Ο Νίκος Σειραγάκης και η Ηθική της «Δικαιοσύνης» της Δημοκρατίας.


Ο Νίκος Σειραγάκης και η Ηθική της «Δικαιοσύνης» της Δημοκρατίας.
ΠΗΓΗ: RESIST TO EXIST

Μια ιδεολογική ανάλυση της υπόθεσης Σειραγάκη και της σύγχρονης «Δικαιοσύνης».


Δεν είναι σπάνιες οι φορές που έχουμε την «τύχη» να βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το «θαύμα της Δημοκρατίας». Αυτής της αγγελικά πλασμένης «ανθρωπιστικής» ιδεολογίας που καταστρέφει σαν καρκίνος όποια χώρα προσβάλλει. Και φυσικά η δικιά μας δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Τουναντίον, αποτελεί εξέχον παράδειγμα «δημοκρατικής ηθικής» και σεβασμού των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων»!

Μέσα στους «ανθρώπους» που απηλαυσαν τα δικαιώματα αυτά και τον σεβασμό της Δημοκρατίας ήταν και ο Νίκος Σειραγάκης. Ο καταδικασθης σε 401 χρόνια κάθειρξη για ασέλγεια εις βάρος 36 ανήλικων παιδιών!

Τα 401 αυτά χρόνια, όμως, που συγχωνεύθηκαν μετέπειτα σε 220, έφτασαν να γίνουν μόλις 8,5 κι έτσι ο φυλακισθεις το 2011 Σειραγάκης είναι από χτες ελεύθερος! Σύμφωνα με την Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία, λόγω της καλής διαγωγής που επέδειξε στο διάστημα της κράτησης του, σωφρονίστηκε! Πήρε το μάθημα του και πλέον μπορεί να συνεχίσει τη ζωή του ως ισότιμος με εμάς πολίτης!

Ο Νίκος Σειραγάκης και η Ηθική της «Δικαιοσύνης» της Δημοκρατίας.Μόνοι «περιοριστικοί» όροι που του επιβλήθηκαν είναι το να μείνει μόνιμα στην Θεσσαλονίκη και το να μην επιστρέψει ποτέ στο Ρέθυμνο, όπου και έδρασε ως παιδεραστής/προπονητής. Έτσι, λοιπόν, όχι απλά αφέθηκε ελεύθερος, αλλά προστατεύεται απ’ το να μην βρεθεί ποτέ αντιμέτωπος με την λαϊκή οργή των πολιτών και των γονέων των θυμάτων κι έτσι να κινδυνεύσει να γίνει για πρώτη φορά αυτός το θύμα.

Η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία προσέφερε στον Νίκο Σειραγάκη όχι μόνο μια δίκαιη (κατ’ αυτούς) δίκη, αλλά και όλα τα υπόλοιπα δημοκρατικά προνόμια που προσφέρει σε οποιονδήποτε υπόδικο. Είτε αυτός κατηγορείτε για φοροδιαφυγή, είτε για βιασμό ή φόνο. Στην Δημοκρατία όλοι είναι Ίσοι. Όλοι έχουν τα ίδια δικαιώματα και την ίδια αντιμετώπιση!

Έτσι και ο Σειραγάκης είχε το δικαίωμα της νομικής υπεράσπισης του από συνήγορο, το δικαίωμα της προστασίας του στην φυλακή, το δικαίωμα της εργασίας, ώστε να μειωθεί η ποινή του, και φυσικά το δικαίωμα της έφεσης για την αναστολή της ποινής του (υφ’ όρων απόλυση), όπως και έγινε.

Σε όλες τις ακροαματικές διαδικασίες που διεξήχθησαν, ο Σειραγάκης, ήταν προκλητικός και αμετανόητος! Ουδέποτε παραδέχτηκε την κακοποίηση των 52 παιδιών για τα οποία κατηγορήθηκε. Το μόνο που παραδέχτηκε ήταν οτι με τα 32 από αυτά τα παιδιά είχε: «μια σωματική επαφή η οποία μπορεί να χαρακτηριστεί ακραία, αλλά σε καμία περίπτωση σεξουαλική!». Με περισσιο θράσος επανέλαβε πολλές φορές οτι: «αυτή η ακραία σωματική επαφή ήταν ένας «κώδικας» των ίδιων των παιδιών. Δεν τα κατηύθυνα εγώ». Μήπως άραγε κατηύθυναν αυτά εκείνον; Μάλλον θα ξέχασε να το αναφέρει…

Ο Νίκος Σειραγάκης και η Ηθική της «Δικαιοσύνης» της Δημοκρατίας.2Ο Σειραγάκης συνελήφθει επαυτοφώρω στο υπνοδωμάτιο του με δύο 13χρονα αγόρια, μετά από έφοδο της αστυνομίας στο σπίτι του.

Ανάγκαζε τα παιδιά να ασελγούν, είτε μεταξύ τους, είτε μαζί του και μάλιστα οι τοποθεσίες που επέλεγε ξεπερνούν ακόμα και την πιο άρρωστη φαντασία. Οδηγούσε τα παιδιά σε σπηλιές, ξωκλήσια και νεκροταφεία, όπου τα υποχρέωνε να προχωρούν σε ερωτικές πράξεις ως μέρους μιας «αγωγής σκληραγώγισης», όπως ισχυρίστηκε.

Ο Νίκος Σειραγάκης συνολικά κατηγορήθηκε:

• Για τετελεσμένη κατάχρηση σε ασέλγεια 25 ανηλίκων ηλικίας 13-14 ετών, 13 ανηλίκων ηλικίας 12-13 ετών, 11 ανηλίκων ηλικίας 14-17 ετών και 2 παιδιών 11 ετών κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση, από γυμναστή-εκπαιδευτικό.
• Για ασέλγεια παρά φύση δύο παιδιών νεότερων των 17 ετών, κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση.
• Για κατοχή υλικού παιδικής πορνογραφίας δια ηλεκτρονικού υπολογιστή κατά συνήθεια.

Μετά από 8,5 χρόνια στην φυλακή είναι Ελεύθερος! Η «καλή» του διαγωγή του δίνει πλέον το δικαίωμα να ξαναγίνει προπονητής, αν το θελήσει, και να ξανα-μυήσει ανυποψίαστα παιδιά στο διεστραμμένο δόγμα του. Να ξανακοιμηθεί με ανήλικους για να τους κάνει «καλύτερους αθλητές και καλύτερους πρωταθλητές». Να τους πει ξανά, όπως είπε και στην απολογία του, αναλύοντας την μέθοδο του, πως μέσα από αυτή την διαδικασία θα γίνουν κι αυτά «σπουδαίοι άνδρες και αυθεντίες, όπως εγώ».

Η αποφυλάκιση του Νίκου Σειραγάκη αποτελεί ένα τέλειο παράδειγμα σύγχρονης «Δικαιοσύνης» και δημοκρατικής ηθικής αντίληψης περί Σωφρονισμού/Μετάνοιας. Ένα τέλειο παράδειγμα της ιδέας της ισότητας. Της ίσης αντιμετώπισης, των ίσων δικαιωμάτων και του ίσου σεβασμού.

Μιας ηθικής η οποία δεν προκύπτει απλά και μόνο απ’ την ιδέα της Δημοκρατίας και των «δικαιωμάτων του ανθρώπου», αλλά που πηγάζει αυθόρμητα απ’ την θρησκευτική παράδοση του λαού μας. Η Δημοκρατία αποτελεί το επιστέγασμα, την πολιτική πραγμάτωση του Χριστιανισμού.

Το θρησκευτικό δόγμα γίνεται σταδιακά συνείδηση. Η πίστη συναντά την ιδεολογία κι έτσι η Μετάνοια, αλλάζει απλά όνομα και λέγεται: «Σωφρονισμός». Η Δημοκρατία και η «Δικαιοσύνη» της είναι απλά και μόνο το φυσικό επακόλουθο της θρησκείας μας. Έχουν την ίδια βάση και τον ίδιο αξιακό κώδικα ηθικής.

Ο «Σωφρονισμός», η ειλικρινής μεταμέλεια που επιφέρει την αλλαγή του ανθρώπου, στην δημοκρατική κοσμοαντίληψη, προκύπτει μέσα από την αντ-επιστημονική θέση ότι το περιβάλλον επιδρά στον άνθρωπο σε τέτοιο βαθμό όπου μπορεί να τον αλλάξει!

Ότι η παιδεία και ο κοινωνικός περίγυρος μπορεί να έχουν μια τόσο δυνατή επίδραση όπου θα καταφέρουν σταδιακά να αλλάξουν τα γονίδια, τα ένστικτα και τις παρορμήσεις ενός ανθρώπου και να τον κάνουν εν τέλει ολοκληρωτικά διαφορετικό! Εν προκειμένω, να πάρουν έναν διεστραμμένο εγκληματία, μειωμένης πνευματικής αντίληψης, να του δώσουν «φώτηση» (πνευματική καλλιέργεια) και έτσι να αλλάξουν το Είναι του.

Ο Νίκος Σειραγάκης και η Ηθική της «Δικαιοσύνης» της Δημοκρατίας.3Σύμφωνα με την Δημοκρατία ο Σειραγάκης είχε λάβει την λάθος παιδεία, γι’ αυτό έκανε ότι έκανε. Ενώ σύμφωνα με την Θρησκεία είχε καταληφθεί απ’ τον Διάβολο. Έτσι τον τιμώρησαν για να βάλει μυαλό και να μετανοήσει. Να βγει από μέσα του το κακό και να γίνει ένας σωστός άνθρωπος. Να επανέλθει στην κοινωνία και να διεκδικήσει το μέλλον του, και όχι μόνο. Ο Νίκος Σειραγάκης είναι από σήμερα ένας ελεύθερος Έλληνας πολίτης ο οποίος, πέρα απ’ το να εργαστεί και να κοινωνικοποιηθεί, έχει και το αναφέρετο δικαίωμα να ψηφίζει. Όπως άλλωστε το είχε και κατά την διάρκεια του εγκλεισμού του. Στον «θαυμαστό» κόσμο της Δημοκρατίας, στον κόσμο της ισότητας, η ψήφος του Σειραγάκη είναι ισάξια με αυτής των θυμάτων του, ισάξια με αυτής των δικαστών του, ισάξια με αυτής ενός καθηγητή πανεπιστημίου, και προφανώς ισάξια με την δική σου!

Σύμφωνα με τις δύο αυτές ιδεολογίες (Δημοκρατία/Χριστιανισμό) όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι και καλοί. Μόνο οι εξωτερικοί παράγοντες (εσφαλμένη ή καθόλου παιδεία, κακές συναναστροφές, κακά πνεύματα κλπ.) χαλάνε τον άνθρωπο και τον ωθούν σε παράνομες και ανίερες πράξεις. «Κανένας δεν γεννιέται εγκληματίας», λένε, «εγκληματίας γίνεσαι!».

Η υπόθεση του Νίκου Σειραγάκη αποτελεί το τέλειο παράδειγμα δημοκρατικής ανέχειας γιατί εκθέτει καλύτερα από κάθε άλλη περίπτωση την ηθική αυτού του πολιτεύματος και αυτού του τρόπου σκέψης. Εκθέτει την ηθική ένδεια των ανθρώπων που έφτιαξαν αυτό το σύστημα και αυτούς τους νόμους.

Η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα, αν και σιωπηρά, έχει από καιρό αποδεχθεί την υπεροχή του Αίματος, των γονιδίων έναντι του Πνεύματος και φυσικά του Περιβάλλοντος. Μέσα από δεκάδες έρευνες έχει αποδειχθεί ότι ο άνθρωπος γεννιέται δεν γίνεται. Ότι η «ελεύθερη» βούληση που νομίζουμε ότι έχουμε στην ουσία καταστρατηγείται από τα γονίδια μας. Ενώ μάλιστα έχουν ταυτοποιηθεί γονίδια τα οποία σχετίζονται με την κοινωνική αποστασιοποίηση και επιθετικότητα. Το πιο γνωστό είναι η δυσλειτουργία ή απουσία του ενζύμου ΜΑΟΑ η οποία έχει εντοπιστεί σε ένα μεγάλο ποσοστό εγκληματιών.

Η δημοκρατική τους παράνοια, όμως, δεν γνωρίζει όρια λογικής. Αντί η ανακάλυψη αυτή να επιφέρει βαρύτερες ποινές, όπως και την ποινή του θανάτου, μιας και ένας διαπιστωμένα γενετικά ανώμαλος δεν διναται να αλλάξει, επέφερε μειώσεις ποινών! Υπάρχουν ήδη τουλάχιστον δύο περιπτώσεις, μια στην Αμερική και μια στην Ιταλία, στις οποίες οι κατηγορούμενοι υποβλήθηκαν σε εξετάσεις και στην συνέχεια οι δικηγόροι τους ισχυρίστηκαν ότι έπραξαν ως έπραξαν εν είδει «ανωτέρας γονιδιακής βίας» και έτσι κατάφεραν να σώσουν τον πρώτο απ’ την θανατική ποινή και να μειώσουν τα χρόνια καθυρξης του δεύτερου! Η «λογική» αυτή, φυσικά, υπάρχει ήδη στην ελληνική δικαιοσύνη η οποία αθωώνει φερειπειν εμπόρους ναρκωτικών αν καταφέρουν να αποδείξουν ότι είναι χρήστες, άρα «θύματα» του εμπορεύματος τους, ή ψυχολογικά διαταραγμένοι, άρα «θύματα» του μυαλού τους. Εν τέλει θύμα είναι οποιοσδήποτε άλλος εκτός από τα φυσικά θύματα.

«Νόμος πονηρός ανομίαν παρεισφέρει», Μένανδρος.

Ένα ακόμα στοιχείο που αντλούμε μέσω της υπόθεσης Σειραγάκη, είναι η θεώρηση της «Δικαιοσύνης» ότι ύψιστο αδίκημα είναι η δολοφονία, ως μια μη αναστρέψιμη κατάσταση, ενώ όλα τα υπόλοιπα αδικήματα, όπως ο βιασμός, θεωρούνται αναστρέψιμες για το θύμα καταστάσεις αφού δεν έχει χάσει τη ζωή του!

Αν, λοιπόν, ο Σειραγάκης είχε δολοφονήσει τα θύματα του, τότε θα είχε λάβει πολλαπλές ποινές ισοβίων και όχι 401 χρόνια. Τα ισόβια σήμερα στην Ελλάδα αντιστοιχούν σε 16 εκτισιμα χρόνια, συνεπώς θα είχε πεθάνει στη φυλακή. Όμως εκείνος, όπως και πολλοί άλλοι σαν αυτόν δεν σκότωσαν. Προέβη σε πράξεις οι οποίες δεν στέρησαν την βιολογική ζωή από θύματα του. Και η ζωή με την υλική έννοια αυτής είναι το ύψιστο ιδανικό για την Δημοκρατία. Σημασία γι’ αυτήν έχει το να ζεις, όχι το πώς θα ζεις. Έτσι, μέσα από αυτό το πρίσμα ηθικής συντάσσει νόμους μέσω των οποίων «λέει» στα εκάστοτε θύματα ότι είναι τυχερά που ζουν και άρα μπορούν να ξεπεράσουν αυτό που έπαθαν με μερικές επισκέψεις στον ψυχολόγο, ενώ στον εκάστοτε δράστη ότι υπήρξε κακό παιδί και γι’ αυτό πρέπει να λάβει μια μικρή τιμωρία κατά την οποία φυσικά θα γίνονται σεβαστές όλες του οι επιθυμίες και τα ανθρώπινα του δικαιώματα. Ούτε θα πεινάσει, ούτε κρυώσει, ούτε θα εργαστεί αν δεν το θελήσει, ούτε θα στερηθεί την παρουσία των δικών του ανθρώπων. Θα έχει όλες τις ανέσεις και θα είναι έτσι πλήρως ανεμπόδιστος στην προσπάθεια του να τα βρει με τον εαυτό του, να καταλάβει τα λάθη του και να μετανοήσει! Όσο μάλιστα πιο εξελιγμένη και προχωρημένη είναι η Δημοκρατική παράνοια μιας χώρας, τόσο πιο πολλές ανέσεις απολαμβάνει ο εκάστοτε κρατούμενος στην φυλακή. Χαρακτηριστικές είναι οι φυλακές των βορειοευρωπαϊκών χώρων οι οποίες αποτελούν «πρότυπα καταστήματα σωφρονισμού» για όλες δημοκρατικές κυβερνήσεις της Δύσης.

Ο Νίκος Σειραγάκης και η Ηθική της «Δικαιοσύνης» της Δημοκρατίας.5Δυστυχώς οι άνθρωποι που μπορούν να αντιληφθούν το τι πραγματικά συμβαίνει σε αυτή την χώρα είναι λίγοι. Δυστυχώς υπάρχουν πολλοί που αρέσκονται στο να κλείνουν τα μάτια και να ρίχνουν ευθύνες μόνο σε συγκεκριμένους ανθρώπους. Σε μεμονωμένους υπουργούς, δικαστές, κόμματα ή κυβερνήσεις, ενώ στην πράξη βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα ολόκληρο σύστημα, μια γενικευμένη κοσμοαντίληψη την οποία υπηρετούν απαρέγκλιτα όλοι οι πυλώνες αυτού του σάπιου κράτους και όχι μεμονωμένοι φορείς ή άτομα.

Κάποιοι, όμως, επιμένουν να κλείνουν τα μάτια. Επιμένουν να μην θέλουν να πιστέψουν πόσο ηθικά διεφθαρμένο είναι αυτό το σύστημα. Γιατί αν το αντιληφθούν τότε θα καταρρεύσει μπροστά τους σαν χάρτινος πύργος. Κι αν γίνει αυτό τότε τι θα μείνει για να υπηρετούν; Πιανού τις εντολές θα ακολουθούν; Τότε θα αναγκαστούν να ορίσουν μόνοι τους το μέλλον τους. Να γίνουν αυτοί τ’ αφεντικά της μοίρας τους. Κι αυτό είναι κάτι που οι περισσότεροι το τρέμουν καθώς δεν έχουν μάθει να ζουν αυτόνομα.

«Ου γαρ τοις ψηφίσµασιν, αλλά τοις ήθεσιν καλώς οικείσθαι τας πόλεις» (Οι πόλεις δεν διοικούνται σωστά με τους νόμους, αλλά με την ηθική συμπεριφορά των πολιτών), Ισοκράτης.

Δεν χρειαζόμαστε απλά καινούργιους νόμους, χρειαζόμαστε μια νέα Ηθική. Ένα νέο σύστημα αξιών μακριά από δημοκρατικές ψευδαισθήσεις και «ανθρωπιστικές» ραδιουργίες. Μακριά απ’ την υποκρισία που γέννησε τον σύγχρονο δυτικό κόσμο. Έχουμε ανάγκη για ένα νέο κοσμοείδωλο, ένα νέο ιδανικό για να ακολουθήσουμε.

Για εμάς αυτό το ιδανικό λέγεται, Αίμα! Η Ηθική του Αίματος προάγει την ευημερία της λαϊκής φυλετικής κοινότητας απ’ την οποία εκπηγάζει. Προστάζει ότι δίκαιο και ηθικό είναι οτιδήποτε προάγει το συλλογικό συμφέρον, ενώ άδικο/παράνομο ότι το πλήττει. Στην όμαιμη λαϊκή κοινότητα, έσχατο αδίκημα είναι αυτό που τελειώνει παντί τρόπο τη ζωή ενός ανθρώπου. Είτε με την φυσική του εξόντωση, είτε με την βαριά σωματική του βλάβη, είτε με την ηθική, είτε την ψυχολογική, είτε κοινωνική.

Για μας αξία δεν έχει απλά το ζην, αλλά το ευ ζην. Έτσι ώστε αυτό να μας επιτρέπει να παλεύουμε για το ζην Ηδεώς. Για μια ζωή που οδηγεί σε έναν ανώτερο σκοπό και όχι στην κενή νοήματος βιολογική επιβίωση. Στην ζωή κατά την οποία κυνηγάμε υψηλά ιδανικά όχι υψηλά κρατικά επιδόματα και εκλογικά ποσοστά. Στην ζωή κατά την οποία δεν ζούμε για να πληρώνουμε φόρους στο κράτος, αλλά οπού το κράτος ζει για να προάγει την δική μας σωματική και πνευματική καλλιέργεια.

Πιστεύουμε σε αρχέγονο φυσικό δίκαιο που εκπηγάζει από τους ίδιους τους νόμους της Φύσης και της ζωής. Σε ένα δίκαιο που δεν εξισώνει θύτη και θύμα, αλλά απονέμει πραγματική δικαιοσύνη. Που δεν δίνει δεύτερες ευκαιρίες σε ειδεχθείς εγκληματίες. Που δεν σιττιζει βιαστές και δολοφόνους, αλλά τους οδηγεί στην ηλεκτρική καρέκλα. Που δεν καλοταΐζει τους προδότες του έθνους σε λευκά κελιά, αλλά τους βάζει να εργαστούν στην ύπαιθρο προς όφελος του λαού. Πιστεύουμε σε μια λαϊκή κοινότητα στην οποία τα ατομικά δικαιώματα τελειώνουν εκεί όπου αρχίζει η ευημερία και η ελευθερία του συνόλου και του συνανθρώπου.

«Ο κόσμος των Ιδεών θα ορθωθει και πάλι ενάντια στον κόσμο της ύλης. Ο κόσμος της Νόησης θα γκρεμίσει μια για πάντα τον κόσμο της λήθης. Το Αίμα θα νικήσει το Ψέμα!»

Αλέξανδρος Τζούλιος