξέταση της αίρεσης των Πτωχών της Λυών απαιτεί μερικές δεκάδες σελίδες.
Η μεταστροφή: Είναι αλήθεια ότι το γεγονός που σηματοδοτεί ποιοτική αλλαγή της στάσης της δυτικής Εκκλησίας έναντι της μαγείας είναι σχεδόν σύγχρονο με τη συγγραφή του έργου του δομινικανού ιεροεξεταστή: τον Αύγουστο του 1326, ο πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ (Ιάκωβος Ντιέζ της Καόρ) εκδίδει τη βούλλα «super illius specula», με την οποία οι πρακτικές μαγείας και μαγγανείας εξομοιώνονται με αίρεση. Πρέπει, όμως, να επισημανθεί ότι ο Ιωάννης ΚΒ΄ (στον οποίο παραδόξως κάποιοι αποδίδουν τη συγγραφή αλχημιστικών βιβλίων) είχε προσωπικούς λόγους να απεχθάνεται τη μαγεία: παραλίγο να δολοφονηθεί από τον επίσκοπο της γενέτειράς του, τον Ούγο Ζερώ, τον οποίο είχε παραπέμψει σε δίκη για οικονομικές ατασθαλίες. Μέσα στην τρέλα και τον πανικό του, ο Ζερώ δεν είχε αρκεσθεί στην προσπάθειά του να δηλητηριάσει τον ποντίφηκα, αλλά είχε καταφύγει και σε πρακτικές μαγείας, καίγοντας κέρινα ομοιώματα του αντιπάλου του!

Για να είμαστε, άλλωστε, ακριβείς και δίκαιοι, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι η στάση του μεσαιωνικού ανθρώπου απέναντι στη μαγεία μοιάζει εκπληκτικά σύγχρονη: η μαγεία αντιμετωπιζόταν περισσότερο ως εκδήλωση ψυχικής ασθένειας. Για τον συμπαθή Ρηγίνο, οι ισχυρισμοί κάποιων γυναικών για συναντήσεις με δαίμονες δεν είναι παρά «αποτελέσματα παραισθήσεων». Όσο για τον Ιωάννη του Σώλσμπρυ, επίσκοπο Σαρτρ (12ος αιώνας), αρκεί απλώς «να μη δίνει κανείς προσοχή σε τόσο αξιοθρήνητες παλαβομάρες».

Ο λαμπρός αντιμασονικός μεσαίωνας και ο σκοταδιστικός μασονικός διαφωτισμός!222Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟΝ ΜΕΣΑΙΩΝΑ
Γυναίκες και εξουσία

«Οι γυναίκες δεν ήταν υπόδουλες και υποταγμένες στο πλαίσιο ενός κόσμου ο οποίος εμφανίζεται να κυριαρχείται από τις αντρικές αρετές ιπποτών ή ασκητικών μοναχών; Η εξουσία δεν απέκλειε τις γυναίκες από την κορυφή της κοινωνίας; Η υπόμνηση μερικών ονομάτων αρκεί για να αποδείξει το αντίθετο. Η Αλιενόρ της Ακυιτανίας, η Λευκή της Καστίλλης κι άλλες λιγότερο γνωστές διοίκησαν επικράτειες και κυβέρνησαν υπηκόους» (Συλβαίν Γκούγκενάιμ Regards sur le Moyen Âge, σελ. 103). Πράγματι, δεν είναι λίγα τα παραδείγματα γυναικών που ασκούν τη βασιλική εξουσία όταν ο σύζυγός τους απουσιάζει ή ασθενεί ή αυτών στις οποίες έχει νομίμως ανατεθεί η αντιβασιλεία μέχρι την ενηλικίωση του γιου τους. Άλλες πάλι είναι αρκετά δυναμικές ώστε να πάρουν την εξουσία στα χέρια τους και χωρίς να συμβαίνει κάτι από τα παραπάνω.

1) Η Αλιενόρ της Ακυιτανίας, 
2) Η Λευκή της Καστίλλης.
3) Η Θεοφανώ.
4. Η Ματθίλδη της Τοσκάνης
5. Η Ισαβέλλα Βιλλαρδουίνη

Σύμβολα και μέσα άσκησης της γυναικείας εξουσίας: Ενδεικτικό των μεσαιωνικών αντιλήψεων είναι και το γεγονός ότι στις γυναίκες που είναι φορείς εξουσίας παρέχεται τόσο η συμβολική αναγνώριση του ρόλου αυτού όσο και τα αναγκαία υλικά μέσα. Σε συμβολικό επίπεδο παρατηρείται ότι όλες οι βασίλισσες στέφονται, όπως ακριβώς και οι βασιλείς. Η τελευταία βασίλισσα της Γαλλίας που στέφθηκε ήταν, το 1610, η Μαρία των Μεδίκων (δεύτερη σύζυγος του Ερρίκου Δ΄ των Βουρβόνων). Εκτός από το στέμμα υπάρχει κι η προσωπική σφραγίδα της βασίλισσας ή τα νομίσματα που φέρουν το όνομά της (Ισαβέλλα της Αχαΐας). Σε επίπεδο υλικών μέσων, όλες οι βασίλισσες και οι γυναίκες της ανώτερης αριστοκρατίας έχουν την προσωπική περιουσία τους: εκτός από την περιουσία με την οποία προικίσθηκαν από τις οικογένειές τους έχουν στην κυριότητά τους και τα περιουσιακά στοιχεία τα οποία τους δωρίζει ο βασιλιάς ή φεουδάρχης σύζυγός τους. Για παράδειγμα, η αυτοκράτειρα Θεοφανώ λαμβάνει από τον Όθωνα εκτάσεις από τη Θουριγγία και τη Σαξονία μέχρι τη βορειοανατολική Ιταλία.

Αν όμως οι γυναίκες μπορούν να ασκήσουν εξουσία, δεν είναι προαπαιτούμενο να έχουν και πολιτικά δικαιώματα και συμμετοχή στα κοινά;

Γυναίκες και πολιτικά δικαιώματα

Στα χρόνια της ελληνικής και ρωμαϊκής Αρχαιότητας η γυναίκα στερείται πλήρως πολιτικών δικαιωμάτων. Στους Νεότερους Χρόνους πρέπει να φτάσουμε στον 20ό αιώνα για να δοθεί στις γυναίκες δικαίωμα ψήφου. Στο Μεσαίωνα, όμως, οι γυναίκες ψηφίζουν στις συνελεύσεις πόλεων και χωριών που καλύπτουν μεγάλο μέρος της δυτικής Ευρώπης. Συχνά, βεβαίως, δεν ψηφίζουν άτομα, αλλά οικογένειες, οι οποίες εκπροσωπούνται συνήθως από τον άντρα. Όταν όμως αυτός αδυνατεί να συμμετάσχει στη διαδικασία (απουσία ή ασθένεια) ή έχει πεθάνει, τότε η οικογένεια εκπροσωπείται από τη γυναίκα. Ένα ωραίο σχετικό παράδειγμα μας δίνει η Ιστορία της φραγκικής Πελοποννήσου.

Η γυναίκα και η μεσαιωνική Εκκλησία

Υπάρχουν τα γνωστά μισογυνικά στερεότυπα που παρουσιάζουν τη γυναίκα ως προσωποποίηση της αμαρτίας. Υπάρχουν και τα ιστορικά στοιχεία που παρέχουν μια πολύ πιο ισορροπημένη εικόνα. Η αντιμετώπιση της γυναίκας στο πλαίσιο της χριστιανικής εκκλησίας είναι πολύ καλύτερη και σε αυτό δεν είναι αμέτοχη η λατρεία της Παναγίας και των γυναικών αγίων.
– Η μεσαιωνική Εκκλησία δεν διστάζει να αναθέσει σε γυναίκες θέσεις ευθύνης με πολιτική και οικονομική ισχύ. Οι ηγούμενες των μονών ασκούν εξουσία και διαχειρίζονται τεράστιες περιουσίες. Το 1115, ο μοναχός Ροβέρτος του Αρμπρισέλ, μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του δυτικού μοναστικού κινήματος, αποφασίζει να οργανώσει το αββαείο του Φοντεβρώ: ιδρύει δύο κοινόβια (ανδρών και γυναικών) και αναθέτει τη διοίκηση του αββαείου σε μια γυναίκα, την μόλις 22 ετών Πετρονίλλα του Σεμιγέ!

Ο λαμπρός αντιμασονικός μεσαίωνας και ο σκοταδιστικός μασονικός διαφωτισμός!888ΘΕΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ “ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΣ”

Αναμφίβολα, η θρησκεία και η Εκκλησία αποτελούν τους κύριους πυλώνες της μεσαιωνικής κοινωνίας. Καθορίζουν νοοτροπίες και συμπεριφορές, τον ίδιο τον τρόπο ζωής και σκέψης τόσο των ισχυρών όσο και των απλών ανθρώπων. Αρκεί αυτό για να χαρακτηρίσουμε τον Μεσαίωνα ως θεοκρατία; Για να πιστέψουμε ότι δεν υπάρχει η παραμικρή ελευθερία σκέψης;

Ίσως κάποιοι πιστεύουν ότι ο κυρίαρχος ρόλος της μεσαιωνικής Εκκλησίας σημαίνει ότι η ζωή του ανθρώπου ρυθμιζόταν ανελαστικά από ανθρώπους με τρόπο σκέψης αντίστοιχο κάποιων υπερσυντηρητικών Ελλήνων ιεραρχών της εποχής μας. Η αντίληψη αυτή παραβλέπει ένα γεγονός: όταν μια θρησκευτική οργάνωση καθίσταται φορέας εξουσίας και μάλιστα με ευρύ φάσμα αρμοδιοτήτων προσαρμόζεται στη νέα αποστολή της και υιοθετεί προσεγγίσεις πολύ πιο ρεαλιστικές. Εάν η Εκκλησία της εποχής εκείνης ήταν απλώς φορέας οπισθοδρομικών αντιλήψεων δεν θα αποτελούσε μοχλό ανάπτυξης της τέχνης ούτε θα αναδεικνύονταν μέσα από τις τάξεις της οι μεγαλύτερες μορφές της μεσαιωνικής φιλοσοφίας.

ΕΝΑΣ ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ

Ιδεολογικός και πολιτισμικός απομονωτισμός, έλλειψη ανοχής για όποια αντίληψη αποκλίνει έστω και κατ’ ελάχιστον από τις παραδεκτές, αλλά και για κάθε διαφορετική κουλτούρα, δόγμα ή θρησκεία, ούτε ίχνος συγκρητισμού και πολιτιστικής διάδρασης. Αυτές είναι περίπου οι κατηγορίες. Και είναι πάλι ψευδείς!

Υπάρχουν περιοχές επαφής κι επομένως έντονης διάδρασης μεταξύ χριστιανικής Δύσης, Βυζαντίου και ισλάμ: Ισπανία, Σικελία και Κάτω Ιταλία, Ελλάδα, Μέση Ανατολή.

Στη Μέση Ανατολή, φραγκικά κράτη και μουσουλμανικά εμιράτα δεν έχουν διαρκώς εμπόλεμες σχέσεις. Με τον καιρό αναπτύσσεται μεταξύ τους ένα modus vivendi, που εκδηλώνεται μέσα από εμπορικές συναλλαγές, περιστασιακές συμμαχίες και πολιτισμικές ανταλλαγές.

Ο ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ ΕΠΟΧΗ ΑΝΘΙΣΗΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΕΧΝΩΝ

Σε μια εγκυκλοπαίδεια του 19ου αιώνα διαβάζουμε στο λήμμα «Αναγέννηση» τα εξής: «Οι Τέχνες και τα Γράμματα που φάνηκε ότι είχαν χαθεί στο ίδιο ναυάγιο με τη ρωμαϊκή κοινωνία ανθίζουν και λάμπουν εκ νέου, έπειτα από δέκα αιώνες σκότους»! Κάποια θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι επί μία ολόκληρη χιλιετία η ανθρωπότητα δεν παρήγαγε τίποτε το ωραίο και υψηλό…
Και, όμως, ο Μεσαίωνας είναι η εποχή:

– Άνθισης μιας τέχνης που επιζητεί την πρωτοτυπία, σε αντίθεση προς εκείνην της Αναγέννησης, η οποία θέτει ως πρότυπο προς μίμηση την κλασσική Αρχαιότητα, και τη λειτουργικότητα: λ.χ. τα ανάγλυφα των ναών έχουν διδακτική ασποστολή. Τέχνης που ακόμη και σήμερα μας εκπλήσσει, με τη γήινη απλότητα του ρωμανικού ρυθμού, και την αρτιότητα του γοτθικού. Ο Μεσαίωνας είναι η εποχή των γοτθικών καθεδρικών που φτάνουν τον ουρανό: ενός θαύματος της αρχιτεκτονικής, της μηχανικής και της τεχνικής. Της ανθρώπινης δημιουργικότητας, θέλησης κι επιμονής, μια και σπάνια η ομάδα αρχιτέκτονα και τεχνιτών που άρχιζε την ανοικοδόμηση ενός καθεδρικού είχε και την τύχη να δει την ολοκλήρωσή του. Περίτεχνων βιτρώ που σήμερα είναι αδύνατο να φιλοτεχνηθούν. Ανάγλυφων και γλυπτών που εντυπωσιάζουν με την καλλιτεχνική αρτιότητα και, συχνά, με τον ρεαλισμό τους.
– Της ποίησης των τρουβαδούρων της Οξιτανίας, του Βερνάρδου της Βενταντούρ, του Πέτρου Βιντάλ, του Γουλιέλμου της Ακυιτανίας και του Μαρκαμπρύ, που υμνούν τον αγνό έρωτα. Μια Αμερικανίδα ιστορικός (Μέριλυν Γιάλομ) επιχείρησε μάλιστα πρόσφατα να αποδείξει ότι από μόνη της η ποίηση των τρουβαδούρων οδήγησε σε αναβάθμιση της κοινωνικής θέσης της γυναίκας.
– Του Δάντη, του Πετράρχη, του Βοκάκιου και του Τσώσερ, συγγραφέων των οποίων τα έργα αποτελούν σταθμούς στην Ιστορία της Ευρωπαϊκής λογοτεχνίας.
– Φιλοσόφων όπως ο Πέτρος Αβελάρδος, ο Θωμάς ο Ακινάτης, ο Ρογήρος Βάκων και ο Γουλιέλμος του Όκκαμ, που θέτουν τις βάσεις της δυτικής σκέψης για τους επόμενους αιώνες.

Πανεπιστήμια: ένα δημιούργημα του Μεσαίωνα.

Ο Μεσαίωνας είναι επίσης η εποχή κατά την οποία γεννιούνται τα πανεπιστήμια όπως τα γνωρίζουμε σήμερα. Όπως μαρτυρεί κι ο λατινικός όρος universitas πρόκειται για κοινότητες διδασκόντων και φοιτητών οι οποίες αποκτούν θεσμική και υλική υπόσταση και στη συνέχει αναγνωρίζονται από την κοσμική και την εκκλησιαστική εξουσία. Το πρώτο πανεπιστήμιο ιδρύεται στη Μπολόνια στα μέσα του 12ου αιώνα κι αναγνωρίζεται από τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Α΄ των Χοχενστάουφεν. Ακολουθούν το Παρίσι, η Οξφόρδη, η Νάπολη, το Μονπελλιέ και πολλά ακόμη. Το 1231, παραδόξως την ίδια χρονιά που δίνει θεσμική υπόσταση στην Ιερά Εξέταση, ο πάπας Γρηγόριος Θ΄ αναγνωρίζει επίσημα τα προνόμια των πανεπιστημίων με τη βούλλα Parens Scientiarum Universitas. Και ναι, πανεπιστημιακό άσυλο υφίσταται στον Μεσαίωνα και κανείς δεν διανοείται να το αμφισβητήσει.

Οι φοιτητές ξεκινούν σπουδάζοντας τις λεγόμενες ελευθέριες τέχνες, που περιλαμβάνουν τους κύκλους σπουδών του trivium (γραμματική, ρητορική και λογική) και του quadrivium (αριθμητική, γεωμετρία, αστρονομία και μουσική), για να προχωρήσουν εν συνεχεία στις θεωρούμενες ανώτερες σπουδές του δεύτερου κύκλου: ιατρική, αστικό κι εκκλησιαστικό δίκαιο, θεολογία και φιλοσοφία.

Μια λαμπρή εποχή που δεν υστερεί σε τίποτε από τις υπόλοιπες. Πώς κατέληξε να θεωρείται συνώνυμη του σκοταδισμού και όλων των δεινών;

ΕΠΙΛΟΓΟΣ: ΓΙΑΤΙ Ο ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ;

Ο λαμπρός αντιμασονικός μεσαίωνας και ο σκοταδιστικός μασονικός διαφωτισμός!77Ο υποβιβασμός του Μεσαίωνα σε εποχή σκοταδισμού εξυπηρετεί τον ιδρυτικό μύθο της σύγχρονης Δύσης. Προωθεί την ιδέα της γραμμικής προόδου της ανθρωπότητας, ακόμη και σε επίπεδο πολιτικών θεσμών, δικαιωμάτων κι ελευθεριών. Αποσιωπά τις ένοχες στιγμές των Νεότερων Χρόνων.

Το γεγονός ότι ήδη πριν από τη Γαλλική Επανάσταση, δικαιώματα που ονομάζονταν «φεουδαλικά» ανήκαν σε αστούς. Σε αστούς που προσπαθούσαν να επωφεληθούν από κάθε εξουσία η οποία στηριζόταν σε θεσμούς του παρελθόντος, χωρίς να υπέχουν τις υποχρεώσεις που βάρυναν τους φεουδάρχες του Μεσαίωνα. Στη Γαλλία του 18ου αιώνα υπήρχαν ελεύθεροι επαγγελματίες, οι οποίοι είχαν ως αντικείμενο τη μελέτη μεσαιωνικών εγγράφων με σκοπό την ανεύρεση δικαιωμάτων και προνομίων που κάποτε, υπό εντελώς διαφορετικές συνθήκες, συνεπάγονταν τα εμπράγματα αποκτήματα των πλούσιων αστών.

Αποσιωπάται επίσης η ενοχλητική «λεπτομέρεια» της καταπάτησης των εργασιακών δικαιωμάτων από την ίδια τη Γαλλική Επανάσταση. Στα χρόνια του Μεσαίωνα τα δικαιώματα των εργαζομένων προστατεύονται μέσω των συντεχνιών. Η προστασία αυτή εξαφανίζεται με τη… Γαλλική Επανάσταση, μολονότι αυτή ήταν παιδί του Διαφωτισμού και διαπρύσιος κήρυκας των ατομικών δικαιωμάτων κι ελευθεριών. Το θεωρητικό πρότυπό της, όμως, είναι αυτό της σύμβασης που συνάπτεται μεταξύ ισότιμων μερών, αντίληψη παρωχημένη ήδη από τον εποχή που πρωτοδιατυπώθηκε.

Με τις κοινωνικές μεταλλάξεις που επρόκειτο να φέρει η Βιομηχανική Επανάσταση, όμως, αποδείχθηκε γρήγορα κι εξαιρετικά επιζήμια κι επικίνδυνη. Τον Μάρτιο του 1791, με το αποκαλούμενο «διάταγμα ντε Αλλάρντ» καταργούνται, ως «μεσαιωνικό κατάλοιπο», οι συντεχνίες, στο όνομα της ελευθερίας του εμπορίου και της απελευθέρωσης των επαγγελμάτων. Στις 14 Ιουνίου του ιδίου έτους τίθεται σε ισχύ ο νόμος Λε Σαπλιέ με τον οποίο απαγορεύεται κάθε μορφή συλλογικής οργάνωσης και διαμαρτυρίας των εργαζομένων κι απαγορεύεται παντελώς η απεργία! Στην αιτιολογική έκθεση του νόμου παρατίθενται αυτούσια αποσπάσματα από το «Κοινωνικό Συμβόλαιο» του Ρουσσώ! Κάπως έτσι (και πάντα στο όνομα της ελευθερίας) οι εργαζόμενοι θα μείνουν εντελώς απροστάτευτοι για δεκαετίες. Μόνο μετά από πολλούς αγώνες θα νομιμοποιηθεί (σταδιακά) η απεργία στη Γαλλία, μόλις το 1864.

Στην πραγματικότητα, το να παρομοιάζουμε τα σύγχρονα δεινά με τον Μεσαίωνα είναι πολλαπλά βολικό. Είναι καταρχάς καθησυχαστικό των φόβων μας, διότι τους εξοβελίζουμε σε μια εποχή πιο μακρινή και ουσιαστικά άγνωστη σε μας, πέρα από μια μυθοποιημένη εικόνα της. Εν συνεχεία, είναι σωτήρια αποπροσανατολιστικό, μια και δεν διαταράσσει την επίσημη αφήγηση της εποχής μας, τον μύθο της εποχής μας, δεν αναδεικνύει τις αντιφάσεις της Αναγέννησης, του Διαφωτισμού ή της Γαλλικής Επανάστασης, δηλαδή συστατικών στοιχείων της αφήγησης αυτής. Στην ουσία, όμως, αυτό που μας απειλεί δεν είναι παρά μια ενδεχόμενη επιστροφή στην εποχή του πρωτόγονου και χωρίς κανόνες καπιταλισμού του τέλους του 18ου και του 19ου αι., εποχή κατά την οποία οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα άλλο δικαίωμα πέραν του πενιχρού μισθού τους, ενώ οι έννοιες της ασφάλισης, της σύνταξης και των άλλων εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων είναι εντελώς άγνωστες. Είναι, όμως, καλύτερο φαίνεται να αποφεύγονται οι επικίνδυνοι συνειρμοί και η σύνδεση με πιο κοντινές ιστορικές περιόδους, ευχερέστερα συγκρίσιμες με το παρόν. Η καμπούρα της φεουδαρχίας μπορεί να εισπράξει περισσότερες ξυλιές απ’ ό,τι ο πρώιμος καπιταλισμός.

 ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ

GROTHIA.GR: Την Γαλλική ψεύτικη επανάσταση… που οργάνωσαν οι «πεφωτισμένοι» πράκτορες του Σιωνισμού και των Τοκογλύφων.
Η Γαλλική, δήθεν, Επανάσταση επιδίωξε να επιβάλλει τη λατρεία του Μέγα Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος κι όλα τα μαγικά σύμβολα και τις τελετές των Τεκτονικών Στοών.
Όπως καταλαβαίνετε, οι πράκτορες και οι βίζιτες του Σιωνισμού (Μασόνοι) είναι παντού γύρω μας κι έχουν το θράσος να μας παραδίδουν μαθήματα κοσμικών ελευθεριών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ας δούμε όμως σε εικόνες τι ακριβώς συνέβη κατά την «διαφωτιστική», «πεφωτισμένη» Γαλλική Επανάσταση… που τελικά δεν ήταν και τόσο γαλλική, όπως θέλουν να μας πείσουν σήμερα μέσα από την σύγχρονη «εκπαιδευτική-ιστορική» βιβλιογραφία:

Ο λαμπρός αντιμασονικός μεσαίωνας και ο σκοταδιστικός μασονικός διαφωτισμός!4Ο λαμπρός αντιμασονικός μεσαίωνας και ο σκοταδιστικός μασονικός διαφωτισμός!2Ο λαμπρός αντιμασονικός μεσαίωνας και ο σκοταδιστικός μασονικός διαφωτισμός!3Οι οπαδοί του υλιστικού «διαφωτισμού» εξυπονοούν ως δεισιδαιμονία την πίστη στον Θεό!

Για πάμε να δούμε τι εστί ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ!

ΣΤΟ WIKIPEDIA ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ:

Το κυνήγι μαγισσών (ΜΑΣΟΝΩΝ-ΑΛΧΗΜΙΣΤΩΝ) ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένο τον 16ο-17ο αιώνα κυρίως λόγω της αντιμεταρρυθμιστικής δραστηριότητας συντηρητικών καθολικών κύκλων και όχι στον Μεσαίωνα!!! Άλλες εκδοχές τονίζουν τις αλλαγές στους νόμους, οι οποίοι πλέον επέτρεπαν την ανεμπόδιστη καταδίωξη μαγισσών. Μια άλλη εκδοχή τονίζει την διάδοση βιβλίων μαύρης μαγείας και αποκρυφισμού: χαρακτηριστικά τη δεκαετία του 1560 στη Γερμανία τυπώθηκαν 100.000 βιβλία ανάλογου περιεχομένου.

Ο λαμπρός αντιμασονικός μεσαίωνας και ο σκοταδιστικός μασονικός διαφωτισμός!Ο Διαφωτισμός αποτελεί σημαντικό πνευματικό κίνημα, που τοποθετείται στα τέλη του 17ου αιώνα και στις αρχές του 18ου, το οποίο οι ίδιοι οι Γάλλοι Διαφωτιστές αποκάλεσαν «Siècle des lumières», θεωρώντας εαυτούς φωτοδότες.

Ο Διαφωτισμός παρατηρήθηκε αρχικά στη Γαλλία και αργότερα στις άλλες χώρες της Ευρώπης αλλά και έξω απ’ αυτή, προετοιμάζοντας παράλληλα το έδαφος για τη Γαλλική Επανάσταση. Οι διαφωτιστές έφεραν αλλαγές σε όλες τις πτυχές της ανθρώπινης δραστηριότητας, στους πολιτικοκοινωνικούς θεσμούς, την οικονομία, την εκπαίδευση και τη θρησκεία. Τάχθηκαν εναντίον της “καταπίεσης” που ασκούσε η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Ήδη από τον 16ο αιώνα, ο Μισέλ ντε Μονταίν εφάρμοσε τον σκεπτικισμό. Μπερδεμένος από τις πολλές θρησκευτικές διαμάχες αποσύρθηκε και έγραψε τα περίφημα Δοκίμια (Essais). Ο σκεπτικισμός πήρε πιο ακραία μορφή με τον Ρενέ Ντεκάρτ στα μέσα του 17ου αιώνα.
Η φιλοσοφία του Διαφωτισμού κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα προπαγάνδιζε μία αποστροφή κατά της απόλυτης μοναρχίας. Οι αντιλήψεις είχαν αρχίσει να στρέφονται προς ένα δημοκρατικό ιδεώδες, τα ανθρώπινα και τα αστικά δικαιώματα, το κοσμικό κράτος καθώς και την πίστη στη λογική. Αυτή η φιλοσοφία έπαιρνε την εξουσία από τον μονάρχη και τον κλήρο. Σ’ αυτό το ιδεολογικό πλαίσιο, βρήκαν απήχηση οι ιδέες του κλασικού φιλελευθερισμού. Επίσης, η μασονική ιδεολογία και το παράδειγμα της μετριοπαθούς αγγλικής μοναρχίας είχαν σημαντική επιρροή στους επαναστάτες. Μερίδα της σύγχρονης (21ου αιώνα) ιστοριογραφίας δεν θεωρεί ότι ο διαφωτισμός ήταν αίτιο της επανάστασης

ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ:

Η φιλία φαίνεται, λοιπόν, να αποτελεί λίθο θεμελιώδη στον τεκτονισμό, ανάχωμα στους κοινωνικούς ανταγωνισμούς και την ατομικότητα που συνοδεύει την κοινωνική και πνευματική ελευθερία του Διαφωτισμού.

ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΣΟΝΙΚΟ BLOG: https://freemasonastrology.wordpress.com/2013/04/04/κοινωνικα-ρευματα-και-τεκτονισμοσ/

Είναι λογικό, επομένως, ότι οι μυστικές εταιρίες, τα σαλόνια, οι Τεκτονικές στοές, καθώς και οι ιδιωτικές λέσχες ανάγνωσης λογοτεχνίας να αποτελέσουν εστίες για τους «ακτιβιστές» του Διαφωτισμού.

Είναι αδιαμφισβήτητο ότι σημαντικά πρόσωπα και ηγετικές προσωπικότητες του Διαφωτισμού ήταν Τέκτονες αδελφοί όπως ο Μοντεσκιέ, ο Βολταίρος, ο Πόουπ, ο Μότζαρτ, ο Γκαίτε, ο Βενιαμίν Φραγκλίνος. Για τον Γερμανό ιστορικό Reinhart Koselleck «στην ήπειρο δυο ήταν οι κοινωνικές δομές που άφησαν το σημάδι τους στην εποχή του Διαφωτισμού, η Δημοκρατία των Γραμμάτων και οι Τεκτονικές στοές».

ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΣΟΝΙΚΟ BLOG: http://www.droit-humain.gr/Ionian-mac-gr.php

Τα Ιόνια νησιά υπήρξαν «χώρος συνάντησης πνευματικών παραδόσεων» και λόγω της γεωγραφικής και ιστορικής τους ιδιαιτερότητας διαδραμάτισαν σημαντικότατο ρόλο στην διαμόρφωση του ελληνικού διαφωτισμού αλλά και του τεκτονισμού, δύο φαινόμενα, οι ρίζες των οποίων πρέπει να αναζητηθούν στον πνευματικά ανήσυχο 18ο αιώνα.

Άνταμ Βάισχαουπτ: Γερμανός φιλόσοφος και ιδρυτής των Ιλουμινάτι

Οι φιλελεύθερες απόψεις του Adam Weishaupt, εμπνευσμένες από τα έργα των Γάλλων διαφωτιστών που είχε διαβάσει εκατοντάδες φορές στη βιβλιοθήκη του νονού του, τους ενοχλούσαν ιδιαίτερα και αποφάσισαν να αναλάβουν δράση. Κάπως έτσι ξεκίνησε μια λυσσαλέα προσπάθεια από πλευράς των Ιησουϊτών να υπονομεύσουν την κοινωνική θέση και το εκπαιδευτικό έργο του Weishaupt.

Στα μέλη των Illuminati συγκαταλέγονταν ελεύθεροι ανεξάρτητοι διανοούμενοι στο πνεύμα του ριζοσπαστικού διαφωτισμού οι οποίοι μετατρέπονταν σε μέλη του Τάγματος έπειτα από επιλογές ανάμεσα σε άτομα τεκτονικών-μασονικών στοών.
Ο πατέρας του, Johann Georg Weishaupt, πέθανε όταν ο Adam ήταν μόλις πέντε ετών και την κηδεμονία του μικρού ανέλαβε ο νονός του, Βαρόνος Johann Adam Freiherr von Ickstatt, υπέρμαχος του κινήματος του Διαφωτισμού.

Ακόμα και ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Winston Churchill το 1920 αναγνωρίζει τη σύνδεση μεταξύ των Illuminati και της επανάσταση των Μπολσεβίκων στη Ρωσία.
– Winston Churchill, Φεβρουάριος 1920, σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στοIllustrated Sunday Herald
Ο ίδιος παρατηρεί:
«Από τις μέρες των Σπαρτακιστών του Weishaupt ως εκείνες του Karl Marx, μέχρι εκείνες του Τρότσκι, του Μπέλα Κουν, της Ρόζα Λούξεμπουργκ και της Emma Goldman,
αυτη η παγκόσμια συνωμοσία για την ανατροπή του πολιτισμού και για την ανασύσταση της κοινωνίας με βάση την στασιμότητα της ανάπτυξης, την κακόβουλη ζήλια και την μη ύπαρξη ισότητας που έχουν αυξηθεί σταδιακά.
Διαδραμάτισε σίγουρα αναγνωρίσιμο ρόλο στην τραγωδία της Γαλλικής Επανάστασης.

Ο λαμπρός αντιμασονικός μεσαίωνας και ο σκοταδιστικός μασονικός διαφωτισμός!5Η δεύτερη πιο γνωστή μυστική εταιρεία είναι οι Ιλλουμινάτοι πολύ της μόδας τελευταία λόγω της ταινίας. Ιδρυτής τους θεωρείται ο Ανταμ Βαϊσχάουπτ, βαυαρός μοναχός αρχικά σε κάποιο Ισουήτικο Καθολικό τάγμα.

Οι Ιλλουμινάτοι είναι το ανώτερο κλιμάκιο της μασονίας.
Θεωρείται ότι αυτοί κατάφεραν με επιφανή στελέχη τους να παίξουν ρόλο στην Αμερικανική και στην γαλλική επανάσταση και τελικά καταφέρανε να ελέγχουνε ολόκληρο το πολιτικό και οικονομικό σύστημα της Αμερικής!

Από τη Γαλλική Επανάσταση έχουν εισβάλει πλέον στις
Στοές και σήμερα η εισβολή τους είναι ολοκληρωτική. Δεδομένου ότι η Μασονία είναι κράτος εν κράτει, έτσι, οι Εβραίοι αποτελούν μια Μασονία εντός της Μασονίας.

Γαλλική Επανάσταση και Μασονία

Κάθε φορά που γίνεται λόγος για τη Γαλλική Επανάσταση ο νους όλων πηγαίνει σε μια αυθόρμητη εξέγερση του γαλλικού λαού εναντίον του βασιλικού και εκκλησιαστικού δεσποτισμού, που πραγματοποιήθηκε με αφορμή την οικονομική δυσπραγία στην οποία είχε οδηγήσει τη χώρα η κακή διαχείριση εκ μέρους των πολιτικών της εποχής και η ανικανότητα εχέφρονος διακυβέρνησης του τόπου από τον βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄.

Επιπλέον δύο μασόνοι, ο μαρκήσιος Λα Φαγιέτ και ο Αμερικανός διπλωμάτης Φράνκλιν, οι οποίοι είχαν λάβει μέρος στη νικηφόρο Αμερικανική Επανάσταση, είχαν επιστρέψει κατόπιν στη Γαλλία προπαγανδίζοντας τις επαναστατικές ιδέες. Εκείνοι ήταν που μέσα από την ένθερμη προπαγάνδα που έκαναν παντού υπέρ της Επανάστασης βοήθησαν ώστε όσοι είχαν ενστερνισθεί την επαναστατική ιδεολογία να περάσουν από τη θεωρία στην πράξη.

Εξάλλου, το ίδιο το Παλαί Ρουαγιάλ (Palais Royal), κατοικία του δούκα της Ορλεάνης, πρίγκιπα Λουδοβίκου Φιλίππου, είχε καταστεί φωλέα επαναστατών και εκείνος χρηματοδοτούσε τους διαφωτιστές επαναστάτες, ενώ ταυτόχρονα, όπως προαναφέρθηκε, ήταν ο Μέγας Διδάσκαλος της Μεγάλης Ανατολής της Γαλλίας, δηλαδή αυτός που κατείχε τον ανώτερο βαθμό στην ιεραρχική κλίμακα της μασονίας.

Μέλη των στοών διαδραμάτισαν τότε σημαντικό ρόλο αναλαμβάνοντας ουσιαστική δράση. Η ιδέα της κατάληψης της αίθουσας του σφαιριστηρίου ανήκε στον μασόνο Γκιλοτίν, πρόεδρος της «Εθνοσυνέλευσης» ήταν ο επίσης μασόνος Μπεϊλύ, ενώ τον όρκο που έδωσαν οι σύνεδροι συνέταξε ο μασόνος Λε Σαπελιέ. Η Επανάσταση είχε ήδη δρομολογηθεί και στο τέλος Ιουνίου οι εκπρόσωποι της Τρίτης Τάξης είχαν εκλέξει μια επαναστατική επιτροπή, η οποία είχε εγκατασταθεί παράνομα στο Δημαρχείο των Παρισίων (Hotel de Ville) και έδινε την εικόνα μιας Αρχής που περίμενε να παραλάβει τα ηνία του κράτους.

Σε αυτή την επιτροπή είχε στρατολογηθεί μια πλειάδα μασόνων, όπως οι Λασάλ, Τασάν, Ντελότρ, Κουατρεμέρ, Ζανίν, Οσελάν, Γκαράν ντε Κουλόν, Μορό ντε Σαν Μερύ, και Μπεϊλύ. Πρώτο τους μέλημα ήταν να σχηματίσουν μια ένοπλη δύναμη αποτελούμενη από εξεγερμένους αστούς με αρχηγό τον Λασάλ και υπαρχηγό τον Γκολάρ, μασόνοι και οι δύο. Εκείνοι το πρωινό της 14ης Ιουλίου έστειλαν αντιπροσωπεία που συναντήθηκε με τον διοικητή της Βαστίλλης ζητώντας του να παραδοθεί, ενώ ήδη είχαν σχεδιάσει την επίθεση εναντίον του φρουρίου. Αρχηγός της εφόδου ήταν ο μασόνος Μορετόν ντε Σαμπριγιάν, ενώ επιμέρους αρχηγοί των τριών ομάδων επιτιθέμενων ήταν οι μασόνοι Σαντερέ και Παλού (ομάδα α, συνοικία Σαν Αντουάν), Φουρνιέ (ομάδα β, συνοικία των Χαλ), και Κασονιέρ (ομάδα γ, περιοχή Αψίδας του Θριάμβου).

Επιστημονική μελέτη εξηγεί γιατί η Γαλλική Επανάσταση μισούσε το Χριστιανισμό

To 1979 ο πρόεδρος της Ισραηλινής Ακαδημίας Gershom Scholem είχε δώσει μια αποκαλυπτική διάλεξη στο Παρίσι, η οποία δύο χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε και σε βιβλίο. Ο τίτλος της ήταν «Απ’ τον Φρανκισμό στον Ιακωβινισμό. Η ζωή του Moses Dobruska, άλλως Franz Thomas vonSchonfeld, άλλως Junius Frey».Αυτό που παρουσίασε ο Scholem ήταν το πρόσωπο του ανιψιού του ψευδό-μεσσία Jacob Frank και παρ’ ολίγον διαδόχου του, Moses Dobruska!Ο λαμπρός αντιμασονικός μεσαίωνας και ο σκοταδιστικός μασονικός διαφωτισμός!
Ήταν ο άνθρωπος που είχε ιδρύσει την Ιλλουμινατική Στοά της Ασιατικής Αδελφότητας στη Βιέννη. Το μυστηριώδες αυτό άτομα με τα τρία ονόματα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Επανάσταση των Ιακωβίνων και τοποθετήθηκε από αυτούς πρόεδρος της Επιτροπής Αποχριστιανισμού του Παρισιού.

Οι αποκρυφιστικές καταβολές των αντίχριστων Ιακωβίνων. Από τον Φρανκισμό στον Ιακωβινισμό
Το 1979, ο Πρόεδρος της Ισραηλινής Ακαδημίας Gershom Scholem, είχε δώσει μια αποκαλυπτική διάλεξη στο Παρίσι ηοποία δυο χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε και σε βιβλίο. Οεύγλωττος τίτλος της διάλεξης του αυτής -όπως και του βιβλίου-ήταν: «Από τον Φρανκισμό στον Ιακωβινισμό. Ή ζωή του MosesDobruska, άλλως Franz Thomas von Schonfeld, άλλως JuniusFrey».

Ο Gershom Scholem

Αυτό που παρουσίασε ο Scholem ήταν ότι το πρόσωπο που είναι ευρύτατα γνωστό στους μελετητές της Γαλλικής Επανάστασης ως Junius Frey, δεν ήταν άλλος από τον ανιψιό τού (Σ.Α: Εβραίου) ψευδο-μεσσία Γιάκομπ Φρανκ [12] και ηγετικό μέλος της σέκτας του, Moses Dobruska(Επίσης Εβραίος).
Ο Moses Dobruska ήταν ο γιος της ξαδέρφης του Φρανκ, της Schondel Dobruska, της περιβόητης «προφήτισσας του Μπρνο» -ή «πόρνης του Μπρνο», όπως την ονόμαζε ο άσπονδος πολέμιος της σέκτας, ο ραβίνος Jacob Emden. Σε μερικές πηγές μάλιστα αναφέρεται ως ξάδελφος του ψευδο-μεσσία – αντί για ανιψιός του. Αυτός είχε αλλάξει για πρώτη φορά το όνομα του, σε Franz Thomas von Schonfeld, το 1775, όταν βαπτίστηκε Χριστιανός, ενώ τρία χρόνια μετά είχε προσθέσει και τους τίτλους ευγενείας.
Ήταν ο άνθρωπος που, μαζί με άλλους ευ γενείς, είχε ιδρύσει τη διαβόητη ελευθεροτεκτονική οργάνωση της Ασιατικής Αδελφότητας, η οποία ήταν μια από τις τέσσερις Ιλλουμινατικές Στοές της Βιέννης, και στην οποίαν ανέλαβε αμέσως ηγετικό ρόλο.

H Ασιατική Αδελφότητα, που είχε ως Μέγα Διδάσκαλο τον ίδιο τον Πρίγκιπα της Έσσης, Κάρολο, υπήρξε η κοινή μυστική στέγη και το μεγάλο χωνευτήρι μέσα στο οποίο ένωσαν τις δυνάμεις τους οι Ροδόσταυροι, οι Σαμπαταϊστές(Ο Σαμπατάϊ Σεβί ήταν Εβραίος) του Φρανκ(Εβραίος) και οι Ιλλουμινάτι του Βαϊσχάουπτ (Επίσης Εβραίος).
Ο λαμπρός αντιμασονικός μεσαίωνας και ο σκοταδιστικός μασονικός διαφωτισμός!2Την ημέρα της κηδείας του «μεσσία» θείου του, το 1791, του είχε προταθεί η ηγεσία της Φρανκιστικής σέκτας, δεδομένου ότι ήταν πολύ ικανότερος από τα παιδιά του Φρανκ. Εκείνος όμως αρνήθηκε, καθώς ετοιμαζόταν ήδη να αναλάβει τον νέο του ρόλο,στον οποίον τον είχε τάξει το μεγάλο Ιλλουμινατικό Σχέδιο, στη Γαλλία.

Τη συγκεκριμένη πρόταση και τους λόγους της απόρριψης της, τα γνωρίζουμε χάρη στη σωζόμενη καταγγελία ενός ανώνυμου πληροφοριοδότη προς τον Δήμαρχο της Πράγας, το 1799, η οποία αναφέρεται σε όλη τη δράση των Φρανκιστών της Βοημίας. Ο χαρακτήρας των στοιχείων που παρουσιάζει η καταγγελία δείχνει ότι αυτή προερχόταν από άνθρωπο που γνώριζε τα πράγματα «από μέσα». Και εξάλλου, η ιστορική έρευνα του καθηγητή Scholem την επιβεβαίωσε πλήρως.

Το 1792, ο αρχισυνωμότης ανιψιός του Φρανκ άλλαξε για δεύτερη φορά το όνομα του, σε Junius Frey, και ταυτόχρονα μετανάστευσε στην Γαλλία, όπου τον βρίσκουμε να διαδραματίζει αμέσως σημαντικό ρόλο στη Λέσχη των Ιακωβίνων, μαζί με τα αδέλφια του, Emanuel και Leopoldine. (H Leopoldine -ή Esther Dobruska, όπως ήταν το αληθινό της όνομα- παντρεύτηκε τον αρχηγό της τρομερής μυστικής αστυνομίας του Ροβε­σπιέρου, τον διαβόητο Francois Chabot). Παρ’ ότι επρόκειτο για έναν αριστοκράτη, που μάλιστα ερχόταν από την Αυστρία, τον «μεγάλο εχθρό», οι Ιακωβίνοι χορηγήσαν αμέσως στον JuniusFrey «τιμητική υπηκοότητα» και του έδωσαν καίρια πόστα εξουσίας, σαν να ήξεραν πολύ καλά με ποιον είχαν να κάνουν.

Είναι βέβαια σαφές πως είχε πάει εκεί με «υψηλές συστάσεις» από την Ιλλουμινατική Στοά της Ασιατικής Αδελφότητας.
Ο Frey διακρίθηκε ιδιαίτερα μέσα στους Ιακωβίνους, για τη δράση του κατά της κατάληψης των Ανακτόρων του Κεραμεικού -όπου άνδρες της ηρωικής Ελβετικής Φρουράς και του υπηρετικού προσωπικού γδάρθηκαν ζωντανοί!
Διακρίθηκε επίσης για τα γραπτά του της… Κοινωνικής Φιλοσοφίας. Κυρίως, όμως, «διέπρεψε» ως πρόεδρος της Επιτροπής Αποχριστιανισμού του Παρισιού.

Επρόκειτο βέβαια για το πιο καίριο και νευραλγικό πόστο για τα σχέδια των Ιλλουμινάτι να αποχριστιανίσουν τη Γαλλία, και ως τέτοιο δεν είναι διόλου παράξενο που παραχωρήθηκε στον ανιψιό του Γιάκομπ Φρανκ και παρ’ ολίγον αρχηγό της σέκτας του. Είναι επίσης προφανές ότι εκείνος είχε εξασφαλίσει για τον εαυτό του αυτή τη θέση, πριν ακόμα πάει «συστημένος» στη Γαλλία και ανέλθει με «ιλιγγιώδη ταχύτητα» τα σκαλοπάτια της Ιακωβίνικης εξουσίας.
Αποσπάσματα απ’ την πολύ καλή έρευνα του κ. Σπύρου Αναγνώστου για την Γαλλική Επανάσταση στο περιοδικό Τρίτο Μάτι τεύχος 215.

Ο λαμπρός αντιμασονικός μεσαίωνας και ο σκοταδιστικός μασονικός διαφωτισμός!3ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΑΣΟΝΙΑ
Ο Frédéric Auguste Bartholdi προβάλει μια «αινιγματική» χειρονομία-χαιρετισμό… Ο φημισμένος σχεδιαστής μυήθηκε στην πασίγνωστη μασονική στοά “Alcace-Loraine”, Paris το 1874.
Ρωμανού Ξενοφάνουc Ανδρούτσου

H «Νέα Γη», «δια-φωτίζει» τον αμύητο επισκέπτη, διά του «Ακτινωτού Ηλίου» και του «Πυρσού» του «Μασονικού Διαφωτισμού», συμβόλων, που παραπέμπουν στο βαβυλωνιακό «πυρ του Νεμρώδ»
Το «Άγαλμα της Ελευθερίας» – για την κατασκευή του οποίου ο Μπαρτόλντι συνεργάστηκε με τον επίσης μασόνο πολιτικό μηχανικό και αρχιτέκτονα του παρισινού «Πύργου του Άιφελ», Γουσταύο Άϊφελ – στήθηκε προς ανάμνηση της συνεργασίας των Γάλλων και των Αμερικανών μασόνων «διαφωτιστών» κατά την Γαλλική και Αμερικανική Επανάσταση.
Αναπαριστά την απόκρυφη μασονική… «αγία», την «απελευθερώτρια του Κόσμου» από «το σκότος του Χριστιανισμού!», την βαβυλωνική θεά Σεμίραμις ή Νταϊάνα, την «θεά Λογική» ή “Libertas” των Φράγκων, η οποία, αντικατέστησε! την Παρθένο Μαρία στους γαλλικούς ναούς μετά την αντικληρικαλιστική Γαλλική Επανάσταση.

Ακόμα και για τον μέσο Δυτικό άνθρωπο, ο λεγόμενος Ελευθερομασονισμός (Free-masonry), ανέκαθεν αποτελούσε μια ελκυστική “terra incognita”… Πάμπολλοι επιχείρησαν να ιχνηλατήσουν στα μυστικά μονοπάτια αυτού του “cult”, δίχως όμως εντυπωσιακά ευρήματα κι αυτό, επειδή οι μπάρες των τεκτονικών στοών είχαν τον τρόπο να κρατούν καλά κρυμμένα τα μυστικά τους, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι ερευνητές να καταντούν από αμφιλεγόμενοι έως γραφικοί «κυνηγοί φαντασμάτων». Όμως, στην «Εποχή της Υπέρ-πληροφόρησης που διανύουμε, το Διαδίκτυο απλόχερα προσφέρει ικανά δεδομένα, των οποίων, η προσεκτική συνδυαστική ανάλυση επιβεβαιώνει την απ’ αιώνων επιρροή των «Μυστικών Εταιρειών» στην διαμόρφωση του παγκοσμίου γίγνεσθαι.

Ως αποτέλεσμα, η ανθρωπότητα στην εποχή των σημερινών ανεπανάληπτων γεωπολιτικών ανακατατάξεων, έχει – έστω – και την πενιχρή δυνατότητα να ερευνήσει και να τεκμηριώσει την χροιά και τον σκοποθεσία αυτών των «μυητικών ταγμάτων», τα οποία μέχρι πρότινος, ηχούσαν σαν μύθοι, συνωμοσία ή θρύλοι στ’ αυτιά των «αμυήτων»!

Συγκεκριμένα, οι παρακάτω μαικήνες του πολιτικοθρησκευτικού κινήματος του «Διαφωτισμού» των προηγουμένων αιώνων, επιδεικνύουν έναν εκ των χαρακτηριστικότερων και ευδιάγνωστων «συνθηματικών» μασονικών «χαιρετισμών», αυτόν του «κρυφού χεριού» – “hidden hand” – του 13ου βαθμού στο Σκωτικό και του 7ου βαθμού στο Υορκέζικο μασονικό δόγμα!
Σύμφωνα με βιβλιογραφημένες εγκυκλοπαιδικές, αντινεοταξικές και έγκριτες μασονικές ηλεκτρονικές ιστοσελίδες, που βασίζονται σε αποσπάσματα έργων διασήμων Μασόνων, πρώην Μασόνων, συγγραφέων, ιστορικών ερευνητών και καθηγητών πανεπιστημίων, όπως, οι Τ. Marrs, S.S. Zain, Α. Μackey, Μ. Halls, M. Duncan, J. Richardson, F. King, A. de Hoyos, W. Hanna, J. Ankerberg, J. Weldon, J. Lina, W.L Wilmhurst, A.E. Roberts, I. Donnely, B. McCarty, H. Makow, W. Schnoebelen, J. Spencer, O. Platonov, V. Krasny, A. Berberova, V. Kuznetsov, G. Bostunich, της αντιμασονικής μουσουλμανικής ομάδας “Μission Islam”, στο έργο της “The Freemason Invasion”, κ.α., η Μασονία αποτελεί την μήτρα του «Διαφωτισμού» και την κρυφή Παγανιστική Υπερθρησκεία, η οποία, αποτελεί τον παρασκηνιακό πολιτικοθρησκευτικό παράγοντα που καθορίζει τις τύχες του Πλανήτη τους τρεις τελευταίους αιώνες.

Αν και οι εκτιμήσεις περί του ονόματος του θεού της Μασονίας ποικίλουν ακόμη και στους κόλπους του ιδίου του Ο λαμπρός αντιμασονικός μεσαίωνας και ο σκοταδιστικός μασονικός διαφωτισμός!55Παγκοσμίου Μασονισμού, βάση εγκρίτων διεθνών μασονικών ιστοσελίδων αλλά και ιστορικών ντοκουμέντων που συνέλεξε ο καθηγητής Πανεπιστημίου και διάσημος ιστορικός ερευνητής, Τέξ Μαρρς κ.α.: “Jah-bul-on” ή Ιah-bul-on (σημ. γράφ.: «Διά-βολ-ον»;;;) είναι το απόκρυφο «παντοδύναμο» όνομα του θεού της Μασονίας – «Μ.Α.Τ.Σ» – το ακρωνύμιο που παράγεται από την σύντμηση της αρχαίας παγανιστικής σημιτοαιγυπτιακής τριάδας, Ya-wheh, Baal, Osiris (Oν) που αντιστοιχεί στον τριαδικό θεό Αούμ του Ινδουισμού Μπράχμα – Βισνού – Σίβα! Μια θεότητα που παραπέμπει στην Αποκάλυψη του Ιωάννου αλλά και στις Προφητείες των Ορθοδόξων Αγίων…

Ενδεικτικά είναι τα πορτρέτα των παρακάτω «Διαφωτιστών» που ακολουθούν: Tου Ιακωβίνου τυρράνου, Ροβεσπιέρρου (1758 – 1794), του δικτάτορα Ναπολέoντα Ά (1769 – 1821), (μασόνοι ήταν και οι αδελφοί του, Λουίς, Ζερόμ, Ζοσέφ και Λουσιέν!), τού γαμπρού και στρατηγού του ιππικού του, δούκα Mυράτ (1767 – 1815), του Γενικού Αρχιστρατήγου του και ιδρυτή της «Λεγεώνας των Ξένων», δούκα ντε Σουλτ (1769 – 1851), των κομμουνιστών, Τρότσκυ, Λένιν και Στάλιν, του επίδοξου δολοφόνου του μαρτυρικού Τσάρου Νικολάου ΙΙ και μετέπειτα Υπουργού Δικαιοσύνης, Κερένσκυ, του «συντρόφου» του, Λεβαντόφσκυ, του φιλοσόφου και δραματουργού Λέσσινγκ, του φιλολόγου και συγγραφέα Γκαίτε, του φιλέλληνα αποκρυφιστή θεατρικού συγγραφέα, Ουγκώ, του Βαυαρού «Iλλουμινάτου», βαρώνου Βον Κνίγκε (1752 – 1796), των απελευθερωτών της Νοτίου Αμερικής από τους Ισπανούς, Μπολιβάρ και ντε Μιράντα, του Ιταλού μεγαλομασόνου επαναστάτη και ιδρυτή της σικελικής Μ.A.F.I.A., Μαζζίνι (1805 -1872), (Mazzini Autorizza Furti Incendi Avvelenamenti), δύο αξιωματικών των μπολσεβικικών γκούλαγκς, των αρχιστρατήγων του αμερικανικού εμφυλίου, Άντερσον και Μακλέλαν, των Χέηζ και Τζόνσον, δύο εκ των δεκαπέντε μασόνων Προέδρων των Η.Π.Α., του μεγαλοιδιοκτήτη σκλάβων, Ριβιέρα, του σαιξπηρικού ηθοποιού και δολοφόνου του Προέδρου Λίνκολν, Γουίλκς Μπούθ, του πρώτου καγκελάριου της ενωμένης Γερμανίας, φον Μπίσμαρκ (1815 – 1898), των μεγιστάνων του χρήματος και δανειστών του μετεπαναστατικού ελλαδικού κρατιδίου, Νέιθαν (1777 – 1836) και Σάλομον Ρόθστσαϊλντ (1774 – 1855), του Πίμποντυ, του συνεργάτη τους και «αγαπημένου Αμερικανού» της βασίλισσας Βικτωρίας, το άγαλμα του οποίου δεσπόζει απέναντι από την Τράπεζα της Αγγλίας, τoυ iδρυτή των Μορμόνων, Τζόζεφ Σμίθ (άλλοι επιφανείς μορμόνοι μασόνοι ηγέτες ήσαν οι: Μπρίγκαμ Γιάνγκ, Χέμπερ Κίμπαλ, Τζών Μπέννετ, Χάϊρουμ Σμίθ, Τζόζεφ Σμίθ o πρεσβύτερος, Σάμουελ Μπράνναν!).
Ο ίδιος «χαιρετισμός» απεικονίζεται και στον Φαραώ Νετσεριχέτ (2650 – 2575 π. Χ.) αλλά και στον Άντον Σζάντορ Λα Βέυ, στον ιδρυτή της… Εκκλησίας του Σατανά!