Search
Generic filters
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in excerpt
Search in comments
Filter by Custom Post Type

Ο αντιρατσισμός στην σύγχρονη ελληνική μουσική

Ο αντιρατσισμός στην σύγχρονη ελληνική μουσική
ΠΗΓΗ

Συχνά κάνουμε λόγο για τα μέσα επιβολής των απόψεων του κατεστημένου της Δημοκρατίας. Των μέσων όπως φερειπείν τα ΜΜΕ που χρησιμοποιεί για να εμποτίζει τα ιδεολογήματα του στις συνειδήσεις του λαού. Χωρίς προπαγάνδα οι διάφοροι νόμοι που περνά η εκάστοτε κυβέρνηση είναι απλά κούφιες διατάξεις, αν δεν ταυτιστούν συναισθηματικά με αυτούς οι πολίτες.

Οι νεοφιλελεύθεροι Μαρξιστές που μας κυβερνούν, έχουν αποφασίσει εδώ και δεκαετίες να εγκαθιδρύσουν ένα καθεστώς όχι απλά πάνω σε νόμους, διατάξεις και ψηφίσματα, αλλά πάνω ή πιο συγκεκριμένα μέσα στα μυαλά των πολιτών. Δημιουργώντας έναν κόσμο απ’ τον οποίο όχι μόνο που κανείς δεν μπορεί να δραπετεύσει, αλλά κυριότερα που κανείς δεν θέλει να δραπετεύσει. Αυτός είναι ο νέος «Γυάλινος Κόσμος» του Φιλελευθερισμού και σήμερα θα δούμε έναν απ’ τους πολλούς τρόπους μέσω των οποίων μπολιάζεται στις καρδιές της νεολαίας.

Όλοι γνωρίζουμε πως η pop μουσική βιομηχανία δημιουργήθηκε από συγκεκριμένα λόμπι γαμψομύτηδων για να αποβλακώσει τη νεολαία. Ξεκίνησε να το κάνει ακόμα και πριν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Σήμερα έχει εγκαθιδρύσει μια παντοκρατορία όπου σε συνδυασμό με την βιομηχανία ταινιών του Χόλιγουντ ελέγχουν σε παγκόσμιο επίπεδο τις απόψεις, τις μόδες και τα ενδιαφέροντα της νεολαίας. Οι «μεγάλοι» σταρ που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν ανάλογα με τις διαθέσεις των Καπιταλιστών (ή της χρήση ναρκωτικών που κάνουν), αποτελούν τα απανταχού πρότυπα προς μίμηση. Οι νέοι ντύνονται όπως αυτοί, μιλούν, συμπεριφέρονται το ίδιο. Επειδή, όμως, νέοι είμαστε κι εμείς που ποτέ δεν γοητευτήκαμε από αυτή την σάπια κουλτούρα, οφείλουμε να καταδείξουμε τα βρώμικα μέσα που χρησιμοποιεί για να μας διαφθείρει.

Ο αντιρατσισμός στην σύγχρονη ελληνική μουσικήΣε αυτό το άρθρο, θα εστιάσουμε στην ελληνική μουσική σκηνή και συγκεκριμένα στα βίντεο κλιπ των πιο «μεγάλων» και διάσημων «καλλιτεχνών». Δεν θα κρίνουμε την ποιότητα ή το επίπεδο των στίχων, ούτε της μουσικής. Αυτά είναι άλλες φορές καλά και άλλες κακά. Για άλλους αριστουργήματα και άλλους σκουπίδια. Η τέχνη άπτεται της προσωπικότητας και της ιδιοσυγκρασία του καθενός, είναι κυριολεκτικά μια προσωπική υπόθεση. Η τέχνη όμως, κατά κύριο λόγο στον σύγχρονο κόσμο, στρατεύεται υπέρ του καθεστώτος. Προπαγανδίζει έτσι τις θέσεις και τις απόψεις του.Παπαρίζου – Courtney Parker

Η τέχνη σε ένα εθνικό καθεστώς, σε ένα κράτος που μόνο στόχο έχει να υπηρετεί το λαό του, να προασπίζει τα συμφέροντα του και στοχεύει στην εξέλιξη του πολιτισμού του, δεν χωράει εικόνες που ποντάρουν μονάχα στην διάλυση του.
Η διάδοση της ομοφυλοφιλίας δεν είναι άποψη, είναι καρκίνος για το ίδιο το έθνος! Το να έχεις συντρόφους διαφορετικού αίματος και χρώματος από σένα δεν είναι «εναλλακτικότητα», ούτε μοντερνισμός. Είναι δολοφονία για την φυλή μας! Η ανοχή στους λαθρομετανάστες είναι υπόθαλψη τρομοκρατίας και η προάσπιση των συμφερόντων της Δημοκρατίας, θάνατος για ολόκληρο τον ελληνισμό και την ιστορία του!

Το κατεστημένο έχει ανθρώπους παντού. Είναι στα μίντια, την βουλή και τον τύπο. Σε μεγαλοκεφαλαιουχικές εταιρίες και δήμους. Σε στοές και κέντρα διασκέδασης. Οι γραμμές, οι ιδέες, τα σύμβολα τους είναι παντού και μας το δείχνουν περήφανα.
Η μουσική βιομηχανία αποτελεί έναν απ’ τους βασικότερους πυλώνες αυτής της προπαγάνδας που από την αρχή της βασίστηκε, και πάντα θα βασίζεται, στην Εικόνα. Ένας στίχος είναι ατόφιος μόνο στο άκουσμα του από ένα ραδιόφωνο. Μόνο εκεί μπορείς να τον κρίνεις για την ποιότητα του. Σε μια τηλεόραση, όμως, ή σε ένα βίντεο στο διαδίκτυο γίνεται κάτι το τελείως διαφορετικό αν ο σκηνοθέτης το επιλέξει.

Ο πρώτος που αποφασίζει είναι ο Καπιταλιστής ιδιοκτήτης της δισκογραφικής. Αυτός θα δώσει τη γραμμή στον σκηνοθέτη που αποτελεί πιστό του πιόνι (πολλές φορές και γκόμενο)… Ο τραγουδιστής θέλει απλά να γίνει γνωστός, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι άμοιρος ευθυνών. Στις περισσότερες περιπτώσεις είναι απλά ένα θύμα του Καπιταλισμού. Σπάνια έχει γνώμη ή άποψη κι αν τύχει και διαφωνήσει θα έρθει αντιμέτωπος μόνο με ένα «δημοκρατικό» βέτο: «Αυτό θα είναι το κλιπ κι αν σ’ αρέσει«. Συνήθως, όμως, δεν τον ενδιαφέρει τίποτα πέρα απ’ το να γίνει γνωστός. Να αποκτήσει δόξα και χρήμα. Μάλιστα πολλές φορές είναι τόσο απελπισμένος για ένα «hit», μια επιτυχία, που θα κάνει τα πάντα για να την αποκτήσει. Είναι αυτά που το κοινό δεν μαθαίνει ποτέ γιατί γίνονται όταν τα φώτα και οι κάμερες κλείνουν.

Ο σκηνοθέτης λοιπόν, μαζί με τον παραγωγό είναι αυτοί που επιλέγουν τις εικόνες που θα περάσουν στο κοινό και θα χαράξουν στην καρδιά του ένα συναίσθημα το οποίο θα συνοδεύεται από μια άποψη. «Το δράμα του μετανάστη«, «ο χωρισμός που βιώνει ένα διαφυλετικό ζευγάρι«, «το ποσό κουλ είναι να είσαι γκέι«. Αυτά είναι τα κυριότερα θέματα που αφηγούνται τα περισσότερα βίντεο κλιπ όπως και τα υπόλοιπα τηλεοπτικά και κινηματογραφικά προγράμματα. Ας ακούσουμε στο σημείο αυτό τις απόψεις του πιο γνωστού και πολύτιμου για την νέα τάξη σκηνοθέτη.

Στην συνέχεια θα παρουσιάσουμε μια σειρά με τα πιο τρανταχτά παραδείγματα που μπορέσαμε να συγκεντρώσουμε από μια πληθώρα επιλογών. Επιλέξαμε ένα βίντεο από τον κάθε καλλιτέχνη μολονότι πολλοί εξ’ αυτών έχουν πολλά τα οποία θα μπορούσαμε να παραθέσουμε. Δεν διαλέξαμε βίντεο από τραγουδιστές που είναι μαύροι ή Ρομά καθότι το θεωρούμε περιττό. Βάλαμε μόνο απ’ όσους θεωρούνται ή όντως είναι Έλληνες. Τέλος, τα βίντεο είναι από τον χώρο του «λαϊκού» ή ποπ τραγουδιού, από καλλιτέχνες που θεωρούνται καταξιωμένοι κι έχουν χιλιάδες υποστηρικτές και όπως θα δείτε εκατομμύρια διαδικτυακών προβολών.

Ως κατακλείδα αυτού του άρθρου παρουσιάζουμε 3 παραδειγματικά βίντεο κλιπ που για μας προάγουν κάτι το υγιές και πραγματικά ελληνικό. Τρία παραδείγματα προς μίμηση για κάθε ενσυνείδητο σκηνοθέτη μουσικών βίντεο κλιπ.

Ο «παλιομοδίτης» Τούρκος DJ

Τέλος, παραθέτουμε ένα παραδειγματικό βίντεο κλιπ από έναν Τούρκο δυστυχώς ο οποίος όμως δείχνει να σέβεται την καταγωγή και την παράδοση του κι έτσι αν και ασχολείται με ένα είδος απόλυτα μοντέρνο και σύγχρονο, το παντρεύει με εικόνες απόλυτα εθνικές και παραδοσιακές. Αυτό για όσους θα πουν ότι τέτοιες εικόνες δεν «κολλάνε» με την σύγχρονη μουσική…