Search
Generic filters
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in excerpt
Search in comments
Filter by Custom Post Type

Smiley face

H “ιδεολογία” του δολοφονικού σιωνιστικού κράτους

H “ιδεολογία” του δολοφονικού σιωνιστικού κράτουςH “ιδεολογία” του δολοφονικού σιωνιστικού κράτους
ΠΗΓΗ Γ.Λιναρδής

Το ισραηλινό κράτος, που ιδρύθηκε αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σε παλαιστινιακά εδάφη που δια της βίας κατέλαβαν Ιουδαίοι έποικοι και μετανάστες προερχόμενοι κυρίως από την Ευρώπη, επικαλείται το προνομιακό του καθεστώς στην περιοχή προτάσσοντας τον αρχαίο πολιτισμό των Ιουδαίων, την ευρωπαϊκή καταγωγή του και τα δεινά που έχει υποστεί στην ιστορία. Οι «διωκόμενοι» της ιστορίας όμως εξελίχθηκαν στην εποχή μας σε ένα άγριο κατοχικό καθεστώς που έχει απολέσει κάθε ηθικό φραγμό και προσανατολισμό. Τα αίτια της σύγκρουσης με τους Άραβες και τους Παλαιστινίους, η πολιτική του εποικισμού και καταπάτησης ξένων εδαφών, ο συνεχής πόλεμος με τους γείτονες με στόχο την εξάπλωση του ιουδαϊκού κράτους, η δημιουργία εικόνας θύματος, η δαιμονοποίηση αυτών που αντιστέκονται ιδεολογικά και πολιτικά στα ανωτέρω είναι καθαρά η θεμελιώδης αρχή και νοοτροπία της Σιωνιστικής ιδεολογίας που διέπει το κράτος του Ισραήλ. Το γεγονός ότι το Ισραήλ στα κατεχόμενα εδάφη αυθαίρετα δολοφονεί, βασανίζει, φυλακίζει και καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα αντικατοπτρίζει ακριβώς αυτή την ιδεολογία.

Εν προοιμίω θα θέλαμε να διευκρινίσουμε, προς αποφυγή παρεξηγήσεων από καλοθελητές, ότι ο Ιουδαϊσμός και Σιωνισμός δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ενώ το πρώτο είναι μια θρησκεία, μια πολιτιστική κοινότητα, ο Σιωνισμός είναι μια ιδεολογία η οποία διεκδικεί να μιλά εξ ονόματος όλων των Ιουδαίων και η οποία είναι κρατική ιδεολογία του Ισραήλ. Έτσι το κράτος του Ισραήλ ενστερνιζόμενο την σιωνιστική ιδεολογία αποφάσισε τον παγκόσμιο διαχωρισμό μεταξύ Ιουδαίων και μη Ιουδαίων, απαιτώντας από την Οικουμένη να δεχθεί την καταπάτηση ξένων εδαφών για την ίδρυση του, επειδή οι Εβραίοι είχαν εκδιωχθεί πριν από 2.000 χρόνια από τους Ρωμαίους κατακτητές από την ευρεία περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Η ιδεολογία του Σιωνισμού, αυτή η ρατσιστική, δολοφονική, αποικιοκρατική, νεοιμπεριαλιστική και καπιταλιστική ιδεολογία, επιβάλλει την οργάνωση και την πολιτική του κράτους του Ισραήλ υπό το όραμα μιας «νέας τάξης» που θα επιβληθεί στην Μέση Ανατολή και σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτή η ιδεολογία του Σιωνισμού, η οποία έχει χαρακτηριστικά μόνιμης βίας, οδηγεί το Ισραήλ να μην μπορεί να ενσωματωθεί στην κοινωνία των εθνών της Μέσης Ανατολής και να παραμένει ένα «ξένο σώμα» στην περιοχή, ένα κράτος σε εχθρικό περιβάλλον. Σύμφωνα με την σιωνιστική κατανόηση αυτού του κράτους, το επίσημο Ισραήλ αρνείται διαστροφικά την συμμόρφωση με τους διεθνείς νόμους και τα ανθρώπινα δικαιώματα επειδή αυτά δεν ανήκουν στην ιουδαϊκή του ταυτότητα.

Είναι πραγματικά εκπληκτικό και αξιοσημείωτο ότι η ισραηλινή κρατική ιδεολογία, ο Σιωνισμός, αξιοποιεί το λεγόμενο Ολοκαύτωμα για να δικαιολογεί εδώ και πολλά χρόνια την πολιτική και στρατιωτική στόχευση του ιουδαϊκού κράτους. Αναδεύοντας συνεχώς τον φόβο και τον πανικό ενός νέου Ολοκαυτώματος εξυπηρετεί και αιτιολογεί την στρατιωτική ισχύ και την κατασταλτική βία στην περιοχή, φιμώνοντας τους επικριτές ως «ναζί» και «αντισημίτες» και απαιτώντας ανοχή και σιωπή για τις δολοφονίες, τα ρατσιστικά έκτροπα, τα βασανιστήρια και τους βομβαρδισμούς με βόμβες διασποράς γυναικόπαιδων, την συνεργασία με τους κανίβαλους τζιχαντιστές. Τουτέστιν η επίκληση του “αντισημιτισμού” χρησιμοποιείται ως προστατευτικός ιδεολογικός τείχος της ρατσιστικής, δολοφονικής ιδεολογίας του Σιωνισμού. Πολλάκις η αξιοποίηση του Ολοκαυτώματος γίνεται με σκοπό την προσπόριση ξένης βοήθειας και κεφαλαίων στο πλαίσιο της καπιταλιστικής ιδεολογίας που διακατέχει τον Σιωνισμό και της άντλησης μεγαλύτερου διεθνούς πολιτικού κύρους (βλ. μουσεία Ολοκαυτώματος ανά τον κόσμο κ.α.).

Το σιωνιστικό Ισραήλ υπερεκτιμά τις ικανότητες και την πολιτική και στρατιωτική του δύναμη, συμπεριφερόμενο δε με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο διαπράττει την αμαρτία της Ύβρεως. Ως γνωστόν την Ύβριν ακολουθεί πάντα η Νέμεσις ασχέτως ιδεολογικής τοποθέτησης.